Ədəbiyyatın bağçasında bir gül var ki, əsrlər keçsə də solmur — o, Sədi Şirazinin “Bostan”ıdır. Bu əsər təkcə bir kitab deyil, insanlığın vicdanına yazılmış hikmətlər xəzinəsidir.Sədi “Bostan”ı yazarkən sanki söz toxumlarını torpağa səpdi, hər toxumdan bir hikmət, bir dərs, bir ibrət bitdi. O, insan ruhunun dərinliklərinə enərək bizə ədalətin, səxavətin, mərhəmətin və sevginin əsl mənasını göstərdi.Əsərdəki hər fəsil bir bağçadır biri ədalət bağçası, biri sevgi bağı, biri səxavət güllüyü... Sədi deyir ki, insanın gözəlliyi zahirində deyil, əməlində və niyyətindədir. O, padşaha da, kasıba da eyni dərəcədə öyüd verir: “Ədalət etsən, səltənətin əbədi olar; zülm etsən, sarayın da xarab olur.”
“Bostan”da sözlər qızıl kimi çəkilidir, hər beyt bir aynadır kim baxsa, özünü görər. Sədi bu əsərdə insanı Allaha yaxınlaşdıran mənəvi yola çağırır. Onun fikrincə, insanı ucaldan nə mal-dövlət, nə də şöhrətdir — onu ucaldan yaxşılıqdır, səmimiyyətdir, vəfa və mərhəmətdir.Sədi Şirazinin dili sadə, amma hikmətlidir. O, ağır fəlsəfi fikirləri xalqın anlayacağı dillə söyləyir, elə bil bir ata övladına öyüd verir. “Bostan” oxuyan hər kəs bir anlıq dayanıb düşünür: “Mən nə qədər ədalətli, nə qədər mərhəmətli, nə qədər insaniyəm?”Bu əsərin dəyəri ondadır ki, o, zamanla köhnəlmir. XIII əsrdə yazılsa da, XXI əsrin insanına da eyni güclə təsir edir. Çünki insanın mənəvi ehtiyacı yaxşılıq, sevgi, vicdan heç vaxt dəyişmir.“Bostan” bizə öyrədir ki, həyat bir bağçadır, biz isə orada ya tikan əkərik, ya gül. Hansını seçəcəyimiz isə öz əlimizdədir.Sədi Şirazinin “Bostan”ı sözün, hikmətin və mənəviyyatın təntənəsidir. O, bizə insan olmağın gözəlliyini xatırladır. Hər sətiri bir dua, hər beyti bir güldür — ədəbiyyat bağçasında əbədi ətir saçan bir “Bostan”.