Ben
Bir insan çocukluğunda ne yaşamışsa büyüdüğünde karşısına kim çıkarsa çıksın yaşadıklarını ona aktarır.
Kitaptaki adamda öyleydi.
İsmi Kenan annesi tarafından bir dediği ikiletilmemiş ve değer görmüş. Babası ne kadar annesini sevmezse de değer vermesede o hep annesinin babasına olan hizmetini hürmetini babasına değer verişini aklında tutmuş. O yüzden hayatındaki kadınları ona değer verdiği için sevmiş.
Diğer karakterimiz fadik. Babasının oğlan cocuğu tutkusu ailenin huzurunu ve aile bireylerinin ölümüne sebep olmuş. Babasının oğlan cocuk istemesi ve kendisinin de kız olarak dünyaya gelmesi fadiğe suçluluk duygusu eklemiş. Bu yüzden insanları kendine sevdirebilmek için el üstünde tutmuş.
Puan vermedi
bir dönemin başbakanı erim'in hatıraları... baştan sona gün be gün taradım tam bir hatıra kitabıydı. açık konuşayım istediğimi bulamadım. hak vermek lazım yazar bana bir şeyler sunmak zorunda değildi ne yaşamışsa onları yazmış daha çok özel hayatı ile alakalı ve de son derece taraflı.
Bu kitab sadəcə bir psixologiya kitabı deyil; o, itirdiyimiz bir orqanı – instinktlərimizi – xatırlamaq üçün bir çağırışdır.
Mənə ən çox toxunan nə oldu? Başlıqdakı o “kurtlar” məsələsi. Estés deyir ki, qadının ruhunun vəhşi təbiəti var – bu, dağıdıcı və qorxulu bir şey deyil, əksinə, sağlam, ayıq, sadiq və son dərəcə sezici bir enerjidir. Bizim mədəniyyətimizdə qadından həmişə “ağıllı”, “səbirli”, “özünü ələ alan” olması gözlənilib. “Nə deyərlər?”, “Abır-həya”, “Səsini çıxarma”... Bu gözləntilər qadının içindəki o “kurt” səsi boğur. Nəticədə qadınlarımız 30 yaşına çatır, yorğun, bədbin, həyatdan zövq almayan, evlənmiş, işləyir, övlad böyüdür, amma gecələr niyə mənasız bir boşluq hiss etdiyini anlamayan varlıqlara çevrilir.
İndi maraqlısı budur: Estés heç vaxt bu “vəhşi” qadını tərbiyəsizlik və ya pozğunluq kimi təqdim etmir. O, La Loba – “Sümük Qadın” hekayəsi ilə başlayır. Bir qadın səhrada canavar sümükləri toplayır, onları nəğmə ilə bir araya gətirir və yenidən həyata qaytarır. Məncə, Estés məhz deyir: “Siz öz ruhunuzun sümüklərini toplayın. O parçaları – itirilmiş sevincinizi, unudulmuş yaradıcılığınızı, lağ edilmiş xəyallarınızı – bir araya gətirin və öz nəğmənizlə dirildin.”
Mən kitabı oxuyarkən xüsusilə “Qoca kişi və İki Bacı” nağılı məni düşündürdü. Orada qocabkişi iki qızla evlənir – biri mülayim, itaətkar, biri vəhşi və ehtiraslı. Kişi əvvəlcə ehtiraslı qızı qovur, sonra onun nə qədər həyat enerjisi daşıdığını anlayıb geri çağırır. Estésin dediyi kimi: bir qadının həm mülayim, həm də ehtiraslı tərəflərini qəbul etməməsi onu yarımçıq edir. Qadınlarımız çox vaxt yalnız bir tərəfini – “yaxşı qız”, “ideal həyat yoldaşı”, “peşəkar qadın” olmağı – önə çıxarır, o biri tərəfi zirzəmilərə bağlayır. Və sonra o bağlanmış tərəf qisas almaq üçün qapıları döyür: ani
Herkese merhaba
“Kurtlarla Koşan Kadınlar” kitabı, özellikle hayatlarında zorluklarla karşılaşmış veya eşleri tarafından desteklenmemiş kadınlar için çok şey sunabilir. Ve 30 yaş ve üzeri, daha olgun bir karaktere sahip ya da yaşı kaç olursa olsun algısı yüksek olan kadınlar için daha anlamlı olabilir, ( benim görüşüm bu yönde).
Kitap, kadınların kendi özlerini keşfetmelerine ve genellikle unutulmuş olan “vahşi ruhlarını”, yani doğalarını hatırlamalarına odaklanıyor.. Bu vahşi ruhu yeniden keşfetmek için yazmak, resim yapmak, şiir yazmak, dans etmek ya da herhangi bir sanat dalıyla uğraşmak gibi yaratıcı faaliyetlere vurgu yapıyor. Kısacası, kadınların içlerindeki sanatçıyı ortaya çıkarmalarına ve kendilerini daha derinlemesine anlamalarına yardımcı olmayı amaçlıyor.
Kitapta her bölümde bir masal anlatılıyor. Bu masallarda kadın kahramanlar var. Kurban durumundaki kadınların kendi hayatlarının kahramanı olma süreci anlatılıyor. Her masal o kadar detaylı işlenmiş ki, bir noktadan sonra masal bir hayat felsefesine dönüşüyor.
