Orjinal mektupları okumak isterdim. Bir de ek olarak koyduğu resimleri görmek isterdim kitaba birkaç tanesi koyulmuş sadece. Ayrıca birçok ressamdan bahsediyor mektuplarda, o ressamların bahsedilen resimleri de koyulsa ne güzel olurdu.
Bu kitap bir kara mizah kitabı. Seveni de çok sevmeyeni de. Kitap hakkında hem bir sürü kötü yorum okudum hem de iyi yorum. Ben bir kısım dışında beğendim diyebilirim.
Kitaptaki dünya epey karamsar. İnsanlar akın akın intihar ediyor. İntihar Dükkanı’nın sahibi olan Tuvache ailesi de müşterilerine acısız zehirler, paslı jiletler, dayanıklı urganlar, hara kiri malzemeleri ve daha bir çok ölüm yolları satıyor. Evdeki herkes (büyük çocuk Vincent ki adını Vincent Van Gogh’dan almış ve depresif kız kardeş Marilyn ki adını Marilyn Monroe’dan almış) bu karanlık işe uygun; ta ki Alan( Adını Alan Turing’den almış.) doğana kadar. Alan, ailenin genetik melankolisine meydan okurcasına dünyaya güler yüzle, iyimserlikle ve bitmek bilmeyen bir yaşama sevinciyle gözlerini açıyor. Alan büyüdükçe, dükkandaki ölüm tezgâhını bir "yaşam" merkezine dönüştürmek için gizli bir savaşa girişiyor. Görevini başarıyla yerine getirince de…
O karamsar dünyanın nasıl iyimser bir dünyaya dönüştüğünü okumak isterseniz şimdiden keyifli okumalar. Gerçekten keyifli bir kitaptı.
Beni sadece kitaptaki Unutulmuş Dinler Sitesi rahatsız etti. Gerçi şu anki dünyadan bahsetmiyor muhtemelen. Distopya. Yine de olmasaydı da olurdu.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
youtu.be/oxHnRfhDmrk?si=...
İncelemeyi okumadan önce linke tıklarsanız okumanıza eşlik eden güzel bir müzik dinlemiş olursunuz.
Van Gogh ile ayrı bir gönül bağım var. Seneler önce seçmeli çizim dersinde ünlü tabloların replikasını yapma ödevimiz için Van Gogh’un “kumsaldaki balıkçı tekneleri” adlı tablosu seçtim. Tabloyu tamamlayamadan babam vefat etti ve o dönem dersimi kaçırdım, çizimin yarım kaldı. Öğretmenim devamsızlığımı ve tablomu bitiremememi dert etmeden dersten geçmemi sağlayan notu verdi.
Bu yüzden Van Gogh benim hayatımın hep eksik kalan kısmını temsil eder. Müzesini ziyaret ettiğimde, tablolarıyla göz göze geldiğimde yaşadığım burukluğun nedeni bu olsa gerek.
Van Gogh’un hikayesine hakim olmamızı sağlayan kesinlikle kardeşi Theo. Bu nedenle Theo’da benim için kıymetli. Daha önce iki kardeşin birbirlerine göndermiş olduğu mektupları içeren bir kitap okumuştum. Fakat Theo’ya dair fazla detay içermiyordu bu kitap en az Vincent kadar Theo’yu da tanımı fırsatı sunuyor.
Naçizane fikrim Van Gogh severlerin ilgiyle okuyabileceği bir kitap, eğer ressama dair herhangi bir bilginiz yoksa belki kitabı okumak sizi bir nebze yorabilir ve gereksiz bir okuma yapıyormuşsunuz hissine kapılmanıza neden olabilir.
“Gerçeğe ulaşmanın yolu sorgulamaktan geçer.”1000Kitap
Bu kitaba başladığımda eleştirel düşünmenin hayatımda zaten kullandığım bir şey olduğunu düşünüyordum. Fakat sayfalar ilerledikçe aslında birçok konuda ne kadar hızlı karar verdiğimi, bazen sadece alıştığım için bazı düşünceleri doğru kabul ettiğimi fark ettim. Kitap bana yeni bilgiler öğretmekten çok, günlük hayatta yaptığım şeylere farklı bir gözle bakmayı öğretti.
Okurken sık sık kendimi durup düşünürken buldum. Bir insan hakkında ilk izlenimle karar vermek, sosyal medyada gördüğümüz bir bilgiyi araştırmadan kabul etmek ya da sadece çoğunluk öyle düşünüyor diye bir fikre katılmak… Bunların ne kadar sık yaşandığını ve aslında hepimizin zaman zaman bunları yaptığını gördüm. Kitap boyunca verilen örneklerde bazen kendimi, bazen çevremdeki insanları gördüm.
En çok hoşuma giden şey ise kitabın beni yargılamadan düşündürmesiydi. “Yanlış düşünüyorsun” demek yerine, “Bir de buradan bakmayı dene” diyordu sanki. Bu yüzden okudukça olaylara farklı açılardan bakmanın ne kadar önemli olduğunu fark ettim. İnsanların söylediklerini, kendi düşüncelerimi ve karşılaştığım olayları biraz daha sorgulamaya başladım.
Kitabı bitirdiğimde kendimi tamamen değişmiş hissetmedim ama bakış açımın genişlediğini hissettim. Artık bazı konularda hemen karar vermek yerine biraz daha düşünüyor, farklı ihtimalleri değerlendirmeye çalışıyorum. Bence bu kitabın bana kattığı en değerli şey de buydu. Çünkü bazen hayatı değiştiren şey büyük cevaplar değil, daha doğru sorular sormayı öğrenmektir.
“Önemli olan her zaman doğru cevaplara sahip olmak değil, doğru soruları sorabilmektir.”
