sevde
@withkirpi
Hayat ritimlerimiz farklı fakat hepimiz ölecek yaştayız.
9 okur puanı
Şubat 2023 tarihinde katıldı
Ve ardından -olur da gidecek olursam-
dünyamda
benden
bir şey kalacak geriye-
incecik bir sessizlik izi
seslerin arasında-
mavilerin kalbinde
beyaz ve hafif bir soluk kalacak-
Ve bir kasım akşamı
bir sokağın köşesinde
narin bir kız çocuğu
bir dolu kasımpatı satacak
ve yıldızlar olacak
eski, yeşil ve buz gibi
Birileri ağlayacak
kim bilir nerede, kim bilir nerede
Birileri bu dünyada
kasımpatı arayacak
benim için
geri dönüşsüz olarak
gitmem gerekeceği zaman 
Antonia Pozzi
Antonia Pozzi
Tutunacak hiçbir dalım yok. Beni anlamlı kılan hiçbir şey yok artık. Kendimi umutsuz hissediyorum. Keşke ağlayabilsem. İntihar edemeyeceğimi hissediyorum, ama bu, acımı ve kaygımı daha da derin ve sancılı kılıyor. İntihara umut bağlayabilsem, yakın bir ölüme bel bağlayabilsem, kendi ölümümü seçebilecek olsam, o zaman bu korkunç acıya daha kolay katlanırım çünkü acımın bir sonu olduğunu bilirim. Ölümden yana umudum yok. Bu umuda sahip değilim. Artık hiçbir umudum yok.
Sözcükler kırılgandır; yaşamamıza yardım eden sözcükler ve acı ve umutsuzluk kapımızı çaldığında her defasında yeniden dile getirmemiz ya da keşfetmemiz gereken sözcükler kırılgandır; ama sözcükler sessizlikle örülüdür ve sözcüklerin kırılganlığı, binbir şekilde dile gelen ve kolaylıkla parçalanan sessizliğin kırılganlığına işaret eder.