Bir insanın özü ancak onu kaybettiğimizi görmek
zorunda kaldığımızda, o insan bir veda sürecine girdiğinde ortaya çıkarmış.
Her şeyin bir sonu vardır. Bu başlıca ana özelliğidir hayatın! Kış geçecek, yaz gelecektir.. O zaman her şey, her yer neşeyle dolacaktır..
Sayfa 85
Reklam
İçimde,bir yolculukta tanışıp alıştığım fakat pek çabuk ayrılmaya mecbur olduğum bir insana veda eder gibi bir his vardı.
Burada Tufan harbi öldü sandım.
Tufan kos koca adamlar kaldırmaya, hastaneye indirmeye çalışıyordu ama o hiçliğe teslim oldu. Kalbi yetmedi kos koca bedenine. Gözlerini kapattı. Fazla geldi bu zelzele. Sonra vedalaştı her şeyle. En çokta kendisiyle.
Aldığım kitapları bitirip bitirmez onlara veda ediyorum ya birilerine veriyorum ya da bir halk kütüphanesine başlıyorum ama amacım ormanları kurtarmak ya da cömertlik etmek değil sadece her kitabın gezmeye hakkı olduğuna ve bir tarafa takılmaya mahkum edilemeyeceğine inanıyorum.
Öyleyse bırakalım kitaplarımız geçsinler başka yerlerde tutulsunlar keyiflerini başka gözler çıkarsın .
Sonsuza kadar açmayacağı, bir kapı var,
bir daha açmayacağın bir kitap var.
Gözünü nerede kaybediyor, nerede yeni bir bakış kazanıyor, kişi bunu her seferinde ayırt edemiyor. Belki de her seferinde başka gözle bakmak gerekiyor olanlara.
Reklam
Reklam