Beni yaratanın, seni yaratanın yanına gidiyorum. Onun huzurunda bütün bunlara içerlemek istiyorum; sen gelene dek o beni avutacaktır; sonra da seni karşılayacağım uçarak, sana sarılacağım ve sonsuz Tanrı'nın huzurunda sonsuz bir kucaklaşmada hep seninle olacağım.
Bir zamanlar duyumsamaların bolluğunda yüzen, adım başı bir cennetle karşılaşan, sevgisiyle bütün dünyayı kucaklayabilecek yüreği olan o kişi değil miyim ben artık?
Bazen aklım almıyor; onu yalnızca ben, hem de öylesine içten, öylesine dolu dolu severken, ondan başka hiçbir varlığım yokken, nasıl olur da onu bir başkası da sever, sevebilir?