“Onu bana hatırlatmayan ne var ki? her bulutta her ağaçta o var. geceleyin hava onunla dolu, her şeyde ondan bir pırıltı var; gündüzleri ise çevremde ondan başka bir şey yok, her yerde o!"
ölümün gerçekten var olduğunu sevdiğin biri ölünce anlıyorsun,
tokat gibi yüzleşiyorsun bu gerçekle.
üzerine birisi soğuk su dökmüş gibi sıçrıyorsun yerinden.
korktuğun gerçekle baş başa kalıyorsun.
sanki geri gelecek gibi hissediyorsun.
ama akılda sadece geçmişin izi kalıyor.
-z
iki kelimelik bir cümle sizi ne kadar üzebilir ki?
kalbinizi ağzınıza getirecek kadar?
nefes darlığı yaşatacak kadar?
içinden ağlamamaya yemin ederken, gayriihtiyari bir şekilde o iki damlayı akıtacak kadar?
ellerinizin titremesine engel olamayacak kadar?
dengenizi kaybedip başınız dönecek kadar?
belki bir iki tanesini aynı anda yaşadınız bilmiyorum, belki de bir tanesini yaşadınız..
ama aynı anda hepsini yaşadınız mı?
bu enkazın altında yıkılıp kaldınız mı?
-z