“afsuni nerede?” diye sordum. sergionun gözleri gökyüzüne doğru çevrildi. “çanaklıkta,” diye cevap verdi, yukarıyı işaret ederek. “tüm kazanmalarını kumara yatırıyor.”
tam da bu sırada, karga sesinin mükemmel bir taklidini işittik. başımızı çevirip yukarı baktığımızda afsuni’yi gördük;
aşağı o kadar çok eğilmişti ki yere düşeceğinden korktum. diğer çanaklıktaki denizciye bağırarak bir şeyler söylüyordu.
“öyleyse yirmi altın olsun,” diye bağırdı tekrar çanaklığa girip gözden kaybolarak.
“o... kazanıyor mu?” diye sordu violetta, gözlerini kısıp gökyüzüne bakarak. afsuni kendi kendine bir dizi söz mırıldanırken biz de onu seyrettik. sergio omuz silkti. “bunun bir önemi var mı? kaybetse bile zaten o zavallı piç kurusunun mallarını çalacak.”