Farin Haktan
@veronica101
Okudukça kaçıyorum sevmediğim dünyalardan sevdiğim dünyalara... Bana yeni dünyalar veren her yazara minnetle!
Değerli ama Bunaltıcı!
Fareler ve İnsanlar’ın ne kadar kıymetli bir eser olduğunu biliyorum; edebiyat tarihinde yeri tartışılmaz. Ama okuma deneyimim beklediğim gibi akmadı. Defalarca başlayıp bırakmak zorunda kaldım.
Steinbeck’in kurduğu atmosfer o kadar sıkışık ve kasvetli ki, bir noktadan sonra hikâyeyi takip etmekten çok o bunaltının içinde kalmış gibi hissettim. Anlatılmak isteneni anlıyorum, hatta takdir ediyorum; fakat metnin duygusal yükü benim için yer yer taşınması zor bir hâl aldı.
Bazı kitapların okuru sarsması gerekir, evet; ama bunun bunaltıcılık sınırını aşmaması gerektiğini düşünüyorum. Bu yüzden benim için saygı duyduğum ama okurken zorlandığım bir kitap olarak kaldı.
Farin Haktan
, 2026 okuma hedefini ekledi.2026 OKUMA HEDEFİ
47/50 kitap - %94 tamamlandı
47 kitap okudu
50 kitap
14,4bin sayfa
23 inceleme
8 alıntı
65 günde 1 kitap okumalı.
Zeka kokan bir kitap
Empati’yi okurken en çok hoşuma giden şey, Adam Fawer’ın zekâsını okura hissettirme biçimi oldu. Hikâye ilerledikçe olaylardan çok fikirlerin peşine takıldım. Olasılık, zihin gücü, seçimler… Roman resmen “ya gerçekten mümkünse?” duygusuyla oynuyor.
Yer yer fazlasıyla teknikleştiğini düşündüm ama garip şekilde bu beni koparmadı; tam tersine daha çok içine çekti. Çünkü Fawer bunu kuru bilgi gibi değil, gerilimin bir parçası gibi kullanıyor.
Karakterin zihinsel yolculuğu, fiziksel yolculuğundan daha heyecanlı geldi bana. Kitap bittiğinde hikâyeden çok, kafamda dönüp duran ihtimaller kalmıştı. Okurken yoran ama bittikten sonra iyi ki okumuşum dedirten türden.
Okunsal bir şölen!
Sil Baştan’ı okurken elimden bırakamadım. Grimwood’un kurduğu dünya o kadar canlı ve ikna edici ki, bir noktadan sonra hikâyeyi okumuyorsun, içinde yaşıyorsun. Alternatif tarih fikrini öyle ustalıkla kullanıyor ki, “ya gerçekten böyle olsaydı?” düşüncesi sürekli zihinde dönüyor.
Karakterler kusurlu, kırılgan ve çok gerçek. Özellikle başkarakterin kimlik, aidiyet ve hafıza arasında sıkışmış hâli beni inanılmaz etkiledi. Aksiyon var ama asıl güç atmosferde ve psikolojik derinlikte.
Grimwood’un anlatımına zaten hayrandım ama bu kitapla birlikte saygım daha da arttı. Hem zekice kurgulanmış hem de duygusal olarak yoğun. Bitince bir boşluk hissi bırakan, uzun süre etkisinden çıkamadığım nadir kitaplardan biri.
Eskisi kadar güvenemiyorum
Bay Pipo’yu okurken en çok zorlandığım şey, anlatılanların ne kadarına güvenmem gerektiğini kestirememek oldu. Kurgu gibi akan bir anlatım var ama kitap kendini kurgu olarak sunmuyor; iddia olarak sunuyor. Bu da ister istemez okurda mesafe yaratıyor.
Soner Yalçın’ın dili akıcı, merak uyandırmayı iyi biliyor; fakat son yıllarda ortaya çıkan bazı hatalar ve çelişkiler, metne yaklaşımımı daha temkinli hale getirdi.
Özellikle kültürel referanslarda yapılan bariz karışıklıklar —örneğin Maynard James Keenan ile Tool’un solistini aynı kişiler gibi anması gibi— detay gibi görünse de, anlatının güvenilirliğini zedeliyor. Çünkü kitap zaten “gizli gerçekleri açığa çıkarma” iddiasıyla ilerliyor.
Bu yüzden okurken kendimi sürekli “Bu bilgi gerçekten doğru mu?” diye düşünürken buldum. Anlatım sürükleyici olsa da, metnin inandırıcılığı yer yer zayıflıyor. Merak uyandıran ama okuru temkinli okumaya mecbur bırakan bir kitap deneyimi oldu benim için.