Sevgi
@xsevgiozerxx
Şu anda okuduğu kitap
İnsan bazen kendine bakmaktan kaçar; çünkü aynada gördüğü şey düzenli, mantıklı, uyumlu değildir. Yeraltı adamı tam da bu yüzden rahatsız edicidir: aklın kutsallığını, ilerlemenin masumiyetini, “normal” olmanın erdemini paramparça eder. Onun bilinci bir nimet değil, bir işkencedir. Ne kadar çok düşünürse, o kadar kilitlenir; ne kadar farkına varırsa, o kadar hareketsiz kalır. Ve insan anlar ki, acı bazen dışarıdan değil, bizzat insanın kendi aklından sızar. En ağır zincirler görünmez olanlardır.
Yeraltı adamı bize şunu söyler gibi konuşur: “Ben çelişkiyim ve bundan utanmıyorum.” İyiyi isterken kötüyü seçen, mutluluğu arzularken mutsuzluğa tutunan, özgür olmak için kendini bile bile yaralayan insanın sesidir bu. Çünkü insan, her zaman mantıklı olmak istemez; bazen sırf inat olsun diye yanlış yapar, sırf kendi iradesini kanıtlamak için kendine zarar verir. Ve belki de en korkutucu gerçek şudur: İnsan, acıyı bile isteyerek seçebilen tek varlıktır.
Bu yüzden Yeraltından Notlar bir hikâye değil, bir itiraftır. Düzenli hayatların altına gizlenmiş o sessiz öfkenin, bastırılmış gururun ve söyleyemediğimiz cümlelerin itirafı. Dostoyevski, bize şunu hatırlatır: İnsan kendini ne kadar akılcı anlatırsa anlatsın, içindeki yeraltı hep oradadır. Ve o yeraltı yok sayıldıkça, insan biraz daha eksik kalır.
İnsan Neyle Yaşar
Kitap kısa olmasına rağmen insanın iç dünyasına derinden dokunan bir eser olduğunu düşünüyorum. Kitabı okurken Tolstoy’un insan doğasını, sevgiyi, merhameti ve iyiliği ne kadar sade ama etkileyici bir şekilde anlattığını hissettim. Meleğin insan kılığına bürünmesi ve dünyayı deneyimlemesi, aslında biz insanlara büyük bir ders veriyor. Tolstoy, insanın sadece akılla ya da güçle değil, sevgi ve şefkatle yaşayabildiğini çok net bir şekilde gösteriyor bu eserde
En çok hoşuma giden şey, anlatımın çok yalın ama düşündürücü olmasıydı. Küçük olayların içinde büyük dersler saklıydı. Karakterlerin yaşadığı pişmanlıklar, iyilikle karşılaşmaları ve çaresizlik anlarındaki tutumları, kitabın duygusal yönünü daha da güçlendiriyor. Okurken insanın gerçekten başkaları için yaşadığında daha “insan” olduğunu fark ediyorsun.
Bence bu kitap , her yaştan insanın okuyup kendine pay çıkarabileceği, insan olmanın anlamını hatırlatan çok değerli bir kitap. Bana göre kitabın en güçlü mesajı; hayatı asıl ayakta tutan şeyin sevgi ve iyilik olduğu gerçeğiydi
Ayşe Kulin’in ile tanışmam yıllar önce bu kitap ile başladı. Bora’nın Kitabı düşüncellerimi o zamanlar epey zorlamıştı diyebilirim. Okumadan önce tereddüt ettim fakat iyi ki okumuşum dediğim bir kitap olmuştu. Eşcinsel bir karakterin iç dünyasını bu kadar gerçekçi, samimi ve incitmeden anlatabilmek bence gerçekten büyük bir başarı.
Kitap boyunca en çok mektuplar kısmı beni etkiledi; orada hissettiklerimi kelimelere dökmek zor… Final kısmı beni tam olarak tatmin etmese de Ayşe Kulin, yine duyguları insanın içine işlemeyi başarıyor. Beğenmediğim bir sonla bile içime dokunan bir hüzün bırakabildi.
Bence kesinlikle okunur, hem de severek okunur.
Şimdi Buradaydı, bir solukta okuyup nefesimi tutarak ilerlediğim bir roman oldu. Büyük aksiyonlar yok ama sayfalar boyunca içime oturan bir ağırlık ve ‘şimdi ne olacak?’ kaygısı var. Psikiyatrist Birkan ile danışanı Yankı’nın seansları üzerinden ilerleyen hikâyede her yeni detay, geçmişle bugün arasında sarsıcı bağlar kuruyor. Gerçekle zihnin sınırlarının belirsizleştiği anlatım tekniği, bölümsüz akışı ve hiç durmayan yoğunluğu kitabı daha da etkileyici kılıyor. Irmak Zileli; çocukluk travmaları, ebeveyn ilişkileri ve suçluluk duygusunu çarpıcı bir psikolojik gerilimle okurun kalbine işliyor.
Bu kitabı ilk okuduğumda lise öğrencisiydim, 16 yaşlarındaydım. İki günde bitirmiştim; elimden bırakmak istemiyor, her sayfasında daha da içine çekiliyordum. O zamanlar fark etmeden beni ne kadar etkilediğini şimdi daha iyi anlıyorum. Kitaptaki bazı karakterlere ve duygulara kendimi fazlasıyla yakın hissetmiş, hatta kendime zarar verecek kadar etkilenmiştim. Herkes güzel aşklar yaşarken ben neden yaşayamadığımı sorguladığım bir dönemdi ve bu kitap beni yanlış bir hayalin içine sürüklemişti.
Ama insan büyüyor… Zaman geçtikçe o satırlara aynı gözle bakmadığımı fark ettim. Bir zamanlar ağladığım cümleler artık bende aynı duyguyu uyandırmıyordu. Sonra Çalıkuşu ile tanıştım ve o zaman anladım ki; ben umutsuzluğun içinde kaybolan bir karakter olmak istemiyordum, güçlü duran Feride gibi olmayı seviyordum. O dönemden sonra klasiklere yöneldim ve bakış açım tamamen değişti.
Bugün 24 yaşındayım ve bir öğretmen adayı olarak geri dönüp baktığımda, bu kitabın özellikle genç yaşta okuyanları yanlış, kırılgan ve riskli duygulara sürükleyebileceğini düşünüyorum. O yüzden artık çocukların okumasını kesinlikle önermediğim bir kitap.
