"Kendi dünyamdan çıktığımda basit cümlelerin öznesi oluyorum," diye düşündü ve Nazlı’ya sarıldı. Bir resmin belirsiz kenar çizgileri üzerinde gitmeye başladı; sonuna geldiğinde bunun bir resim değil güzel, karmaşık bir cümle olduğunu anladı. Güzel, karmaşık bir cümle.
Bu çok, çok kötü bir dünya. Sana kendini savunma fırsatı bile tanımadan iyi niyetini sorguluyorlar. Dostluk arayışın, sapık planlara yoruluyor. Böyle olmamalı. Ama böyle işte.