Hümeyra
@weyllnc
61 okur puanı
Temmuz 2020 tarihinde katıldı
Betimlemeleriyle, kurgusuyla okumaktan çok keyif aldığım bir kitaptı. Baş kaldırışın temsili olan İnce Memed'in serüvenini aktarıyor bize Yaşar Kemal. O dönemin güneydoğusunu, köylerini, yaşamını bire bir yaşıyoruz sanki. Betimlemeleri öyle enfesti ki... Mutlaka okuyun diyebileceğim bir kitap.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Çok güzel bir kitaptı. Yazım tarzı gayet akıcıydı ve kişisel menkıbe...
Kitabı okurken çok keyif almış ve bir sürü altını çizdiğim yer olmuş olsa bile çok fazla abartıldığı düşünüyorum.
Kitap bana kalırsa bir puanı bile haketmiyor ama illaki bir puan seçmem gerekiyordu. Okumayın, okutturmayın, rezil bir bir kitap olduğunu düşünüyorum.
Ayrıca şunu söylemek istiyorum sonradan kızın pişmanlık hissinin olması kötü bir şey yaptığından değil, daha önce böyle bir ortamla karşılaşmadığındandır zaten sözde modern gösterip soğutulmaya çalışılan karakterler tamamıyla yapmacıktı.
Eğer kızı ailesi destekleseydi, istediği şeyler dolayısıyla ailesinden dışlanmamış olsaydı yani aile kızını her haliyle kabul etmiş olsaydı sonradan eve tekrar dönme isteğiyle ya da pişmanlıkla veyahut dünyanın en pisiymiş gibi hissetmezdi. Yazara ve kitaba saygı duymuyorum eski hidayet romanlarından tek farkı, eski bazı kurallardan kurtulma isyanıydı. (doğal olarak)
Neyse diyecek çok şeyim var ama bu kitap için daha fazla uğraşabileceğimi zannetmiyorum. Tek sözüm okumayın, okutturmayın!
Genel olarak sevdiğim bir kitaptı. Yazım tarzı diğer kitaplara göre farklıydı. Sanki ana karakter sizinle konuşuyormuş gibiydi. Bir sohbet denilebilir fakat siz hiçbir zaman bir şeyler anlatmıyorsunuz :)
Psikoloji bölümünü okuyan Işıl bir gün telefonuna anonim konuşulan ve insanların birbirine dertlerini anlattığı bir uygulama yükler. Uygulamaya kayıt olduğunda 'yaralı' ya da 'şifacı' diye iki seçenekten birini seçmek zorunda kalır. Ve yaralıyı seçip birine mesaj atar. Ancak mesaj attığı kişinin profilinde ne yaralı yazar ne de şifacı. Dikkatini çeken bu ayrıntıdan sonra mesajlaşmayı sürdürür.
Belki Işıl'ın hayatının genel halini de anlatabilirdim fakat kitabın asıl konusunun bu uygulama meselesi olduğunu düşündüm.
!Spoiler!
Oflaz'ın hasta olduğunu ve bir süre sonra da hastalığının ne olduğunu tahmin etmiştim. Ve bu beni herçekten çok şaşırttı. Bazen hikayelerin sonunun kötü bitmesi beni mutlu ediyor ya da kötü son benim favorim olabilir. Bu hikaye mutlu bittiği için emnun kalamadım. Bazen ben de kendimi anlayamıyorum sanırım melankoliden besleniyorum...
Emine Tavuz'un yazım tarzına hayran kaldım. Bir insan bir duyguyu nasıl bu kadar güzel ifade edebilir ya da bu kadar derinden hissettirebilir ki... Gözlerimi kapattığımda oradaydım sanki. Ya da sanki olayların tümünü ben yaşıyormuşum gibi. Kitap ince olmasına rağmen o kadar çok şey anlatıldı ve yaşandı ki şaşırdım doğrusu.
Konusundan biraz bahsetme gerekirse; Bestegül bir gün evinden çıkıp çöpleri attıktan sonra metroya biner. Okulu son duraktadır ve birçok öğrenci de o metroyu kullanıyordur. İşte tam o son durakta bir gürültü kopar ve taşlar çöker. Dönecek yol yoktur. On dört öğrenci bir metro istasyonunda mahsur kalır.
Konu bakımından ilgi çekiciydi gerçekten. Beklentimin üzerinde olduğunu da söyleyebilirim. Klişe karakterlerin olmaması da beni mutlu etti. Kimsenin kimseye güvenemediği , dostum sandığınız kişinin aslında en büyük düşmanınız olduğu küçük bir metro istasyonu. Sürekli yeni şeyler öğreniyorsunuz ve aslında bir sürü sırrın olduğunu fark ediyorsunuz. Okurken sürekli şaşırmıştım.
Bestegül bence tam yerinde bir karakterdi. Ne kendini ezdiriyordu ne de diğerlerine kötülük yapıyordu. Oğuz belki de kitaptaki en sevdiğim karakter olabilir. Tek kelimeyle mükemmeldi.
Genelde isteyerek olmasada wattpad kitaplarını önerirken biraz tereddütte kalıyorum. Fakat bu kitabı gözüm kapalı önerebilirim. Sadece biraz fazla etkilenebilirsiniz. Kendimden biliyorum.
Buradan pinokyoya selamlar...
Ve şimdi yağmur yüklü buluta bakıyorum...
