Ve materyalizme baş kaldırdı Bergson. Tekerleklerinin devir sayısı hesaplanan bir makine değildi insan. Her an yenilenen iç dünyası bir kimyasal madde gibi tahlil edilemezdi. Bir annenin çocuğunu kurtarmak için kendini denize atmasını uygun görmeyen akıl, iç dünyamızı çölleştirmekten başka ne işe yarardı?
Her gün, her saat hayata dört elle sarılmak, gelecekten yoksun olduğunu bile bile günübirlik yaşamayı sürdürmek, tıpkı hava olduğu sürece nefes almayı bırakamamak gibi karşı konulmaz bir içgüdüydü.