“Hayvanların uçanından kaçanına, insanların en zekisinden en aptalına ,hepsi benden korkar, bana saygı duyar,beni severdi.Hayvanların duygularından emindim,çünkü yalan söylemeyecek kadar saftılar.Ama insan denen o ölümlü mahluk,her türlü belanın ,her türlü melanetin kaynağıydı.Kahramanını da, hainini de ,cesurunu da,korkağını da, yaratıcısına da, yıkıcısına da, asla güvenilmezdi. Birbirlerine yaptıkları kötülükler yetmezmiş gibi ,kurdundan kuzusuna , çiçeğinden ağacına her türlü canlıya zarar vermekten çekinmezlerdi.Ne çekinmesi, bu kötülükten zevk alırlardı.Onlarla uğraştığım kadar be titanlarla ne devlerle ne de tanrılarla uğraştım.”