BAYILDIM!!!
Cress'i bitirdim ve sanırım şu ana kadar seride en sevdiğim kitap oldu.O kadar çok şey oldu ki ne desem bilmiyorum. Öncelikle Cress'e aşırı üzüldüm yaşadıkları gerçekten kalbimi kırdı ama buna rağmen ne kadar güçlü olduğunu görmek de çok güzeldi. Şu an seride en sevdiğim karakterlerden biri olabilir, onu gerçekten çok seviyorum.
Bir de itiraf etmem lazım; ilk kitapta Kai ve Cinder'ı çok da yakıştırmıyordum Ama bu kitapta özellikle finaldeki o sahneden sonra fikrim tamamen değişti. O kadar tatlılardı ki resmen yüzümde aptal bir gülümsemeyle okudum.Hâlâ favori çiftim Scarlet ve Wolf olabilir ama Kai ve Cinder'a da sonunda ısındım diyebilirim.
Kitabın sonlarına doğru tempo inanılmaz yükseldi, sürekli "tamam şimdi ne olacak?" diye diye okudum. Final de beni direkt Winter'a ışınladı zaten.Winter'ın hikayesiyle ve son kitapla ilgili kafamda aşırı fazla teori var ve hangisinin doğru çıkacağını görmek için hemen okumak istiyorum. Bir yandan çok heyecanlıyım bir yandan da serinin bitmesine yaklaştığım için üzülüyorum çünkü sanırım çok hızlı okudum.Umarım Winter beklentilerimi karşılar çünkü şu an beklentim uzaaay
Under The Mistletoe Collection serisinin birinci kitabı. Seri birbirinden bağımsız okunabiliyor ben ilk üçüncü kitabını okumuştum. Bu kitabı o kitaptan daha çok beğendim. Daha uzun daha ayrıntılıydı ve karakterleri daha çok tanıdık. Jamie ve Marc'ın geçmişine inip çocukluklarını dahi okuduk. Yıllar sonra bir noel gününde bir araya gelirler ve yıllar önceki yanlış anlaşılmaları oynadıkları bir oyun sayesinde çözerler. Onlar için çok güzel bir gün olur. Korkuların arkasına saklanılmış duygular gün yüzüne çıkar.
Bu kitapta, ilk kitaptan tanıdığımız Summer'ın ablası Winter'ın hikâyesini okuyoruz. Dışarıdan bakınca soğuk, mesafeli ve ulaşılmaz görünen Winter'ın aslında ne kadar kırılmış ve sevilmeye hasret bir kadın olduğunu görmek kalbimi burktu.
Zehirli bir evliliğin ardından hayatını yeniden kurmaya çalışan Winter, aşkın artık ona göre olmadığına inanırken karşısına Theo Silva çıkıyor. Theo'nun Winter'a olan ilgisi ilk andan itibaren hissediliyor. Aralarındaki atışmalar, yüksek çekim ve inkâr edilen duygular hikâyeye çok keyifli bir tempo katmış. Sonrasında gelişen olaylar ise ikisini de hiç beklemedikleri bir yola sürüklüyor.
Winter karakterine bayıldım. Summer'ın kitabında zaman zaman mesafeli ve sert görünse de bu kitapta onun neden böyle olduğunu öğreniyoruz. Hayatı boyunca koşulsuz sevgi görmemiş bir kadının, kendini korumak için etrafına ördüğü duvarları okumak oldukça etkileyiciydi. Psikopat denecek kadar kötü bir anne, sevgisini esirgeyen bir baba ve onu değersiz hissettiren bir eş... Winter'ın yaşadıklarını öğrendikçe ona kızmak değil, sarılmak istedim.
Theo ise tam anlamıyla bir yeşil bayrak. Winter'ın yaralarını sihirli bir değnekle yok etmiyor; sabırla, sevgiyle ve anlayışla onun yanında duruyor. En sevdiğim şey de buydu. Winter'a hak ettiği sevgiyi göstermesi, ona değerli olduğunu hissettirmesi kalbimi eritti.
Duygusal anları, romantizmi ve aile bağlarıyla beni içine çeken, okurken yüzümde sürekli bir tebessüm bırakan bir kitaptı. Seride şu ana kadar en sevdiğim kitaplardan biri oldu. Theo ve Winter'ın hikâyesi uzun süre aklımda kalacak.
İlk önce şunu söyleyeceğim. Kitabın konusu resmen film senaryosu. Filmini çekse Hollywood çekebilir. Meraklısı da gidip izler.
Suikast Bürosu adında gizli bir örgüt. Etik düşünce sahibi adamlardan kurulu. Yani onlara öldürülmesi için birinin adını ya da resmini veriyorsun. Onlar da değerlendirmeler yapıyorlar ve haklı bulunursa ölüm kararı çıkıyor. 1 yıl boyunca ellerinden kaçabilirsen örgüt otomatik seni takibi bırakıyor, ki hali hazırda böyle bir örnek hiç yaşanmamış. Herkesi temizliyorlar ama yine belirtmeliyim, etik düşünce çerçevesinde ölümü gerçekten hak edecek şeyler yapmışsa ölüm kararı veriliyor. Örgütün başındaki adam inanılmaz zengin ve inanılmaz zeki bir adam. Kod Adı Dragomiloff. Halk içinde bilinen ismi ise Sergius Constantine. Grunya adında bir yeğeni var. Aslında öz kızı ama o hikayeyi buradan anlatırsak bahis uzar. Okumak lazım. Bir gün Winter Hall adındaki bir adam bu Suikast Bürosuna giderek örgütün şefi ile görüşür. Onunla herkes görüşemez tabiki ama o gerekenleri yapar. Görüşmeyi sağlar ve öldürmeleri gereken ismi söyler, o isim Ivan Dragomiloff. İşte her şey burada başlar.
Çok fena bi değerlendirme olmuş bu arada :))
O kadar büyük bir hayal kırıklığı yaşıyorum ki anlatamam. Marie lu'dan okuduğum en kötü seriydi. Hadi ilk kitapta biraz mantık vardi ama bunda kesinlikle yoktu. Ayrıca Winter'ın Sydney'i sevmesine rağmen hala Dameon ile olan igrenc ilişkiyi sürekli hatırlaması midemi bulandırdı. İlla bir yerlerden tuttu araya soktu yani...
fena degıldı
ınsanın ıcını ısıtan bır kıtaptı ama bazı yerler cok havada kalmıs geldı karakterler ve olaylar hıkayye yedırılememıs bence kesınlıkle uzun olmalıydı ama yıne de begenerek okudum