Eleştirel Düşünme İçin Bir Rehber
Eleştirel Düşünme İçin Bir Rehber
Mitch Albom 
Bir Kere Daha
“Bazı yılları birkaç anla hatırlarsın ,bazı anları ise yıllarca ..
Sonra olan şey ,kalbimden hiç çıkmayan bir anı oldu …”
“Ya hayatınızdaki her şeyi bir kere daha yaşama şansınız olsaydı?”sorusunu kapakta gördüğüm andan itibaren eser beni kendine çekti.Okumaya başladığım andan itibaren elimden bırakamadım arkadaşlar.Sanırım toplamda beş saatte bitmiştir
Esere Alfie i,Dedektif Vincent tarafından sorgulanırken merhaba diyoruz.Alfie,Bahamalar’daki bir kumarhanede,rulet masasında buyuk paralar kazandıktan sonra hile yaptığı şüphesiyle gözaltına alınır.Dedektif Vincent onu sorgularken,Alfie,Dedektif e tüm cevapların siyah mermer desenle kaplı bir kompozisyon defterinde olduğunu söyler ve dedektife defteri okumaya başlar.Alfie nin defterinde hayatın,acı tatlı her anına şahitlik ediyoruz.
Annesinin ölümünden sonra babası ile birlikte Afrika dan Amerika ya dönen Alfie nin,kendine olan güveni sarsılır,insanlarla iletişim kurmakta zorlanır.Akşamları babası tv bakarken kalbi hızla çarpar,nefes almakta güçleşir,sürekli korkmaktan,her an kötü bir şey olacakmış gibi hissetmekten yorulmuştur.
Ta ki aklına annesinin ölüm döşeğinde kendisine söylediği o yeteneği hatırlayana kadar.Bu ikinci şans yeteneği,ailelerinde ki bazı insanlara tanrısal bir armağan olarak verilmiş.Bu armağanı Alfie de taşımaktadır.
İkinci şans yeteneğinde Alfie,hayatının herhangi bir anını seçip bir kez değiştirebiliyor sonra yeni halinin tekrar değiştirme şansı olmuyor o sonuçla yaşamak zorunda.Ayrıca bu ikinci şansta gelen ölümü geri döndürme imkanı yok.Eceli gelen maalesef gidiyor.Ölümden kaçış yok
Alfie nin,Afrika da tanıştığı orda yaşarken Prenses dediği cocukluk aşkı Gianna ile yeniden yolu kesiştiği sayfaları merakla okurken yakın arkadaşı Wesley kaybettiği sayfalar beni üzdü
Kitabı
10/10
Carissa Broadbent Öncelikle eğer kitabı okumadıysanız: Gidiyorsunuz ve bu kitabı alıp okuyor, yalayıp yutuyorsunuz.
NOT= İncelememde spoiler var. Kitabı okumadıysanız ama okumak istiyorsanız bence bu incelemeyi okumayın, okuma zevkinizi bozmak istemem. :)
Çok iyiydi. Oraya okuduğun en iyi kadın karakter. Gerçekten. Vampirlerin arasında tek insan olmanın nasıl hissettirdiğini size uzun uzun cümlelerle anlatıp sizi sıkmıyor, duyguyu hissettiriyor.
Vincen'i de başlarda çok sevsemde kitabın ortalarında soğudum. Şu anda nötrüm. Nefret etmiyorum ama bayılmıyorum da.
Raihn ve Oraya'nın son imtihamda öleceklerini düşünmesi ve güneş batarken Oraya'nın Raihn'e son kez günbatımını seyretmeyi teklif etmesi ama Raihn'in onun yerine Oraya'yı öpmesi bence fazla anlamlıydı. Hele Raihn'in canını yakmasına rağmen inatla güneşi seyrettiğini düşünürsek.
Raihn de Vincent'i öldürene kadar gayet iyiydi de Vincent öldükten sonra Oraya'ya yapacaklarından bahsederken iğrençti. Tamam, onu öldürmemeleri için öyle söyledi anlıyorum ama...
Bilmiyorum. Bana biraz iğrenç geldi.
Ama o son olaylarını saymazsak Raihn>>>1000Kitap
Carissa Broadbent Öncelikle eğer kitabı okumadıysanız: Gidiyorsunuz ve bu kitabı alıp okuyor, yalayıp yutuyorsunuz.
NOT= İncelememde spoiler var. Kitabı okumadıysanız ama okumak istiyorsanız bence bu incelemeyi okumayın, okuma zevkinizi bozmak istemem. :)
Çok iyiydi. Oraya okuduğun en iyi kadın karakter. Gerçekten. Vampirlerin arasında tek insan olmanın nasıl hissettirdiğini size uzun uzun cümlelerle anlatıp sizi sıkmıyor, duyguyu hissettiriyor.
Vincen'i de başlarda çok sevsemde kitabın ortalarında soğudum. Şu anda nötrüm. Nefret etmiyorum ama bayılmıyorum da.
Raihn ve Oraya'nın son imtihamda öleceklerini düşünmesi ve güneş batarken Oraya'nın Raihn'e son kez günbatımını seyretmeyi teklif etmesi ama Raihn'in onun yerine Oraya'yı öpmesi bence fazla anlamlıydı. Hele Raihn'in canını yakmasına rağmen inatla güneşi seyrettiğini düşünürsek.
Raihn de Vincent'i öldürene kadar gayet iyiydi de Vincent öldükten sonra Oraya'ya yapacaklarından bahsederken iğrençti. Tamam, onu öldürmemeleri için öyle söyledi anlıyorum ama...
Bilmiyorum. Bana biraz iğrenç geldi.
Ama o son olaylarını saymazsak Raihn>>>