İnceleme değil yazar övgüsüdür! Yetersizdir, kabûldür!1000Kitap
Kitap zaten incecik. Ne anlattığını yazınca büyüsü kaçıyor bence. "Kitap böyle tahlil edilir" diyor iç sesim. Evet ama filmi izlemeden anlatılmasını da istemiyoruz ya hani? Neden kitaplardan milyon kere alıntı yapıp, baştan sona anlatıyoruz. Büyüsü kaçıyor kardeşim, dükkânın önünü kapamayın.
Elvan Kaya Aksarı nerde ne yazıyorsa alın okuyun. (Allah'ım yazarımızın kalemine zeval gelmesin).
At Sancısı'nı okuduktan sonra geri kalan iki kitabı hiç düşünmeden aldım okudum. İbrahim Efendi'nin hayatı zaten ilginç ama onu anlatan bir de Elvan Kaya olunca böyle ballı kaymak gibi bir şey olmuş. Okumamakta ısrar eden gidip kendinden biraz utanabilir.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Karınca Kalbi Taşıyanlara Tavsiye1000Kitap
İncelemeye değer gördüğüm bir kitap daha. Deprem, savaş, kadın, çocuk gibi hassas olduğumuz bazı mevzular var hepimizin. Ancak hepimizin hassâsiyeti diye her kalemi eline alanın bir Gazze şiiri, bir deprem kayıplarına şiir -veya öykü/deneme her neyse- yazmasını anlamsız buluyorum. Bana göre sağlam kalemlere ihtiyaç duyan meseleler bunlar.
Cabir Özyıldız'ı zerre kadar tanımadan bu kitabı aldım. Bazen yaparım öyle şeyler. Çünkü Vacilando'dan çıkanlar gerçekten seçkin kitaplar oluyor. (Allah'ım nasip et amin).
Ne diyorduk? Hassâsiyet, sağlam kalem falan..
Yazar gerçekten bu konuda eleştiriye kapalı duruyor. Eleştiriye kapalı olması şahsiyet meselesi değil kalemin kuvvetiyle alâkalı. İlk öykülerden sonra devam eden öykülerin diline "eril" gibi eleştiriler gelebilir. Argo yoğunluğu çok olan ürünleri kabul etmekte zorlanabiliriz, kabul. Ama burada anlatılan hikâyenin lüzumluğu göz önünde bulundurulmalı. Neyse akıl vermeyi bırakayım...
Kitap kesinlikle okunması gereken bir kitap. Yazar kesinlikle izi sürülmesi gereken bir yazar. İşte kitap işte yazar işte edebiyat gibi edebiyat!
Annem Zeytin ve Çay1000Kitap
Puan vermedi
Sibel Oğuz'un inceliği öykülerine yansımış. Öyle bir denge var ki kaleminde esprili anlatım yaparken bile konunun hassâsiyetini incitmeden yapmış. Ne tek düze sıradan bir anlatım var ne de sıradışı olacağım derken şamatayı arşa çıkarmak var. Ölçülü, dengeli, hassas bir anlatım... Öykülerin konusu hepimizin yaralarından seçme. Muhakkak bir yerde kendinize rastlayacaksınız. Zaten kitabın ismi hepimizin âşinâ olduğu kelimelerden oluşuyor. Kiminin rüyâsı kiminin travması... Ama sonuç olarak hayatın sofrasında olan şeyler ve hepimiz tattık. O nedenle size bu öykülerin tanıdık geleceğine eminim.
Şuraya bir dipnot düşmek istiyorum. Kadın dayanışmasının fasa fisoluğunun yanında gerçek bir dayanışmaya ihtiyacımız var. O nedenle birilerine karşı değil gerçekten ürettiği için, ürettiği şeyler de kalbe dokunduğu için okunmayı, okutturulmayı hak ediyor.
Sibel Oğuz'u, bu güzel kitabı okuyun
Hüseyin Safa'yı daha evvel okumuş değilim. Kitap hakkında yazılanlar beni meraka düşürdü. Beklediğimin üzerinde bir öykü kitabı. Vatsap konuşmaları ile öyküler arasında geçiş yapmak harika bir fikir. Yalnız tehlikeli de bir fikir. Bu saatten sonra içerisinde vatsap konuşmalarının olduğu bir başka öykü kitabı görürsem bana çiğ gelecektir. Hüseyin Safa bilerek veya bilmeyerek ortaya tek seferlik bir yenilik koymuş. Bazı işlere bakar yalnızca imrenir ve "bu benim aklıma neden gelmedi" diyebilirsiniz. Evet bu tren ne yazık ki diğer öykücüler için kaçtı. Öykülerin kurgusuna, diline, mizahî gücüne diyecek yok. Açıkçası bu kadar beklemiyordum. Her güldürene "günümüz meddahı" denmesi sinirimi bozsa da Hüseyin Safa bu meşaleyi hak ediyor sanırım. Kendisi kelimelerle karikatür çizdiğini ifade ediyordu. Kelimelerle çok daha fazlasını yapıyor bu öykülerde. Şöyle bir silkelenip uyandırdığı mesela. Daha sonra durum analizleri... Kişilerin ruh hallerini, olaylar karşısında içine düştükleri ruh hallerini, aklından geçirdikleri düşünceleri çok doğru ve çarpıcı yansıtmış. Bu da yazarın kahvede sigarasını içerken boş durmayıp, etrafını ne kadar iyi gözlemlediğine bir işaret. (Kahve ve sigara tamamen benim zihnimdeki gözlemleyen yazar profili). Ben sade bir okur olarak kusur bulamadım. Keyifle okudum. Öykü severlerin muhakkak bu eseri görmesi gerektiğini düşünüyorum. Yazarın kalemine sağlık.
Ciğerdelen1000Kitap
Bir yanda Osmanlı'nın Tuna kıyılarında yaşanmış devrin gerçekleriyle diğer yanda 1940'lı yılların İstanbulunda bir mimar ile öğretmenin aşk hikâyesinin tarihî bağlantılar kurularak yaratılmış adı gibi ciğerdelen bir hikâye.
Tuna'nın Ciğerdelen'i ile Turhan Tuna ve Canzi'nin aşkı iç içe...
Atalara duyulan saygı ve özlem, vatan sevgisiyle vatana hizmet, soy birliğu gibi ortak noktaları olan iki başarılı gencin çalkantılı aşk hikâyesi...
En çok hangisine ağladım bilmiyorum, Sarı Sipahilerin Şahinkonak hikâyelerine mi yoksa Canzi ile Turhan'a mı emin değilim.
Böyle güzel bir hikâye muazzam bir Türkçe ile süslenmiş. Böylesini şimdilerde bulmak çok zor.
Bir solukta okunacak bir kitap o nedenle bölmeden vakit ayırıp okumanızı tavsiye ederim. Ağlamaktan şiş gözleri ve bir iki gün etkisinde kalmayı göz önüne almanız gerekecek.