"*Ülkenin adı ne?
*Türkiye. Herkesin aşık olduğu ama kimsenin fethetmeye cesaret edemediği topraklardan geliyorum.
*Ülken olmak isterdim. Ayrıldığında delicesine özlediğin, kavuşmak için gün saydığın ülken olmak isterdim."
Ne güzel satırlardı bunlar Maral ya, kalemine sağlık... Bu serinin 2. kitabını da severek okuduğumu söyleyebilirim. Bu kitapla evren iyice sarıp sarmaladı beni.. Karakterlere alıştım. Hikayeyi benimsedim. Elzem'i daha iyi anladım. Diğer kızları anlamaya çalıştım. Doğa ve Asil favorilerimden zaten.. Mara cinsin teki, ne zaman konuşsa o kızın kafasını duvara sürtmek istiyorum. Ama ama hiçbiri Itır kadar nefretlik değil. Elzem'in annesinin genleri halt etmiş. Bu kızın dna'sına kesinlikle iblis anası işlemiş. Başka hiçbir açıklaması olamaz. O kıza en normal gününde bile tahammül edemiyorum. Onunki klan özelliği falan değil, o kız tam bir şımarık velet.. Arada bir canı isteyince ablasını korumakla olmaz kardeşlik.. Yazık ki Elzem hayatını bu kıza adamış. Çok üzüldüm onun adına.. Sayfalarca Itır'a nefret kusabilirim o yüzden..
Itır nefretliği dışında genel olarak iyiydi. İlk kitaptaki pusula ve Elzem'in arasındaki bağı çok beğenmiştim. Her şey burada kalmadı tabi ki.. Bir de işin ucu Afra ve Elzem arasındaki olaya bağlandı. O yüzden ortalık fena karışık.. Savcı meselesi desen, beklediğim gibi çıktı. Meliz'in yardım aldığı kişi oymuş. Ve Elzem'in bunu öğrendiği sahne.. Off, çok fenaydı ya.. Okumaktan çok zevk aldığım bir çift olur kendileri.. Daha çok sahneleri olmasını çok isterdim. Elzem sonlara doğru onunla daha çok yakınlaştıklarından, onunla sık sık bir araya gelip sohbet ettiklerinden, büyü çalıştıklarından bahsediyordu. O sahneleri bu şekilde onun ağzından dinlemeyi değil de direkt okumak isterdim. Zaten iki farklı ırkta oluşları yetmiyormuş
(SPOİ VAR ! )Bu çiftin hikayesi bu seride bitti. Hani bitsin diye okudum o kadar hiçbir şey anlatmadı ki. Bir sürü boşluk var hikaye de aksiyon çıkarabileceğin bir sürü olay var yazsana bunları. Tüm kitap boyunca hiçbir şey olmuyor sonra güya herkesten daha güçlü olan patronlar b*ktan şekilde ölüyor. Bir de nasıl abartıyorlardı Lorenzoya dikkat et yok şöyle akıl oyunları oynar yok böyle manipüle eder bir gittik adam bir pamuk. İki tane velet tehdit edince tamam o zaman diyip susuyor. Bir de eğitim binasına sakın gitme dediler dediler..kız gerçekten gitmedi MSMEMDMDMDME yani bu kadar vurguya kesin girecek diyorsun ama yok. Şimdi serinin devamı var belki oralarda bu konuları işliyorlardır ama bu aynı başrolde devam eden bir seri değil ki ben belki diğer çifti okumak istemiyorum bu çiftte niye bu kadar boşluk var. Ayrıca klasik aşık olduktan sonra karakteri yok olan kız okumak sıktı. Bir de son bölümlerde sürekli bir şiddet güzellemesi adam diyor ki elimi boğazında tutmak hoşuma gidiyor çünkü yaşamın da ölümünde benim elimde NASIL YANİ?? kız da ehehe diyip geçiyor. Son olarakta bu adam ne zaman konuşacak ya tamam az konuşan bir tip ama hani kendi kitabında iki kelime et ya bir şey de be adam. Pilot Twist daha gelmeden anlamıştım o da zerre şaşırtmadı. Serinin kalanını okumam muhtemelen bunu bitirdiğime şükür.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
AYI - Yavru Bir Ayının Hayatta Kalma Mücadelesi
Yavru bir ayının hayatta kalma hikayesini okudum. Herkes kitabı Jack Londan'ın Beyaz Diş kitabına benzetmiş ama ben nedense Metin Akpınar ve Zeki Alasya'nın oynadığı " Nerden çıktı bu velet" filmine benzettim. Annesi ölen, yazarın Muskwa adını verdiği yavru bir ayı, Güçlü ve yetişkin boz ayı Thor ile karşılaşıp arkadaş olurlar ve maceradan maceraya atılırlar. Ve arkalarında 3'te avcı vardır. Konusu itibariyle çok iyiydi. Kitabı okurken sanki vahşi doğa belgeseli izliyormuşum gibi hissettim. Kitap pastoral tarzda bir kitaptı, olayın geçtiği uçsuz bucaksız vadiyi okuyucuya çok güzel anlattı yazar.
