7/10
28 saatte okudu
·2025 26. kitabı
Genel olarak okurken anlaşılmışlığı, gelişmeyi, öğrenmeyi hissettiğim bir kitaptı. Dili akıcıydı ve sadeydi. Okurken gerçekten keyif aldım ama bazı yerlerde fazlasıyla karamsar hissettirdiğini ayrıca da okumaktan sıkıldığımı, bu sebeple de kısa sayfa sayısına rağmen birkaç günde okuduğumu belirtmem de lazım.
Hayatta sık sık düşündüğüm ve aklıma gelen bir çok şeyin başka ülkelerdeki insanlar tarafından da benimkine benzer şekilde gelişmesine şaşırdım da denebilir. Bana ruhsal açıdan bir şeyler kattı. İyi de hissettirdi bazen kötü de. Bazı anlarda da oturup kendi düşüncelerimi ve hayatımdaki bazı kararlarımı sorgulattı. Durdum ve uzun uzun düşündüm.
Daha hakkında denebilecek şeyler var ama kitabın kesinlikle okunması gerektiğini düşünüyorum. Bazen insan bazı şeyleri sadece kendi yaşıyor gibi hissedebiliyor. Hatta kitaptaki karakterler dahi sadece kendileri böyle hissediyormuş gibiydi, sonra böyle olmadığını fark ettiler. İş hayatlarındaki yükü, bazıları işsizliğin yükünü. Bir hayal peşinde koşmayı, bazen koşamamayı. Anne olmayı, anne olunca kendini unutmayı. Çocuk olmayı, genç olmanın baskısını… Kısaca hayatı gördüler. Birbirlerine destek oldular, beraber öğrendiler bazı şeyleri. Hatta beraber geliştiler, büyüdüler mental olarak.
Bence hissettirmek istediği duygular açısından başarılı bir kitaptı.
“beklenmedik karşılaşmalar” serisinin 4. kitabı. ki bence serinin en kötü kitabıydı.
(spoiler)
sevgililer gününde kız karakterimiz her zaman gittiği mahallesindeki pastaneye, şefin ondan nefret ettiğini düşünse de ayak sürüye sürüye gidiyor. bir anda 6.8’lik bir deprem oluyor ve karakterimizle şefimiz içeride mahsur kalıyorlar. özetle birbirlerine aşklarını itiraf edip oynaşıyorlar ve hepsi kapalı kaldıkları kırılmış dökülmüş pastanede oluyor?? ailesine ne olmuş ne bitmiş bilememenin vicdan azabını duymadan adamla oynaşması bir yana, gidip evini ailesini görmeden adamın üst kattaki dairesine çıkıp sevişiyorlar bir de orada artçı depreme yakalanıyorlar. hikaye de burada bitiyor.
hızlı okunsun çıtır olsun diye başladığım seride bu ne ya diyerek okumayı bitirdiğim bir kitap oldu. kurtulmaya çalışmak yerine oynaşmayı tercih etmeleri bir yana, erkek karakter “hayır ben senden nefret etmiyordum, sana aşıktım” dedi diye kızın bir anda aa öyle miydi o zaman hadi sevişelim kafasına girmesi bu neşeli ve kibar karakterden beklenmeyen bir şeydi bence. ayrıca deprem gibi korkutucu durumların romantizme entegre edilmesi, özellikle de bu duyarsızlık tipinde bana doğru gelmedi.
kısaca serinin en okunmayacak kitabıydı.
