"FİGARO'NUN DÜĞÜNÜ"
"İntikam, oh, tatlı intikam
Onurlu bir adam için bir ferahlıktır;
Utanç ve onursuzluğu unutmak,
Alçaklık ve adiliktir.
Zarif ve esprili, keskin ve nükteli,
Her zaman eleştirel ve her zaman politik,
Evet, yapabilirsin...
Dava önemlidir! Ama inan bana, onu mahvedeceğim.
Ve tüm yasaları çarpıtmalıysam,
Ve tüm kayıtları gözden geçirmek zorundaysam,
Entrikalarla ve müdahalelerle,
Başarısız olunamaz, zafer benimdir.
Ve eğer tüm yasaları ben yaparsam..."
Figaro’nun Düğünü, sahnelendiği dönemde pek çok kişiyi güldürmekten çok tedirgin eden bir opera. Mozart’ın başyapıtı, bestelendiği 1786 yılında “tehlikeli” damgası yemiş, hatta İmparator II. Joseph’in sansüründen geçmekte zorlanmış.
Bu neşeli aşk oyununu bu kadar kışkırtıcı yapan neydi?
Soyluların âhlaki çöküşü sergileniyordu. Kont sadakatsiz, kibirli ve halkının haklarını hiçe sayan biri olarak resmedilmişti.
Alt sınıftan karakterler akıllı, becerikli ve âhlaki üstünlüğe sahipti.
Feodal haklar (soylunun gelin üzerindeki “ilk gece hakkı”) alaya alınıyordu.
Kont’un uşağı Figaro, güzel Susanna ile evlenmek ister ancak efendisi Kont Almaviva, eski feodal hakkını kullanarak gelinle ilk geceyi kendisi geçirmeyi planlamaktadır. Figaro ve Susanna, zekâlarıyla Kont’u alt etmek için çevirmedikleri dolaplar kalmaz.
Opera tarihinde kadınlar hep birbirinin kuyusunu kazır. Burada değil tam aksine. Kontes ve Susanna rakip değil, müttefik. Biri eş, biri hizmetçi. Aralarındaki statü farkı dağlar kadar. Ama el ele verip Kont’a oyun kuruyorlar.
En sevdiğim sahne burası oldu. Kontes diyor ki: “Gel kocama ders verelim.” Susanna “Olur” diyor. İntikam için değil, saygı için. Kadın dayanışması 250 yıl önce yazılmış.
Kont karısını aldatıyor. Kontes öğreniyor. Modern bir dizi olsa bavul toplanır, kapı çarpılır. Ama Kontes öyle
Yaşamı Hala Seviyor muyuz??1000Kitap
Erich Fromm okumaya başlamak isteyen biri için Sevme Sanatı ve Yaşamı Hâlâ Seviyor Muyuz? bence en doğru başlangıç kitaplarından ikisidir. Çünkü bu iki eser, Fromm'un insana, topluma ve yaşama nasıl baktığını anlamak için önemli birer kapı aralıyor.
Erich Fromm'un Yaşamı Hâlâ Seviyor Muyuz? kitabı; çeşitli röportajlardan, makalelerden, konferanslardan ve farklı eserlerinden alınan bölümlerden oluşuyor. Birbirinden bağımsız gibi görünen bu metinler, ortak bir sorunun etrafında birleşiyor.
Erich Fromm yalnızca bir psikolog değildir. Aynı zamanda güçlü bir sosyologdur. Belki de bu yüzden insanı hiçbir zaman toplumdan kopuk ele almaz. Çünkü insanı anlamanın yolu yalnızca bireyin iç dünyasına bakmaktan geçmez; onu şekillendiren toplumsal koşulları da anlamaktan geçer.
Fromm'un en çok hoşuma giden yönlerinden biri de budur. O, toplumu bireyin karşısına koymaz. Tam tersine, insan ile toplumun birbirinden ayrı düşünülemeyeceğini gösterir. Çünkü insansız toplum olmaz, toplumsuz insan da olmaz. İnsan sosyal bir varlıktır. Bir yere ait olmaya, başka insanlarla ilişki kurmaya ihtiyaç duyar. Bu yüzden birey ve toplum aslında aynı bütünün iki parçasıdır.
Fromm da hem psikolog hem sosyolog kimliğiyle bu ilişkiyi çok başarılı bir şekilde analiz eder. Bir yandan toplumun insan üzerindeki etkilerini incelerken, diğer yandan insanın toplumu nasıl şekillendirdiğini gösterir. Çünkü toplum dediğimiz şey de sonuçta insanlardan oluşur. Toplumun ilerlemesi de gerilemesi de insanın elindedir.
Yaşamı Hâlâ Seviyor Muyuz? kitabında beni en çok etkileyen kavramlardan biri "canlılık" kavramı oldu. Bugün canlılık denildiğinde çoğumuzun aklına hareketli olmak, sürekli bir şeylerle uğraşmak, yoğun olmak ya da üretmek geliyor. Oysa Fromm'un sözünü ettiği canlılık çok farklı bir şeydir. Canlılık; insanın
Kitapta yaşamın kısalığı ve zamanın akıp gidişi anlatılıyor. Dışsal unsurların insanı sarsmasını önlemek için kişinin kendi içine çekilmesini ve zihnini yenilemesinden bahsediyor. Yazar, bu öğütleri verirken maalesef karamsar bir gerçekçilik var. Sözlerinde de belli ediyor.