Oh sonunda güzel bir kitap.
Aşırı hızlı okudum inanılmaz akıcıydı karakter gelişimleri iyiydi.Öok bizdendi kızımızın önce şımarık velet olup sonra akıllanmadı oğlumuzun her insanda oldupu gibi kaybwtme korkusu çok iyiydi.
9/10
2026 16. kitabı
Evet ben de artık Binnur Şafak Nigiz evrenine adım atmış oldum. Ve o şanslı kitap "Asi Çakıltaşı" oldu.
Zaten 9 puan verdiğim için ne kadar beğendiğimi görmüş oldunuz. Birazcık sıkıldığım kısım ana karakterlerin aralarındakı yaş farkının bariz bir şekilde abartılması. İkinci kitapdan geliyorum şuan ve sanırım kitabın ilk baskısında 17 yaş Asi Merve Karakuyu, 26 yaş Karan Ali Çakıl gibi gösterilmişti. Ama birinci kitapta düzenleme olunsa da 2ci kitapta yine 9 yaş fark gösteriliyor. Ve kızın yaşının her kesin gözüne batması biraz sıkıcı açıkcası. O yüzden 1 puan kırdım diyebilirim.( birazcık insafsızım galiba). Ama genel olarak kitabı çok beğendim, çok güzel, çok duygusal, aynı zamanda eğlenceli ve yani sayfa sayısı da çok olmadığı için(470 küsür sayfa) gayet de akıcı bir kitap. Yazarın yazım dili de çok iyi, boşuna da bu kadar seveni olmamış.
Kitabın konusunu birde benden dinleyin çünki kitabı okumamıştan önce ben de biraz araştırdım ve konusunu güzel bir şekilde anlatan bir video göremedim, illaki vardır ama çok az. O yüzden ben anlatayım. ( Spoilersiz)
__________________________________________
Şimdi ana karakterlerimiz: Asi Merve Karakuyu ve Karan Ali Çakıl.
Asi 19 yaşında universite öğrencisi, işletme bölümünde okuyor ve çok başarılı bir öğrenci. Karan Ali Çakıl ise 26 yaşında zengin bir iş adamı. Birgün Asi'nin okulunda bir konferans düzenleniyor ve bir iş adamı öğrencilerin sorularını yanıtlıyor. Bilin bakalım kim bu adam? Tabii ki Karan Ali Çakıl. Ve suskun, herkesle samimi olmayan, inatçı bir kız o adama ne soruyor?
"Siz çok mu çalıştınız yoksa diğer gruptan mısınız?"
Kız öyle şak diye söylenir mi hiç. Ah Merve ne oluyorsa senin şu sivri dilin ucbatından oluyor. Ama Karan nasıl cevap vermiş bakalım.
**"Diğer gruptan. Çalışmayı
meteliksiz öğrenciEdebiyat
Dazai yine yapmış yapacağını; "Meteliksiz Öğrenci" resmen insanın o bitmek bilmeyen onaylanma ihtiyacıyla dalga geçtiği bir eser. 32 yaşında, toplumun gözünde "başarısız" kalmış bir yazarın, 13 yaşındaki bir velet karşısında nasıl darmadağın olduğunu, kendini kanıtlamak için daracık öğrenci üniformalarına girip soytarılık yapışını izliyoruz. Aslında o kaotik gece, entelektüel maskelerin ne kadar eğreti durduğunun kanıtı; büyük felsefelerden bahsedip duruyor ama bir çocuğun tek bir alaycı sorusuyla bütün egosu yerle bir oluyor. Finaldeki o muğlaklık da insanın kendi travmalarıyla baş etmek için zihninde nasıl oyunlar kurduğunu çok iyi özetlemiş; cebinde harcanmamış elli yenle aynı masaya döndüğünde anlıyorsun ki, ne kadar uzağa gittiğini sanırsan san aslında hep aynı yalnızlığın içindesin.