Hilal
@winnieokuyor
“Bazı insanlar… benim yaşam tarzımdan hoşlanmıyor. E, ben de cehenneme kadar yolunuz var diyebilirim. Hoşlanıp hoşlanmamanız umurumda değil, diyebilirim. Hoşlanıp Hoşlanmanız umurumda değil diyorum demesine ama cehenneme kadar yolunuz var demiyorum, anlıyor musunuz?”
Son zamanlarda sık sık karşılaştığım ama bir türlü alamadığım çok sevdiğim bir arkadaşım tarafından tesadüfen hediye edilen bir kitap “Bülbülü Öldürmek”. Okudum çok sevdim diyemem ama okuduğuma pişmanda değilim hatta biraz daha uzun olsa kesin severim dediğim bir kitap. Bence keyifli bir romandı. Kitabı bitirdiğimde sanki çok yakın bir arkadaşımdan ayrılmışım gibi hissettim açıkçası. Nedense çocukların ağzından anlatılan kitapları hep daha çok seviyorum bu kitapta 9 yaşındaki bir kız çocuğunun ağzından anlatılıyor. Çocukların çevresinde gelişen olaylara bakış açısı her zaman farklıdır bunu kitabı okuyunca daha da iyi anlayacaksınız. Beni bu romanda en çok etkileyen karakter iki çocuk babası olan avukat Atticus oldu. Almak zorunda olduğu bir davayı bu dava sürecinde yaşadığı olayları ve olayları çocuklarına nasıl yansıttığı çok iyi bir şekilde anlatılıyor. Atticus gerçekten çok güçlü ve sağlam bir karakter. Okurken sizde Atticus’un yerinde ben olsaydım ne yapardım demekten kendinizi alamıyorsunuz. Bu roman birde önyargı konusunda tekrar düşündürüyor insanı. Sırf önyargılarımız yüzünden insanlara verdiğimiz zararları, insanlar hakkında verdiğimiz peşin hükümleri, sürü psikolojisini…
Kitapta Atticus’un avukatı olduğu siyahi bir adam olan Tom’a kurulan bir komployu ve sonunda mahkemece haksız bulunup tutuklanması işleniyor. Aslında çok uzak olmadığımız bir konu bu şuan bile hala devam eden siyahi insanları verilen az değer onları hor görmek eskiden bu yana süregeliyor. Kitapta çocukların gözünden bu hor
Reklam
“Köpek Gibi Büyütülmüş Çocuk” ismini içerisindeki anlatılan gerçekten köpek gibi yetiştirilen bir çocuğun öyküsünden alan sizi derinden sarsacak bir kitap. Dünyaca ünlü bir çocuk psikiyatristi olan Dr. Bruce Perry olağandışı durumlara maruz kalmış çocuklara yardım etme serüvenini bir gazeteci olan arkadaşı Maıa Szalavıtz ile beraber bizlere sunuyor. Bir çocuk gelişimi bölüm öğrencisi olarak az çok bildiğim ya da tahmin ettiğim çocukluk dönemi travmalarının çocuklar üzerinde düşündüğümden çok daha derin izler bıraktığını bütün çıplaklığıyla gözler önüne seriyor bu kitap. Çocuğa küçücük bir sarılmanın, başını okşamanın, küçük bir ilginin çocuk için ne derece önemli olduğunu öyle sıra dışı örneklerle anlatıyor ki okurken gerçekten derinden sarsıldım hatta bir ara kitabı bıraktım kendimi toparlayınca devamını okudum. Kitapta terapiye gelen çocukların yaşadığı travmalar ve bu travmalara verdikleri tepkiler ve ilerideki hayatta bu travmaların hayatlarına yansımaları ve nasıl tedavi edildiklerinden bahsediliyor. Sindire sindire; yavaş yavaş okunması gereken bir kitap. Ebeveynlerin, ebeveyn adaylarının, eğitimcilerin ve özellikle çocuk bakımıyla ilgilenen kişilerin hatta herkesin kesinlikle okuması gereken bir kitap çünkü çocuklar sevgi görmezlerse gerçekten büyüyemezler ve bu kitapta sevginin öneminden çokça bahsediliyor.
Okumanızı ısrarla tavsiye ederim
Okumayı uzun zamandır istediğim ve okuduğum için asla pişman olmadığım kitap Ozz Büyücüsü. Kitabı okudum rafa kaldırdım sonra Ozz Büyücüsünün tekrar sinemaya uyarlanacağı haberini gördüm ve dedim ki işte tamam doğru yoldayım, böyle devam.. :) Kitap 1890'ların Amerika’sının ilk masalı olarak kabul ediliyor. Dorothy ve arkadaşlarının başından geçen fantastik maceraları içeriyor. Kitabı okurken akışına kendinizi o kadar kaptırıyorsunuz ki sanki Ozz dünyasında dolaşan maceradan maceraya koşan Dorothy değil de sizsiniz. Karakterleri çok içten hissediyorsunuz, dili o kadar akıcı o kadar akıcı ki tek nefeste okuyup bitirebilirsiniz. Benim en sevdiğim karakter korkuluk; gerçekten onun bir beyni olmasını çok istedim. L. F. Baum kalbin, beynin, cesaretin önemini farklı ve eğlenceli bir gözle anlattığı çizgi film tadında bir kitap. Benim gibi çocukken hiç okumayanlara, eğlenceli bir kitap okumak isteyen herkese okumasını tavsiye ediyorum.
1930 yılında yayınlanmış, Peyami Safa’nın kendi hayatında da izler taşıdığı otobiyografik bir romandır Dokuzuncu Hariciye Koğuşu. Kitapta 15 yaşındaki genç, bacağında kemik hastalığı olan ve bu hastalıktan dolayı bacağını kaybetme aşamasına gelmiş birisidir. Peyami Safa çocukluğunda yaşadığı hastalığın acısını, hastane ortamını, yaşadığı aşk acısını ve ıstırabını bu kitapta o kadar güzel tasvir etmiş ki iliklerime kadar hissettim bütün duyguları. Hasta bir gencin korkuları, hayal kırıklıkları ümitleri bizi derinden etkileyen bir üslupla aktarılmış. Okurken dizimin acıdığını, ağrıdığını hissettim bu hasta yatağımda yatarken okuduğumdan dolayı da olabilir emin değilim:)Hasta bir insanın psikolojisini tam anlamıyla hissettiğim bir dönemde okumam psikolojik olarak beni çok iyi etkilemese de bana tüm bu duyguları hissettiren bu kitaba bu kadar geç kaldığım için çok üzgünüm. Çok severek okuduğum bu kitabı sizlere tavsiye ediyorum.
Kitabı elime almamla bitirmem bir oldu. Oldukça ince bir kitap 92 sayfa, boş kısımları çıkarttığınızda belki 50 sayfa anca kalıyordur. Ama çok beğendiğimi söyleyebilirim. Oldukça akıcı,dili çarpıcı ve çoğu yerde yazar bunları nasıl 18 yaşında yazmış diyorsunuz. Okurken 18 yaşında bir insana bunları ne yazdırmış acaba diye düşünmekten kendimi alamadım. Esere gelecek olursak; bir kamburun hayatı üzerinden pek çok metaforla karşılaşıyoruz aslında. Hani bazı kitaplar vardır ya üstünden zaman geçtikçe, üzerinde biraz daha düşündükçe sizde farklı bir anlam uyandırır tam öyle bir kitap… Farklı bir kitap okumak isteyen herkese hatta içinde biraz bile olsa okuma isteği ,okuma hevesi olan herkese öneriyorum.
Reklam