🅗🅐🅡
~Yedi Aşiret Serisi~
Herkese Merhabalar...
Bugün sizlere kalemini çok sevdiğim yazarın son kitabı ile geldim.
Ehh biraz sitemkar olacağım.
Yani çok özledik lütfen bir daha bu kadar uzun ara olmadan kaleminizden mahrum olmadan okuyalım.
Zira böyle nahif ve duyguları hissettiren kalemlerden çok daha fazla okumak istiyoruz.
Her duyguyu veren, karakterler ile bütünleşen harika bir seri bu.
Seri olsa da tabi ilk defa tanışacak olanlar için hemen eklemek isterim ki bağımsız okunabilir.
Her kitapta ayrı karakter ve hikayeleri işleniyor.
Bu kitap biterken de ne kadar güzel bir kapanış yapılmış.
Ayyy gelecek olan kitaptan spoiler verilmiş ve bir hayli de heyecan yarattı.
Özellikle merak edilen ikililer olunca, geniş bir aile ve çocuklar da işin içine girip onların hikayesine de değinilince tabi ki okuması da başka keyifli oluyor.
Yetişkin içerik soracak olursanız minimum düzeyde az yani dozunda ve daha çok duygular ile yaşanılan olaylar üzerine kurulmuş bir hikâyeleri var.
Kenan Cesur ve Gazel Ateş
Kenar, Cesur aşiretinin ikinci oğludur.
Abisi ve babası ile ön yedinci yaş gününü kutlayacağı gün gittikleri İskenderun'daki limanda bir suikasta uğrarlar.
Bir tek Kenan yaralı olarak kurtulur.
İdolü olarak gördüğü abisi ona son nefesinde kurtaracak çıkışı söyler.
Kenan bu suikastten derin yaralar alır, sol kolu hissiz kalır ama en büyük yarayı ruhundan alır.
Orada intikam hırsı ile dolar.
Abisinin gösterdiği yoldan gidip güvendiği kişiler ile bir süre iyileşmeyi bekler.
Herkes onu öldü sanıp aşiretin başı ağasız kalmasın diye amcası Kamber yedi aşiret kararı ile başa geçirilir.
Ta ki Kenan çıkıp gelene kadar.
O gün ana kucağına koşan yıllardır görmediği ama görünce boynuna koşacağını düşündüğü anasını, amcası ile görünce dünyası başına yıkılır.
Tek kaldığını o zaman anlar
kitabın sonu hiç olmamıştı ya çıtır çerez diye başladım öyle de gidiyor gibiyidi ama kitabın yarısında bu çıtır çerezlik bitti üzücü şeyler oldu ve son olaylar hoşuma gitmedi mutlu bir son değildi benim için hiçbir şekilde tatmin etmedi
Her yerde o kadar duydum ki okumak için sabırsızlandım çünkü okurken ağlıyorlarmış ama kitabı bitirme en güzel kısımlarına gelmek çok zor oldu. Çünkü yazar başta o kadar boğucu bir anlatımla başlıyor ki yarısına gelenene kadar dişini sıkman gerekiyor ya da hiç bir işin olmamalı ki bitirebilesiniz o kısımları benim olmadı sınav dönemlerim hayatımın en yoğun dönemlerine geldi başlangıç kısmı sonrasında geziye çıkınca bitirme mecburiyeti hissettiğim için kitapları o yüzden zorlayarak okumaya çalıştım ama sonrasında öyle bir sardı ve ağlattı ki uzun, yorucu okuma dönemini bana unutturdu. Kitabın sadece başları çok yorucu onun dışında çok güzeldi. Hayatta ne kadar acı şeyler yaşasak da başarının ve mutluluğun bizi bir gün bulacağının bir kanıtı bu kitap.
Okunması Gereken Kitaplardan
Aslında okumadan önce bazı sözleri dolayısıyla ön yargıyla başladım.Fakat ben okuduğum kitapları ön yargısız değerlendiririm.Nietzsche’deki pat diye gördüğünü söyleyen biri olarak biraz kendimi buldum.İnsanlar bir yazarı yada fikir adamı yada siyasetçiyi eleştiremiyor.Ben nasıl herkesi eleştiriyorsam,Niezstche’de herkesi eleştiriyor.Bilim adamını eleştiririrken dini kurumlara eleştiriyor.Fikir adamlarını ağır bir şekilde eleştiriyor.Tanrı öldü,Tanrı’yı ölürdüler derken gelişmeye ayak uyduramayan ve hayali yorumları din haline getiren dini kurumları hedef alıyor.Nietzsche okumuş bilgisi olan biri,işkembeden sallamıyor. Bilgisi olmayan sadece laf atar kötüler fakat bilgisi olan bunu masaya yatırır ameliyat eder.Bilgisi var okumuş adam biraz kendimi ona da benzettim herkesi masaya yatırıp bilgilerini ameliyat etmesi ile.Eleştirenler bence Nietzsche’yi ya okumamış yada bilgisi kıt insanlar.Üstün insan kimdir kendini yetiştirmiş kişidir yoksa başka fikirlerin yada kişilerin kölesi olup çıkarsın.Titanik filminde erkeklerin kadınlara olan tutumunu herkes seyretmiştir,kadınları eleştiriyor diye suçlanırken o bunun kadınların suçu olduğunu söyler. Okunması gereken kitaplar ben okurken ne kadar zevk aldıysam başka kimseler okurken sıkılıyor,onlar fikir üretmeyip başkalarının fikirlerinin kölesi olarak yaşamaya alışmış köleler oluyor.Ne gerek var bir düzen var,değiştirmeye gerek yok diyen düşünmeyen zihniyet insanları ve gelişmeye karşı tipler.Nietzsche bir sözü ve cümlesi ile çok çarpılatılacak biri,genel olarak okumak değerlendirmek gerekiyor.
