yolculuklarda biten kitaplarDünya Edebiyatı
ben yol arkadaşım diyeyim,
siz şöyle anlam buyurun
yaşamım bir yolsa
yol arkadaşım açlık :)
Bilgiye açlık, yarına açlık, kendine açlık ve yer yer ekmeğe açlık
İçimden gelmiş bulunmuş bu girizgahtan sonra kitap hakkında devam edebilirim.
Gerçek bir açlık düşünün. Bir amaç uğruna göze alınan bir açlık. kendisinden nefret edilen ama kendisinden kaçınmaktan çokca uzak bir açlık. açlığa nefretle dolu bir itaatkarlık. açlığa kaçınılmaz bir amaç.
kahramanımıza kendime acıyormuş gibi üzülmüştüm. evet, kitap sizi üzüyor, heyecanlandırıyor, aç bırakıyor, sonra doyuruyor. bir döngü var fakat çoğunlukla aç uyuyorsunuz.
Zayıflıyorsunuz, nefret ediyorsunuz ama amaca hizmetten de kaçmıyorsunuz, sonra kaçmaya haliniz de kalmıyor zaten.
Bir kadın, açlıktan başka bir his.
Sonra açlık kalıyor geriye bir tek.
Yine açlık kalıyor ve açlığın hizmet ettiği amaç.
yalnız kalıyorsunuz yani.
açlık ve siz.
Keyifli okumalar diliyorum.
Reklam
Merhaba Murakami,Dünya Edebiyatı
Yazarın okuduğum ilk kitabı.
Takip ettiğim edebiyat dergilerinin birinde kendisinden bahsediliyordu ve zihnimdeki okuyacaklar listeme eklemiştim.
Sonrasında bir sahafta denk gelip, uygun fiyata aldım ve gerek sayfa sayısının azlığı gerekse arkasında kitapla ilgili kısa içerikten güç alıp okumaya başladım.
Kitabın içerisinde olayların geçtiği mekanlarda çalan şarkıların isimleri geçiyor. Müzik dinlemeyi ve yeni şarkılar keşfetmeyi seven ben için bu çok güzel bir yolculuktu.
Hepsini kitap bittikten sonra arattım ve dinledim.
Birkaçı dışında birçoğu çok hoşuma gitti ve hatta onları dinleyeyim derken yeni şarkılar bile keşfettim.
İşte verimli okuma diye buna derim :)
Öhm, öhm gelelim kitabımıza
bir kitaptan ne bekliyorsunuz, nasıl sonlardan hoşlanırsınız?
Bu iki soruya yanıt bulabilirsiniz belki okurken ve okuduktan sonra.
Okurken keşke çeviri diyalogları bu kadar ruhsuzlaştırmasaydı dedim. Fakat lütfen yanlış anlaşılmasın
Demek istediğim
Gençlerin kendi arasında konuşması belki biraz daha o anki sıcaklığında olabilirdi.
Çevirmenlik zor iş diye düşündüm.
Mari ve Eri, kendi hayatımdaki kardeşlik olgusuna dokundu.
Kıyasların birbirine yakınlığı, yazarın kitabın orta yerinde kendisinin ve bizim yalnızca üçüncü şahıs olduğumuzu yüzümüze çarpması çok farklı hissettirdi.
Zaman ve mekan sanki beni bir anda tuttu ve bir kamera ve bir hiç olduğumu hatırlattı.
Bir an önce bitse diye sürdürdüğüm okumam daha çok Murakami okumalıyım diye noktaladı kendini.
Emeği geçen herkese teşekkürler :)
Peki ne yapıyorsun, hedefsiz mi yaşıyorsun?
hiç hedef koymadın mı kendine?
Hiç hedeflediğin bir şeyi yapmadın mı?
El cevab dersek
yaşamak nasıl ki bir fırsat, bir seçkisizlik, bir doğallık ise
yaşmakta olmak da benim için öyle
uyanıyor ve yaşamımı sürdürecek fırsatların seçkisizliğindeki doğallıkta kararlar veriyorum.
kısa vadede gibi görünen hayatım, parça parça sanki bir bütünlükten uzak hayatım
Bana öyle geliyor ki
Kırklı yaşlarımda bir bütün oluşturduğunda
yalnızca yaşadım demek için
benimle kalmış olacak.
