Hayriye Arı
@xibalba
Türk Dili ve Edebiyatı Öğretmeni
Ankara Üniversitesi Türk Dili ve Edebiyatı
İstanbul
96 okur puanı
Ağustos 2018 tarihinde katıldı
Sapasağlam bir kurgu, insan denilen şu mahlukatın imini timini gün gibi ortaya döken, dökerken de kadim anlatılara değinip hikaye içinde hikaye veren, her insanın öyküsünü önümüze seren olağanüstü
Reklam
Birinci kitaptaki destansı havanın yerini toplumcu gerçekçiliğin büsbütün aldığı, yürek çarpıntılarının yerine beynimizi zonklatan bir düşünme eyleminin geçtiği, duygudan çok akıl yanımıza hitap eden
Elimden bırakamadım deriz ya bazı kitapların sürükleyiciliğini anlatabilmek için kelimenin tam manasıyla elimden bırakamayıp, dilimden düşüremediğim, düşünmeden edemediğim, şu dünyadan herkes her iş silinse de baş başa kalsam şu macerayla dediğim türden enfes bir romandı. Ağalık zulmü, insan tabiatı, toplum psikolojisi hiç bu denli çarpıcı anlatılmamıştır bana kalırsa... Kalp çarpıntılarıyla okunan aksiyon sahnelerinde duyulan destansı tını, yürekte apacı duyulan köylünün çaresizliği, sinikliği, her bir şeyi sineye çekişi... okurken duyulan inanılmaz isyan, öfke, öfkemize ses olan Memedimiz, şahinimiz, dünyanın yakışığı... keşke her kötülüğün karşısına böyle cesurca dikiliveren bir Memedimiz olsa derken bile hep başkalarından bir şeyler uman bu rahatçılığımız, hep bir kahraman bekleyen yanımız, köhnemişliğimiz... yalnız Çukurova köylüsüne değil, kendi içimize, Anadolu insanın tabiatına, toplumumuzun yapısına attığımız keskin, can yakan bir bakış. Yine de ille de insanımızın tertemizliği, ne iyi insanlar var şu dünyada deyip deyip durduran, yufkanın içine soğan sarıp da yemeyi iştahla isteten bir biz! Bir biz ki bazı yürekler acısı, bazı acı acı güldüren, bazı işte aradığım öz bu dedirten, bazı inim inim inleten bazı illallah dedirten... gavur dinli ağaların elinde zar ağlayan. Ne söylesem az bir kitap. Türk edebiyatının şahı derim desem desem, Türk edebiyatının şahini. Pek şiddetle tavsiye olunur.
Ruhum sancıdı... Kitap derin bir karamsarlık içerisinde, acı içinde yüzen daha doğrusu çırpınan insanlarla özellikle de Jude ve Sue karakterlerinin toplumsal süreçlerle savaşımını verirken öylesine canlı ki. Biçimsel açıdan kurgu öylesine sağlam ki, öyle akıcı ki, okurken hiç zorlanmadan Wessex’te hissettiriyor. Aynı zamanda bu canlılık can yakıcı bir acıyla yakıp kavuruyor. Hayal kırıklıkları, ne olursa olsun mutsuz olma hali (ki bu öylesine gerçek ki) bazı insanların aşırı duyarlı ve hassaslıklarının içinde bulundukları dünyayı onlara zehir etmesi... bir şeyleri iyice anlıyor olmanın verdiği ruh ezilmesi, kalp kırıklığı, vicdan sızıları... Ah nasıl tarif etmeli... İçimi yaktı geçti. Bu kadar çarpıcı bir anlatımı olan bir kitabı uzun süredir okumamıştım. Thomas Hardy gerçekten başımı döndürdü. Ancak çarpıcılık evet alıp çarptı yerlere. Evlilik ve hayat üzerine ne yazık ki pek doğru tespitlerin yer aldığı ancak anlamanın da yetmediği hayatlar... tıpkı bizimkiler gibi. Öylesine etki altındayım ki sanırım cümlelerim insicamsız. Okuyunuz, şiddetle tavsiye olunur.
Çok ilginç bir kitaptı, çok leziz bir okumaydı. Yazara telgraf yollayan kahramanlar, var mıyım yok muyum yoksa ben de mi roman kahramanıyım dedirten anlar, kitabın oluşumunu çaktırmadan bize aktaran diyaloglar, çok başarılı felsefi tespitler ve de metaforlar. Ve elbette İspanyol yapıtı olmasından mütevellit Don Quijote’ye bolca göndermeler. Yazarın diğer kitaplarını da okuma isteği uyandırdı diyebilirim. Keyifli ve öğreticiydi, tavsiye ederim.
Reklam