Evim bana dedi ki: “Beni bırakıp gitme, çünkü senin geçmişin
bende yaşıyor.”
Ve yol, “Hadi düş peşime, çünkü ben senin geleceğinim,” dedi.
Bense evime ve yola diyorum ki: “Benim ne geçmişim var, ne de
geleceğim. Eğer burada kalırsam, bir gidiş vardır kalışımda; yok,
oraya gidersem eğer, gidişimde de bir kalış olacak. Çünkü, her şeyi
değiştirebilen sevgi ve ölümdür yalnızca.”
Onlar uyanık halde bana derler ki, “Sen ve içinde yaşadığın âlem
sonsuz bir denizin sonsuz sahilinde yalnızca bir kum tanesisiniz.”
Ben düşümde onlara şöyle derim, “Sonu olmayan o denizin ta
kendisiyim ben ve bütün âlemler benim sahilimde kum
taneleridir.”
Dün bana, hayat dairesinde kararsızca dalgalanan bir
zerreymişim gibi gelirdi.
Oysa bugün, çok iyi biliyorum ki o dairenin ben kendisiyim. Ve
düzenli zerreleriyle hayat, bütünüyle bende devinmektedir.