giyinirken benim siyah bir kravat taktığımı görünce çok şaşırdı, yas mı tutuyorsunuz, diye sordu. ona annenin öldüğünü söyledim. ne zaman diye sorunca, "dün," dedim. hafifçe irkildi, ama hiçbir şey demedi. bunun benim suçum olmadığını söylemek istedim ama sonra vazgeçtim çünkü bunu daha önce patrona söylediğimi anımsadım. zaten bir anlamı da yoktu bunun. ne de olsa insan her zaman biraz suçludur.
sağlığımı soruyorsunuz... daha iyiyim. ama tüm umutlarımı yitirmiş olarak yalnızlığa ya da beni hiç sevmemiş ve hiç sevemeyecek olan kimseler arasında yaşamaya yazgılı olduğum sürece neşemi nasıl bulur, nasıl iyi olurum?
"susun! susun! o da bir insan," dedim. "biraz daha insaflı olun; ondan da kötüleri var."
"o, insan değil," diye karşılık verdi, "benden insaf beklemeye hakkı da yok. ona kalbimi verdim, aldı, didik didik edip öldürdükten sonra gerisingeri bana fırlattı. insan yüreğiyle duyar, ellen; mademki benim yüreğimi parlayıp yok etti, artık ona acımak elimde değil. hem ölünceye kadar inlese, catherine için kanlı gözyaşları dökse, yine acımam! hiç, hiç acımam!"