༄ irida
@whosirida
haunted by the ghost of the girl i used to be 𓃠
355 okur puanı
Kasım 2022 tarihinde katıldı
öncelikle, tam olarak bir inceleme olmayacak ama dağılmadan kitapla ilgili aklımda ne varsa yazmak istedim olur da daha sonra hatırlamak istersem diye.
sylvia'dan okuduğum ilk eserdi o yüzden başlarken epey heyecanlıydım ama aynı zamanda bir sürü kafa karışıklığı içinde olduğum bir dönem geçirdiğimden elimde sürünür diye korkuyordum. başlarda korktuğum başıma gelmedi ama ortalara doğru gerçekten koptuğumu hissettim. yine de yarım bırakmak istemedim ve sanırım son zamanlarda verdiğim en iyi karar buydu çünkü o andan itibaren kitap çok daha fazla ilgimi çekmeye başladı, anlamadığım her şey yerine oturdu ve bir nevi esther ile birlikte o bunalımın içinden çıkmaya başladığımı hissettim. bir yandan da bunu kafamdaki karışıklıkları çözmemle birlikte gelen rahatlığa bağladım ve tam da bu yüzden kitapla ve hatta sylvia ile aramda düşündüğümden farklı bir bağ kurulmuş oldu. sylvia, esther adı altında benim de hikayemi anlatıyormuş gibiydi. bir arkadaşına sırça fanus'un çıraklık dönemine ait otobiyografik bir yapıt olduğunu ve kendini geçmişten kurtarmak için onu yazması gerektiğini söylemiş. annesinin anlattığına göre de "kendi yaşantımdan aldığım olayları bir araya toparlayıp, renklendirmek için hayal gücümü kullandım. aslında yalnızca para kazanmak için yazılmış bir kitap, ama sanırım bunalım geçiren bir insanın kendini her şeyden ne kadar soyutlanmış hissettiğini gösterecek... kendi dünyamı ve içindeki insanları bir sırça fanusun çarpıtıcı merceğinden görüldüğü gibi anlatmaya çalıştım." diyor. kitabı yazdığı dönemdeki hayatı ve psikolojisini de tüm bu söylenenlerle beraber düşündüğümde bana kendi geçmişimin karmaşasından kurtulmam için ilham oldu.
hâlâ sırça fanusumdan kurtulmuş değilim ama en azından nefes alıyorum.
Reklam
Elimdeki zamanın asla yetmediğini, ne yaparsam yapayım hep bir telaş içerisinde olduğumu hissettiğim şu günlerde ilaç gibi geldi Momo. Muhtemelen pek çoğumuzun tecrübe ettiği "zaman tasarrufu" problemini anlatışı derinden sarsarken masalsı anlatımı içimi sıcacık etti. Yüreğimin çiçeğinin hiç solmaması ve bir gün bir yerlerde küçük Momo'yla karşılaşmam dileğiyle hatırlayacağım tatlı bir hikaye oldu benim için.
Yazar ve üslubuyla ilk tanışmam bu kitapla oldu. Kitaba başlamamın öncesinde arka kapak yazısı ve orada bahsedilen kadarıyla anladığım konusu nedeniyle sıkılmadan okuyacağımı tahmin etmiştim ancak kitap, içinde tahmin edebileceğinizden çok daha fazlasını barındırıyor kesinlikle.
Karakter gelişimleri ve buna paralel gerçekleşen ters köşeler yazarın dilinde hoşuma giden şeyler oldu. Daha kitabın yarısında merak ettiğim bir şey kalmadığını ve olayların çözüldüğünü düşündüğüm anda aslında her şeyin başında olduğumuz gerçeğini yüzüme çarpışı, kitabı daha bir hevesli okumamı sağladı.
Ama bunların dışında özellikle
son 30-40 sayfayı adeta nefes almadan okumamı sağlayan şey tamamen yazarın şahsımca sarsıcı olarak nitelendirebileceğim duyguyu geçirme yeteneği. Anlatıcının duyguları ve düşünceleri, olaylara bakış açısı ve verdiği tepkiler kadar anlatıcı gözünden gördüğümüz diğer karakterlerin duygularını ve düşüncelerini de içselleştirip bütün olayların tam ortasındaymışım hissine kapılmamı sağlayan bir yetenek bu. Şu an düşündüğümde kalbimde ufak bir sızıyla karşıladığım şeyi, öncesinde soğukkanlılıkla karşılayışım fakat aslında yazarın öyle düşünmemi istediği ve bir karakter üzerinden konuşarak daha sonrasında olayın iç yüzünü ve dehşetini görmemi sağlayarak beni bu farkındalığa çarptırması; kitap boyunca beni en çok etkileyen şeylerin başında geliyor şüphesiz. Şahsen okuduklarımı romantize etmeyi sevdiğimi bildiğimden herkeste aynı etkiyi bırakır mı bilmiyorum ama bir kere de olsa, içinizden karakterler için "Ah imkanı olsa da şu kitabın içinden çıkıp karşıma dikilseler." diye geçireceğinizi düşünüyorum. Gerçekten de kitap fazlasıyla katmanlı. Üzerinde düşündükçe kitabın içinde ismi geçen kim varsa onun bakış açısından baktığınızda düşüncelerini ve bunlara bağlı tepkilerini
