Bilemedim acın nerelere kadar
Sarar canımı, bu yaban otlar içimi acıtır
İnan ki yabancın değilim
Gidemedim ama daha da kalamam
Bu yalana daha inan, inanamam
Sen beni bırak, ben seni bırakacak değilim
Gittiğim her yerde sen de benimle olacaksın
Sen bunu hiç bilmesen de içimde yaşayacaksın
Sevgini aldın ve gittin ya, nerede saklayacaksın?
Aklıma her geldiğinde bir çiçek gibi kokacaksın
Beyaz ve güzel, bi' çiçek de üzer
Dikenin batar elime, acın da güzel
Bi' filiz olur içimde, benimle gezer
Kalbimin acısı
İçerimden akar dışıma
Ve yazar ellerim acını
Gözümle sular büyütürüm adını
Ve çiçekler açar kalbimin acısı
sylvia plath hanımefendinin geyiğe yaban mersini yedirdiği fotoğrafı gördüm.. çok kötüyüm. devrin daim olsun bacı
Reklam
İnce belli bir çay bardağı başucumda kum saati
Her kum tanesi ömürden bir gün
Yetmiş iki yerden kırılır mı bir gönlün takati
Bir öncekinden acımasızsa her dün
Katli vaciptir beklenen bu son gün.
Bassana bağrına şu yaşlı başımı
Parmakların dolaşsın saçlarımda
Erkek adam nasıl ağlarmış görsünler
Ne fark eder ha altmışında ha otuzunda
Hep kadınlar mı ağlayacak erkeklerin omuzunda.
Sözün bittiği yerdeyim gözümün önünde yüzün
Birkaç damla gözyaşı birkaç tutam hüzün
Ne kapanmaz yaraymış, birde zaman her derde devadır derler…
Oysa ben arasındayken kapanmış gök ile yerler
Sevgiden daha çok şefkata ihtiyacım
Başımdan büyük dertlerim, darağacına muhtacım
Kendime celladım ben verilecek bir başım
Elliyi çoktan aştım ama bir çocuk kadar yaşım.
Yırtılsa şu göğsüm her kaburgam bir Havva
Sura üflenmeden kapanmaz vallahi bu dava.
Hakkım varsa helal olsun, ki ram’dım emrine
Bir tek onun sevgisi merhem olurdu derdime
Ne sevdiğini söyledi ne başımı okşadı
Bir kez olsun aferin deyip, benim ile coşmadı
Adam olmaz senden derdi hiçbir gün unutmadım
Adam olmadım baba yüzünü karartmadım.
Söz ve müİk bana ayit :)Şiir
Gülü bile koklasam Gelmiyor bana güzel. Karınca bile bassa Garip gönlüm ezer Şimde sen yaban elde Ben ise neredeyim. Fırsat vermıyor kader Sende bir yer edeyim Yapmadın bana nişan. Şimdi kimdir perişan. Ferhat değil güzelim. Bendim dağları aşan.
Haydi, biraz da sen tutun rengarenk kanatlı yaban kuşlarının çıkardığı umut rüzgarına.
Memleket ÜzerineDuygu ve Düşünce
Memleket ne dünyaya gözümüzü açtığımız ne de yaşamaya çalıştığımız o yerdir. Memleket ne ana yurdumuz, ne baba ocağımız, ne de içinde yetim gibi yaşadığımız o yaban şehirdir.
Uzun yıllar tek başına, ailesinden uzakta yaşamış olanlar, ait olmamanın ne demek olduğunu çok iyi bilir. Ailemizin şehrine gittiğimizde, her yanını bildiğimiz o şehirde hissettiğimiz ve bizi saran yabancılık duygusu nasıl tarif edilir? Bir zamanlar bir olduğumuzla el olmak gibi; her yanını bildiğimizle bir daha birbirimizin olmayacağını bilmek gibi biraz da suçluluk belki.
Yaşadığımız şehre döndüğümüzde hissettiğimiz huzur, oraya alışmış olmamızdandır, düzenimizdendir. İkisinde de sevdiklerimiz vardır; mutluluğu da huzuru da, mutsuzluğu da derdi de buluruz. İnsani şeylerin hepsi vardır içlerinde ama ait değilizdir; ayaklarımız yere değmez, aldığımız nefes bizim değilmiş gibidir; her an gidecek bir misafirmişiz gibi hissederiz.
Bazen orası tam ama sen ait değilmişsin gibi gelir. Bazen fazlaymışsın, o şehir seni kusuyormuş gibi; bazen kalabalığın içinde kendimizi küçük bir zerre gibi hissederiz. Bazen de büyüğüzdür, sanki o şehre sığamıyormuşuz gibi.
Yurdumuz, ülkemiz, vatanımız bellidir ama asıl memleketimiz neresidir? Anladım ki memleket dediğimiz, sevdiğimizin yanıdır. Metropol, küçük şehir, kasaba ya da dağ başındaki küçük bir köy fark etmez. Hepsinin kendine göre zorlukları vardır ama aidiyet hissinin yarattığı boşlukla yaşamayı başarmış olanlar, bu zorluklara da göğüs gerebilirler. Onlar evin dört duvar olmadığını, evin içinde birlikte yaşadıklarımız olduğunu bilirler. İşte şehirler de evler gibidir.
Memleket dediğimiz, sevdiğimizin yanıdır. İnsan ilişkilerinde bağ kurabiliriz ama ait olma hissini yaşayamayız. Sevdiğimiz kişiyle sevmek, sevilmek, birlikte mutlu ve huzurlu olmak değil;
Reklam
Reklam