'Zaten öleceksin imkanın varsa şimdi öl yok eğer şimdi ölmeyeceksen iyi insan ol sana kötülük yapan biri olsa bile' kafasında takılıyor. Bu düşüncesenin altında imparator olması yatıyor olabilir zira Türkiye bu naiflik için doğru ülke değil.
Herkese Merhaba
Bugün sizlere 
Şebnem Ekşib kaleminden 
Sayıların ve Renklerin Sırlı Dili kitabının yorumu ile geldim
Haziran ayının sıradaki kitabı 2026 yılı basımlı 176 sayfalık bir kitap
•Yaşadığımız tüm bu mücadele, o bitmek bilmeyen hayat koşturması aslında tek bir ana kapıya ulaşmak için. Yani kendimize ve içimizde saklı olan o büyük, kudretli varlığa, özümüze dönmek için. İşte bu kitap, tam olarak o kapıyı aralayacak anahtarları; yani bize unutturulan, Doğu’nun derinliklerinde gizlenmiş kadim öğretileri önümüze seriyor.
•Evren muazzam bir matematiksel planla örülmüştür. Mesela kutsal geometrinin en temel sembollerinden biri olan Yaşam Çiçeğinin ardındaki 19 kodunu veya inanç sistemlerindeki duaların, Esma-ül Hüsna’ların (99) ve Doğu öğretilerindeki mantraların (108) ardındaki o sayısal mühürleri okurken şaşkınlığımı gizleyemedim. Sözler veya kelimeler birer mühürse, o mührün basıldığı yer sayılarmış; bu ilahi akışa yolu aslında sayılar gösteriyormuş.
•Renklerin hayatımıza, psikolojimize nasıl yön verdiğini fiziksel ve enerjisel boyutlarıyla öğreniyoruz. Kırmızı, turuncu, sarı gibi sıcak renklerin titreşimi yüksek olduğu için fiziksel dünyada bizi nasıl hıza, harekete ve çabuk ol duygusuna ittiğini görüyoruz. Öte yandan mor, indigo ve mavi gibi frekansı yüksek ama titreşimi düşük soğuk renklerin o ağır, asil etkisini inceliyoruz.
•İsim ve soyisim analizi kısmında özellikle biz kadınlar için evlilikle soyadımız değişse bile, ruhumuzun bu dünyaya getirdiği o ana kök kodun, atalarımızdan devraldığımız enerjinin asla silinmediğini öğrendim. Sonradan aldığımız soyadı üzerimizde sadece ikincil bir katman oluşturuyormuş; bu yüzden kader ve karakter hesaplamalarında her zaman ama her zaman ilk öncelik bekarlık soyadımızdaymış.
•Doğum tarihinizden isminizdeki harflere, gardırobunuzda elinizin
Şebnem Ekşib kaleminden Sayıların ve Renklerin Sırlı Dili kitabının yorumu ile geldim
Haziran ayının sıradaki kitabı 2026 yılı basımlı 176 sayfalık bir kitap
•Yaşadığımız tüm bu mücadele, o bitmek bilmeyen hayat koşturması aslında tek bir ana kapıya ulaşmak için. Yani kendimize ve içimizde saklı olan o büyük, kudretli varlığa, özümüze dönmek için. İşte bu kitap, tam olarak o kapıyı aralayacak anahtarları; yani bize unutturulan, Doğu’nun derinliklerinde gizlenmiş kadim öğretileri önümüze seriyor.
•Evren muazzam bir matematiksel planla örülmüştür. Mesela kutsal geometrinin en temel sembollerinden biri olan Yaşam Çiçeğinin ardındaki 19 kodunu veya inanç sistemlerindeki duaların, Esma-ül Hüsna’ların (99) ve Doğu öğretilerindeki mantraların (108) ardındaki o sayısal mühürleri okurken şaşkınlığımı gizleyemedim. Sözler veya kelimeler birer mühürse, o mührün basıldığı yer sayılarmış; bu ilahi akışa yolu aslında sayılar gösteriyormuş.
•Renklerin hayatımıza, psikolojimize nasıl yön verdiğini fiziksel ve enerjisel boyutlarıyla öğreniyoruz. Kırmızı, turuncu, sarı gibi sıcak renklerin titreşimi yüksek olduğu için fiziksel dünyada bizi nasıl hıza, harekete ve çabuk ol duygusuna ittiğini görüyoruz. Öte yandan mor, indigo ve mavi gibi frekansı yüksek ama titreşimi düşük soğuk renklerin o ağır, asil etkisini inceliyoruz.