En detaylı anlatılan ve etkilendiğim masallar arasında Mavi Sakal, Kadının Cebindeki Oyuncak Bebek (Bilge Vasalisa), İskelet Kadın, Sürüsünü Bulmak (Çirkin Ördek Yavrusu), Kendini Korumak, Kurt Kapanları ve Zehirli Yemleri Tanımak (Kırmızı Ayakkabılar), Evin Yolunu Bulmak, Fok Derisi (Ruh Derisi), Özel Araziyi Belirlemek, Hilal Ayısı ve Elsiz Kız masalları yer aldı.
Özellikle eve dönüş benim için çok etkileyiciydi.
Masallardaki her bir karakter, kadının iç dünyasında bir karşılığa denk geliyor; aynı zamanda dış dünyada karşılaşılan iyi ya da kötü durumları temsil ediyor. Misal: eş, anne, baba, kardeşler veya herhangi biri . Bu yönüyle anlatım oldukça etkileyiciydi.
Bu kitapla ilgili, ne söylesem eksik kalır . Her kadının okuması gerektiğini
Gönlünü Rabbinin âyetlerine aç, Rabbine aç. Rabbin seni yalnız bırakmayacak . Seni herkesin birbirinden kaçtığı günde kendi rahmetine alacak ve mahzun bırakmayacak. Sana vaad ettiklerini ve daha fazlasını verecek .
Akıllı insan , Kur'an ile Rabbine tutunur..
Nice Kur'an'a ac gönüller , ona olan açlığını bilemediğinden, başka yerlerde doymaya çalışıyorlar. Adres yanlış olduğu için bir ömür boyu aramakla geçtiği halde aradıklarını bulamıyorlar . En güzel sermayelerini eritiyorlar . İflas eden tüccar durumuna düşüyorlar . Sen Kur'an muslugundan dudaklarını ayırma. Ayırma ki gönlün kana kana ondan içsin.
Onu anlamak için , Onu bize getiren , öğreten , yaşayarak örnek olan , Yaşayan Kur'an'ı iyi tanımalıyız. O(s.a.s) âyetleri nasıl anlamış nasıl yaşamışsa biz de ona göre yaşamalıyız. Bunun için de O'nun(s.a.s) siretini ve hadislerini okumamız gerekecek . Yoksa yönümüzü şaşırır doğru istikamete varamayız ."Yaşayan Kur'an "olan Efendimiz (s.a.s.)in açıklamalarını , yaşayışını aradan çıkarırsak kendimize zulmetmiş oluruz. Saparız , sapıtırız, saptırırız . Böyle bir yola sapmaktan Allah'a sığınmalıyız.
Kur'ân'sız sünnet , sünnetsiz Kur'ân olmaz . İkisini birlikte yudumlamalıyız.
Ya Rabbi! Kur'an'ı kalbimin ilkbaharı eyle ! Hz.Muhammed (s.a.s)
amin...
#KitapYorum
#BenKimimKimeDönüşüyorum?
#SemaKutlu
#EvrenselKültürYayınları
#Deneme
Merhaba arkadaşlar,
Bugün sizlere Evrensel Kültür Yayınları'ndan çıkan, Sema Kutlu'ya ait, "BEN KİMİM? KİME DÖNÜŞÜYORUM?" isimli deneme türünü tanıtmaya çalışacağım.
Deneme yazılarını seviyorum. Bir kere çok samimi. Hiç bir şeyi ispat etmek gibi bir derdi yok, herhangi bir kalıbı yok, diretmiyor, ölçmüyor, değiştirmeye çalışmıyor, karşılaştırmıyor, yargılamıyor, sıkmıyor, yormuyor, dışlamıyor.
İçinde sadece yazarın kendi yaşamından sunduğu tecrübeler var. Sizi düşünmeye sevk eden tanıdık bir el sırtınıza dokunuyor gibi. Sanki bir dost moral, güç, motivasyon, sevgi aşılıyor okura. Bunun yanında hayata dair ne varsa, ne yaşamışsa yazar, neyi tecrübe etmişse kendi gönül penceresinden bakıpta hangi renklere bulanmışsa kalbi bize onu aktarıyor. Hem de örneklerle. Çok yerde aynı kadere komşu oluyoruz, bazısında çekingen küskün bir çocuk, terkedilmiş bir sevgili, huzursuz, bitkin sarı zamanlar, keder damlayan eski çamaşırlar, sızlayan saç uçlarına aranan tarak, karışan der top olmuş kuzu gibi yatan kaçak istekler, ipi kopmuş özgür uçurtmalar, aynadaki sırsız gülüş, soğumuş hevesi kaçmış çay, konuşma yaşına basmış eşyalar, aklımdasın diyen balıklar, kimse duymasınlar, "iyiyim" diyen bir pinokyo, nasılsın sorusuna içten bir bahar gülüşü altında zemheride geceler, kış işte diyen bir kalp...
"BEN KİMİM? KİME DÖNÜŞÜYORUM?" tüm bu duyguları yaşattı işte bana!...Sımsıcaktı, buhurlu bir nane kokusuydu son sayfaya kadarki yolculuğum. Ruhumun pencerelerini açtım, bembeyaz tüller rüzgârla birlikte dans etti yüreğimde. Hafifledim. Bavulum meğer ne sıkışıkmış!.. Ne çok taşımışım anlamsız sözleri, bakışları, sesleri, gözleri, yalancı sevdaları, dar ayakkabıları, kaçık çorapları, kırık oyuncağı, çatlamış
