Nietzsche’nin kendi kendini bitirme dürtüsü, zamanla zihinsel bir düşkünlük haline geliyor.
“Yok etme şevkimi, yok etme gücüme eşdeğer ölçüde biliyorum”. Salt bir kendini dönüştürme fenomeni içinden kendisiyle çelişkiye düşme, kendi kendinin muhalifi olma şevki gelişiyor.