İkisinin içinde de hem uzun zaman sonra tekrar görüşmenin verdiği bir memnuniyet, hem de belki bir daha görüşmeyeceklerini sezmekten doğan bir hüzün vardı. Hayat, birbirinden ayırdıklarını, kısa bir müddet için tekrar yaklaştırır gibi olsa bile, uzun zaman yan yana bırakmıyordu. Geçen günleri bir daha geri getirmek mümkün değildi ve sadece hatıralar, iki insanı birbirine bağlayacak kadar güçlü değildi.
“Hayatımı kurtardın. Sana böyle büyük bir borcum olduğu için çok memnunum. Daha fazla bir şey söyleyemem. Böyle bir borcum başkasına olsa dayanamazdım. Ama sen farklısın. Sana borçlu olmak, benim için yük değil, Jane.”