Bütün dertlerin bittiği yere gideceğiz diye dertlenmek ne budalalık! Doğuşumuz bizim için her şeyin doğuşu oldu. Ölümümüz de her şeyin ölümü olacak. O zaman yüz yıl daha yaşamayacağız diye ağlamak, yüz yıl önce yaşamadığımıza ağlamak kadar saçma değil mi?
Belki de her şeyden çok, hayalleri olan yaratıklar olduğumuz için, kendine güven gerektiriyordu. Kendimize güvenimiz olmadığında beşikteki bebekler gibiyiz. Peki ölçülemeyen ama aynı zamanda böylesine paha biçilmez bu niteliği en çabuk nasıl yaratabiliriz? Diğer insanların kendimizden aşağı olduğunu düşünerek.