Burak
@vecdebi
Şeyh Said'in kıyamının dinî saiklerle ilgili olmaktan öte Kürdistan arzusunun bir tezahürü olduğunu iddia edenler bulunsa da Şeyh Said'in İstiklal Mahkemesi zabıtlarına dahi giren beyanları, onun hamiyet-i diniye ile hareket ettiğini aşikâr hâle getirmektedir.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
1924'te, adı daha sonra Diyanet İşleri Başkanlığı olarak değiştirilecek olan Umûr-ı Diyaniyye Riyaseti kuruldu. Umûr-ı Diyaniyye Riyaseti'nin kurulması yalnızca halkın dinî bir kısım ihtiyaçlarının karşılanması amacına matuf değildi elbette. Bu müessese aynı zamanda dinî faaliyetlerin devlet kontrolünde hatta devletin çizdiği istikamette yürütülmesi için zorunlu bir organ olarak düşünülüyordu. Diyanet kurumu bu düşünceyi boşa çıkarmadı, gösterilen istikamet yönünde -bilhassa ilk on yıllarda- aktif bir faaliyet yürüttü. Gerçi o dönemler anayasada "devletin dini, din-i İslâm'dır" yazdığı ve meclisin "şeriati tenfiz yükümlülüğü" bulunduğu için, bu müessesenin o ulvî amaca hizmetkâr olduğu iddia olunabilirdi. Halbuki gerçekleştirilen diğer icraatlar böylesi bir kamufleye müsaade etmedi. Belki kamufleye lüzum kalmadı da denilebilir.
17 Kasım 1922'de Sultan Vahdeddin hicret edecek, Mustafa Sabri Efendi ise bu hicretin ve Vahdeddin'in hain ilan edilmesinin asıl hainlik olduğunu söyleyecektir. Mustafa Sabri'ye göre, Anadolu'ya Sultan Vahdeddin'in müsaade ve güveni ile, onun verdiği salahiyet ile geçmek ama daha sonra bunun karşılığını onu "hain" ilan ederek ödemek hainlik değilse nedir?
Puan vermedi·176 syf.·
11 günde okudu
·2023 3. kitabı
Velîye demişler: "İnsanların içine niye karışmıyorsun, yalnız yaşamak zor değil mi?"
Cevap vermiş: "Kim dedi yalnız olduğumu, rabbi ile beraber olan hiç yalnız olur mu? Şimdi defolun da yalnızlığımdan kurtulayım..."