•İsim ve soyisim analizi kısmında özellikle biz kadınlar için evlilikle soyadımız değişse bile, ruhumuzun bu dünyaya getirdiği o ana kök kodun, atalarımızdan devraldığımız enerjinin asla silinmediğini öğrendim. Sonradan aldığımız soyadı üzerimizde sadece ikincil bir katman oluşturuyormuş; bu yüzden kader ve karakter hesaplamalarında her zaman ama her zaman ilk öncelik bekarlık soyadımızdaymış.
•Doğum tarihinizden isminizdeki harflere, gardırobunuzda elinizin
İnsan olmakİnsan ve Hayat
Engin Geçtan’ın zamansız eseri İnsan Olmak, uzun zamandır raflarda gördüğüm ama kapağını açmak için her nedense hep "doğru zamanı" beklediğim bir kitaptı. Şimdi geriye dönüp baktığımda anlıyorum ki, insan kendi içine bakmaya ne zaman hazır hissederse, doğru zaman zaten tam o anmış. Kitabı bitirdiğimde hissettiğim ilk şey, içimde uyanan derin bir "yalnız değilmişim" duygusu oldu.
Engin Geçtan, bir psikiyatrist olmanın getirdiği o mesafeli, akademik dili tamamen bir kenara bırakmış. Karşısına beni oturtmuş, kahvesini yudumlarken omzuma elini koymuş ve "Bak dostum, yaşadığın o kaygılar, değersizlik hissi, öfke ya da insanlara yaranma çabası var ya... Bunların hepsi senin insan olma yolculuğunun bir parçası" demiş gibi hissettim. Toplumun bize dayattığı "hep güçlü görünme" maskesinin altında nasıl ezildiğimizi, sevilmek uğruna kendimizden nasıl vazgeçtiğimizi o kadar naif anlatmış ki, okurken yer yer kendi sınırlarımla yüzleşip resmen utandım.
Bu kitap bana sihirli bir değnek sunmadı ya da "Hadi yarın bambaşka biri ol!" diyerek beni zorlamadı. Aksine; olduğum halimle, kusurlarımla ve kırgınlıklarımla barışmam gerektiğinin şefkatli bir sinyalini verdi. Kendime karşı ne kadar acımasız davrandığımı, başkalarını memnun etmek adına kendi iç sesimi nasıl susturduğumu bu sayfalar sayesinde çok net gördüm.
Eğer siz de hayatın koşturmacası içinde bazen yönünüzü kaybetmiş gibi hissediyorsanız, içinizdeki o sessiz huzursuzluğun kaynağını merak ediyorsanız bu kitaba mutlaka bir şans verin derim. Kendinize doğru yürüyeceğiniz o yolda, yanınıza alabileceğiniz en samimi, en şefkatli yoldaşlardan biri kesinlikle bu kitap.
! Spoiler içerebilir !
Siz sevdiği kitapları tekrardan okuyabilenlerden misiniz bilmiyorum ama ben değilim. Ne kadar sevsem de elim bir okuduğuma bir daha kolay kolay gitmiyor benim. Biraz herhangi bir yerde kıpırdayamaz hale gelecek şekilde kök salmamak için biraz da daha okumamış olduğum kitaplardan yayılan bilinmezliğin, farklı bir düşüncenin, cümlenin, karakterin cazibesinden sanıyorum. Başka nedenleri de olabilir. Yalnız birkaç seferdir okuduğum kitapları daha bitirmeden tekrar okumanın hayalini kurarken buluyorum kendimi. Kitaba daha onu bitirip bir kenara atmadan tekrar çekiliyorum. Feniçka da bu duyguyu iliklerime kadar hissettiğim bir kitaptı bir süredir. Çok kısa bir zaman önce okumama rağmen tekrar elime aldım onu.
İlk okumamda çok etkilenmiştim. Sürekli bir sonraki sayfanın heyecanı içinde bazı yerleri çok da anlamasam da geçmişim. Bunu çok net fark ettim. Tekrar okuduğumda mekanlar diğer kişiler vs. ye dair şeylere çok daha dikkat etme fırsatım oldu.
Salomenin hayatını çok daha iyi bilerek okuyunca içinde kendi hayatına dair daha çok şey gördüm. 8. Sf'da hem yazarına hem karakterine ait ortak özellikler göze çarpıyordu:
•Moskovada doğmuştu. (St. Petersburgda doğdu)
•Eski bir askeri doktor olan babasıyla (Salomeninki de rus general) birlikte daha küçük yaşlarda İsviçreye gitmiş, burda üniversite öğrenimine başlamıştı.
•Babasının ölümünden sonra (17 yaşında kaybetmiş Salome de babasını) bir yığın çaba gerektiren uğraşlarl, ders vererek, her türden çeviriler yaparak azimle eğitimini sürdürmüştü.
•Anlaşılan Zürihte (Salomenin okuduğu yer) arkadaş olduğu pek çok erkekle birlikte okuyordu.
Bunlar yakalaması kolay benzerliklerdi ama dediğim gibi ben kitap boyunca bunları gördüm. Eğer Salomeyi Nietzsche'nin evlilik teklifini reddeden kadın olarak