Görme Biçimleri, okurken bana yalnızca sanatın ya da resimlerin nasıl yorumlandığını anlatan bir kitap gibi gelmedi. Tam tersine, insanın dünyaya bakışını sorgulatan, yıllardır doğru sandığı pek çok düşüncenin üzerine yeni bir ışık tutan bir eserdi. John Berger, görmenin sadece gözle gerçekleşen bir eylem olmadığını; geçmişimiz, inançlarımız, yaşadığımız toplum ve sahip olduğumuz deneyimlerle şekillendiğini etkileyici bir şekilde ortaya koyuyor.
Kitabın en güçlü yanı, okuru hazır cevaplarla baş başa bırakmaması. Her bölümde insanın zihnine yeni sorular bırakıyor. Bir tabloya baktığımızda gerçekten ne görüyoruz? Gördüğümüz şey mi bize anlam veriyor, yoksa biz mi ona anlam yüklüyoruz? Berger bu soruların peşinden giderken sanat eserlerini, reklamları ve gündelik hayatın sıradan görüntülerini aynı ciddiyetle ele alıyor. Böylece sanatın müzelerde duran ulaşılmaz bir şey olmadığını, hayatın tam içinde olduğunu gösteriyor.
Ancak kitabın beni en çok etkileyen tarafı, görmenin aslında düşünmenin bir biçimi olduğunu hissettirmesiydi. İnsan bazen yıllarca aynı manzaraya bakar ama onu gerçekten görmez. Berger, tam da bu noktada okuru sarsıyor ve alışılmış bakış açılarını kırıyor. Kitabı okudukça yalnızca sanat eserlerine değil, insanlara, olaylara ve hatta kendime bakışımın bile değiştiğini fark ettim.
Bununla birlikte eser, bazı bölümlerde yoğun ve dikkat isteyen bir yapıya sahip. Özellikle sanat tarihi ve görsel kültür üzerine fazla bilgisi olmayan okurlar için yer yer ağır ilerleyebilir. Fakat bu durum kitabın değerini azaltmıyor; aksine her sayfada durup düşünmeyi gerektiren bir derinlik kazandırıyor. Hızlı tüketilen kitaplardan farklı olarak, sindirilerek okunmayı hak ediyor.
Benim için Görme Biçimleri, sadece sanat üzerine yazılmış bir kitap değil; insanın algısıyla
CHRIS CARTER-ÖLÜM SANATÇISI
.
.
.
Her kitabında daha beni ne kadar şaşırtabilir diyorum ama her birinde ayrı bir duygu yaşıyorum #ölümsanatçısı çok bambaşka bir kurguydu.
Işlenen üç cinayet var bu sefer bir savcı, sonrasında bir polis ve en son bir psikolog....
Kulağa çok şaşırtıcı geliyor değil mi farklı mesleklerdeki insanların ölümleri, onların aralarında ki bağ neydi diye?
Katil bu sefer cesetlerle iyle bir oynar ki arkasında bıraktığı şekiller, ne yandan baksaniz farklı bir zaman kazandırıyor.
Hunter bu cinayetleri çözmeye çalışır katilin ne anlatmak istediğini, şekillerin neye benzediğini ama daha önce gördüğü hiç şeye benzemediğini fark eder.
Bu vaka da Hunter ve Garcia'ya yardım eden Alice Beamont vardır keskin zekası ve bulduğu ipuçları ile katile yaklaşmalarını sağlar.
Aşırı zekice işlenen bir kurgu ,katılın gölge oyunları, yaptığı şekillerdeki büyük anlamlar ,ters köşeli sonu ile şaşırtan bir kitap okudum.
Zaten ne yazsa okurum asla pişman etmiyor kitapları, her kitabın da ayrı bir heyecan ayrı bir zevk alıyorsunuz.
Seriye hız kesmeden devam daha okunacak iki kitabım var :)
