Bu defa Hz. Hasan ve Hz Hüseyin Efendilerimi şiirlerle yad etmeyi diledim. Her ne kadar Salih Suruç hocamın eseri kadar ağlatmasa da gönlümde hüzün bırakan bir eser oldu .
Şiir
YÂ RESÛLALLAH
Senin nûrun gönüllere,
Ciladır yâ Resûlallah.
İsmin âşık bülbüllere,
Salâdır yâ Resûlallah...
İnci dizer gözüm yaşı,
Medyum gönlüm sana karşı,
Senin makamın ki arşı,
Alâdır yâ Resûlallah...
Mutlu olur seni seven,
Her sevgiye lâyıksın sen.
Senin ahlâkını öven,
Hudâ'dır yâ Resûlallah...
Senden başka kimin kimsen,
Yoktur, yetiş, bitsin çilem,
Senin aşkın bana her dem,
Şifâdır yâ Resûlallah...
Kim canım vermez sana?
Âşıklar aşkınla yana,
Miskin Necati yoluna,
Fedadır yâ Resûlallah...
🌹
Şiir
Bir Gün Ki - Edip Cansever
Belirsiz olan ne? Ölülerden
Boşalan yeri doldurur doğa
Yansır beyaz hayvan kemikleri, taşıllar
Yok oluşun içinde
İri bir yengecin sırtı arasıra.
Ben ki yengeçleri bilirim daha çok. Birini
Yıllar var unutamadım
Dönüp duruyordu bir taşın etrafında
Sanki bir hırçınlıktan damıtılmış ya da bir sıkıntıdan
Ve geçer gibiydi tekrar bir başka sıkıntıya
Gömüldü kumlara iyice, şöyle bakındı
Gördüm kendi büyüsüyle keserken kıskacını
O gün bugündür anladım ağrıyı, taşıdım da.
Büyüdür ölüm, külrengi harcıdır sonsuzluğun
Bir vahşet gibi yaratılır orda umut
Gerer kayalar kaburgalarını
Katırtırnakları arasında
Arabalar biter, atlar birikir
Bir tanrı gelir belli belirsiz, ne kadarlık bir tanrıysa
Büyüdür çünkü ölüm
Külrengi harcıdır sonsuzluğun.
Gerçi kurnazdır doğa, alımlıdır da
Her gün biraz olsun geri verir aldıklarını
Sızar kentlere, evlere, dölyataklarına
Bir gün ki ölü bulmuştum kendimi, korkmuştum
Öyle bir yok olma saatinde, bir kuytuda
Sanırım boynumdaki bu yara izi ondan
Denge
bizlerden dışarı gidemiyor vahşet
kan-tetik ilişkisi: İntikam
ne canlar saklar âh umulmadık efkâr
meydanlarda kovulan replikler arka sokak
resmi tarihle işgüzarlık eskiyen suretlerde
ey nöbetçi: geceyi tutanağa geçir
eskidik
biz
linçlerle tazelenir zifiri karanlık
unuttun mu çılgın çocuk, kalıcıdır bu hile şarkta
deliler
kalemlerini koltuklarında saklarlar
Halil İbrahim Özcan
Efendim, serinin ilk yazısından beri şunun iddiasındayız, hatırlayarak devam edelim: Nereden kafalarına estiği belli olmayan bazı yorumcuların iddia ettiği şekilde, Bediüzzaman Hazretlerinin, Muaviye radyallahu anha dair bir "rezervi veya "acabası" yoktur. Risale-i Nur'da hiçbir bölüm bize böyle bir şey söylememektedir. Aksine, külliyata bakıldığında, mürşidimin Hz. Muaviye'ye bakışının diğer Sahabîlerden ayrılmadığı görülecektir. Kendisinin Sünnî bir âlim olduğu anımsanırsa zâten bundan başka bir duruşa sahip olmayacağı da kolaylıkla kabullenilecektir. Kabullenemeyenler, metinlerinde böyle bir muhalefet gördükleri için değil, hevâlarına sığdıramadıkları için kabullenememektedirler. (Yuh olsun onların nefislerine!) Evet. İşte bu yazıda da "itirazlara dayanak kılınmaya çalışılan" bir metni "ne kadar buna elverdiği yönüyle" analiz edeceğiz.
