Başvurunun üzerinden altı gün geçti.
Ve bugün itibariyle tamı tamına bir ay kaldı.
Hayatım beni kendime getirecek kadar çok sürüklesin ve sarssın istiyorum. Bu yüzden yüreğim hep ağzımda korkuyla heyecan arasında kaygıyla bekliyorum sonucu.
Bu şehre geri dönmek istemiyorum.
Artık gönlüm burada geçecek tek bir günden bile razı değil.
Sonsuza dek bir veda olsun umarım.
Senden yüreğimin bu denli uzaklığının sebebini elbetteki biliyorum:
Sende yaşarken şu varoluşumun sonsuz yalnızlığını dindirebilecek bir tanecik insanla bile karşılaşamadım, denk düşemedim. Denk düştüm sandım, hain bir planla galip olmuş savaşçı gibi tutsaklıktan çok galibiyet şeklimin hüsranından öldüm.
Hep kütüphanelere, yollara ve odalara sığındım.
Umutla atıldığım her girişimde pes etmesem dahi umudum son raddesine kadar kötülükle sınandı, yıprandı.
Ben buradan yoruldum, Allah şahidim.
Bana bu şehirde nefes olan çocuklara, insanların insan yanlarına ve kendime teşekkür ederim. iyi ki vardınız.