Kişi herkesi biraz fazla tanır. Ve nice kimseler bize göre saydamlaşırlar, yine de biz onların içine hiçbir zaman giremeyiz. İnsanlar arasında yaşamak güçtür, susmak çok güçtür de ondan. Ve biz zıddımıza gidene haksızlık etmeyiz en çok, bizi hiç ilgilendirmeyene ederiz.
İnsanlığın var olduğu günden beri insan pek az sevinmiştir: yalnız bu, kardeşlerim, bizim ilk günahımızdır! Daha iyi sevinmeyi öğrenirsek, başkalarına zarar vermeyi ve zarar düşünmeyi daha kolay unuturuz.
Kendinizden, komşunuza kaçarsınız ve bundan erdem yapmak istersiniz: ama ben bu "özgeciliğinizin" iç yüzünü bilirim. "Sen", "Ben"den eskidir, "Sen" kutsanmıştır, ama "Ben" daha kutsanmamıştır: bu yüzden kişi, komşusuna sokulur.