Metnimiz Mucizat-ı Ahmediye Risalesi'nden. Aleyhissalâtuvesselâmın ihbar-ı gayb mucizelerinden birisine delil olmak üzere mürşidim iki hadis sevkediyor orada. Meâllerini alıntılayalım:
"Hilâfet, benden sonra otuz sene sürecek, ondan sonra da saltanat şeklini alacaktır." (Müsned, 5:220, 221.)
"Bu iş nübüvvet ve rahmetle başladı, sonra rahmet ve hilâfet halini alacak, sonra ısırıcı saltanat şekline girecek, sonra da ceberût ve fesâd-ı ümmet azgınlık meydan alacak." (Kadî Iyâz, eş-Şifâ, 1:340; Müsned, 4:273.)
Şimdi, bu metinlere hiçbir önyargımız olmadan baktığımızda, buradan Muaviye radyallahu anha dair bir "karalama" malzemesi çıkarılabilir mi? el-Cevap:
**Doğrusu ben böyle bir şey göremiyorum. Görenin de nasıl görebildiğini anlayamıyorum. Çünkü devamı şöyle geliyor: "(...) deyip, Hazret-i Hasan'ın altı ay hilâfetiyle, Ciharyâr-ı Güzînin (Hulefâ-i Râşidînin) zaman-ı hilâfetlerini ve onlardan sonra saltanat şekline
SancılarEdebiyat
Medeni bir maskenin ardına gizlenmiş açgözlü, korkak ölümlüleriz hepimiz.
İsteğimiz dışında fırlatıldığımız bu dünyada, ölümlü bedenlere hapsedildik.
Bir lütuf gibi pazarlanan bu hayat, aslında dönüp duran boş çarklardan ibaret.
Zihin ise insana verilmiş en büyük kötülük; sonu bilmenin ağır işkencesi.
Yukarıdakinin elinde birer oyuncak gibi, anlık zevklerle avutuyoruz kendimizi.
Oysa gerçek çıplak: Her geçen gün artan vahşet ve toplumun çürüyen ruhu.
Bir odanın karanlığında, kirlenmiş dünyayı izleyen bir böcek gibi yalnızız.
Sürekli pedal çeviriyoruz bu yolda, yorularak ama hiçbir yere varmadan.
Sevdiğimiz her şey eninde sonunda yok olacak ve biz bunu bile bile yaşıyoruz.
İşte bu bitmeyen döngü, bilincin laneti ve varoluşun en derin sancısıdır.
Yaşam, Hayat; Lütuf mu? Lanet mi?Edebiyat
İnsanlığın en büyük dramı ölümdür.
Çünkü biliyoruz ki eninde sonunda yaşanacak
olan son bu ölüm. İnsanların nasıl bu kadar
mutlu ve umursamaz olduğunu anlamıyorum.
Ölüm bize çok yakın. Savaşlar, suçlular,
ülke içi sorunlar, ruh sağlığı bozuk toplum,
her geçen zaman artan vahşet; bunlar
acı verici gerçekler. İnsanlar hayatın, yaşamın
bir lütuf olduğunu savunuyor ama en azından
benim için bir lanet. Sen bana katılmayabilirsin
ama benim için böyle çünkü
bana göre kötülük ağır basıyor ve sadece
bu da değil, eninde sonunda bitecek olma-
sı bile bir lanet. Hayat senin gözünde
ne kadar toz pembe olursa olsun sevdiğin
her şey gidecek, ölecek ve sen bunu bile bile
yaşıyorsun. Bu tam anlamıyla lanet. Zihin insana
verilmiş en büyük kötülük çünkü her şeyin
sonu olduğunu bilmek bir anlam katsa-
da bir o kadar da anlamsızlık katıyor.