Ustanın tek kişilik karyolasına yan yana oturdular. Hoş beşten sonra Kemâl yeniden merakla sordu.
— Öyle mi? Hiç bitmiyecek mi senin bu okuman?
Muhsin Usta gözlüğünü çıkardı, camlarına hohladı, sildi, gözüne takarken:
— Bitmiyecek, dedi.
— Hiç mi?
— Hiç.
— Niyetin kâtip olmak mı yani?
— Hayır.
— Ya?
— İnsan olmak!