Uyandım, aklımdan gitmeyen sen
varamayan ben
Hayatım kaosların ortasında yalnızlığa ezgileniyor
Vursunlar diyorum, dönmeyen duygulara
Alsınlar beni, avuçlarına koysunlar
Evim sanayım…
Gitmeyi sen anlat, kalmayı ben
Çıkıp gelememek,
Gelipte gidememeklerin ülkesi
Adı sen, konumu kalbim
Bul beni
Çıkar, çıkmaz sokaklardan
Yollarımı bulamıyorum
Elimde yarım kalan sevdamla…
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Devetabanı Günlükleri
Yalan.
Hayatın devam ettiğini söylüyorlar.
Ben inanmıyorum.
Çünkü ben bu odada
Senin gittiğin güne
Bu dört duvarın arasında, zamanı saçlarından yakalayıp çiviledim duvara.
O günden sonra takvimler değişti.
Mevsimler değişti.
Penceremin önünden insanlar geçti.
Çocuklar büyüdü.
Saçlar ağardı.
Ama benim içimde hiçbir şey yerinden kıpırdamadı.
Sen giderken arkanda bir boşluk bırakmadın.
Bir mesafe bıraktın.
Kimsenin aşamadığı bir mesafe.
Dünya boyunca yüzler gördüm.
Sesler duydum.
İsimler işittim.
Ama hiçbiri bana ulaşamadı.
Çünkü ben insanlardan uzak değildim.
Senden uzaktım.
Ve bu ikisi aynı şey değildir.
Sen gittikten sonra şiir yazmadım.
Yazamadım demiyorum.
Yazmadım.
Çünkü şiir biraz da insanın içindeki adres meselesidir.
Ben bütün mektuplarımı tek bir isme yazıyordum.
O isim gidince zarflar da boş kaldı.
Bazen gecenin bir vakti hiç sevmediğim bir şarkıyı başa sarıp duruyorum.
Birisi görse deli sanır.
Dilden kalbe bir yol olduğunu söylerler hep; söz, içten gelirse karşıda yerini bulur derler.
Oysa ben yıllar içinde başka bir yol keşfettim: kalpten dile giden yolu. Önce hissetmeyi, sonra o hissi sansürlemeden, süslemeden, kendime yalan söylemeden kelimeye dökmeyi.
Ve inanın, insanın kendi kalbine çıkan bu yol, başkasının kalbine gidenden çok daha gerçek. Çünkü önce kendine varamayan, başkasına varamaz.
___ /Güven Taşdemir
rıhtıma varamayan ceset bana asık mısın yoksa aska mı asıklık halı bu lutfen gıt artık
