Okuduğum herhangi bir kitabın herhangi bir sayfasını açıp herhangi bir kelimesini seçip sabah edebilirim kendimle. De ne diyeceğini biliyorum.
Vapur dumanı çiçekleri bitiyor cıvıltıların bodrumunda. Anılarım mı yanıyor, hafızam alesta. Çift dikiş yaralar, her biri kalasta. Hızarla geliyor bir ben -mi o- epey uzakta. Korkumun filmini çeken etrafin sesinin yanında huzur veriyor. Festivalde gibiyim.
Sanrıları kemiriyor çınar yaprakları. Tanrılar fırlıyor topraktan. Sokak lambalarının rengi neden kırmızı? Eksildiğim yetmez mi? Geldik diye uyandırsan beni olmaz mı? Denizi koysan önüme, çivilemesine atlasam. O değil de bak buraya rüzgar eşeledim, büyüyünce hortum olacak. Nasılını sorma.
İki ters bir düz, beş gece dört güz geçiyor seçerek örüyorum ödediklerimi. Kendimi kendime ödüyorum. "Derdin ne?" Cevabını bulunca size geri dönüş yapacağız. Gökte bir kitap uçarsa bil ki benim, ele ele tutuşmuş harfler gözle görünür biçimde saçlarına dolaşıyorsa bil ki benim...
Afacan ve zıpır, hayta ve dadaisttin kim?ini bilmediğm... Ne yalan söyleyeyim, özlemiyorum. =) Ölgün olgunluklar için önceki sayfaları çevirin. Mukaddimeyi okumaya lüzum yok, son kelimede özetleyeceğim her şeyi.
Tahammül ununutmamışken... Mutluluğun telaşı. Bugün konuşurken ünlediğim tamlama. "Ne kadar uzak bir kasabada"yı bırak, farklı kıtada. Uyuyan bedende bağıran rüya, uyuyandan bağımsız bir varlık olmaya ayıklıyor kendini. Çok karışığım biliyor musun? Çözülürse(m) dahası sığmaz kazanlara. Ürkmeden sığınacağım, yalın, duru bir şey düşlüyorum. Bu bir insan ya da çatı değil kesinlikle. Ben biliyorum ama kondum göçeceğim.
Lens mi taksam. Gözlüğümün camlarından cümleler geçiyor. Çıkardığım zaman uzağı göremiyorum. "Önünden ye sen önce." Seni bi döverim, feleğin şaşar.
18 Haziran 2026 05.09
Bir dünya var bir de ötesi
Dünyayı göz önünde olan yerlerden ibaretmiş gibi düşünenler yeryüzünün genişliğinden çok tekdüzeliğini kabul etmiş oluyor oysa pek azı geniş bir evrende yaşadığımızı düşünür
Atlas sayı 275
Seyyah dünyayı gezdi dolaştı
Dediki görünenden büyük bu dünya
Gördüklerimiz sadece bir yanılsama
Pek çoğu göz ile görünene bakar
Ötenin ötesinde bekler bizi yeni dünyalar
Dünya görünenden ibaret değildir
Sanılanın aksine yeryüzü çok geniştir
Dünyayı titretir zikirle yola çıkan
Kuytu köşeler el değmemiş yeşillikler
Nasıl geniş bir dünya dağlar ve denizler
Dünyaya baktıkça tefekkür ile düşünürüz
Kimi yaşar gusülsüz kimi şükürsüz
Cenabı Hak etmesin güzel imandan
Besmele ile çık yola dağlar sana eğilir
Çukurovananın sıcağından bunaldıysan
İbret ile bak yaratılan kalelere denizlere
Seyahat etmek tutkudur bir ilhamdır
Uçsuz bucaksız bir ibadet yeri yeryüzü
Sisler kaplamış dağlar başını
Kahramanmaraşım bir günde yıkıldı
Meyremçil kalesi huşu ile uzanmış göğe
Eski kavimleri haber veriyor bizlere
Roma Bizans yaşadılar hep bu kalede
Seyyah derki gelin görün dağları ovaları
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Öyle bir sihirbazdın ki beni bile kaybettin
Biliyorsun,
Ben hangi şehirdeysem
Yalnızlığın başkenti orası
Sen aklım ile kalbim arasında kalan,
En güzel çaresizliğimsin
Özenle katlanmış bir mendil gibisin
Sil beni ne olur
Kırk yıllık kirim
Pasım gitsin
Sen bakma bana bu kadar hüzünlü şeyler yazdığıma
Ben çok gülerim
ve gülerken hiç kimse
Yalan olduğunu anlayamaz.
Cemal Süreya...
Kedinin ulaşamadığı ciğere mundar demesi
Şunu fark ettim: Dili -özelde Türkçeyi- düzgün kullanamayanlar, kullananları genelde küçümsüyor. Oysa dili, kimliğidir insanın. Açık söyleyeyim benim için bir virgülün dâhi çok büyük önemi var. Okuduğum her metinde, isterse bir telefon mesajı olsun, istemsizce noktalama işaretlerini ve yazım kurallarını vs. incelerim. Elbette bu benim dili tümüyle doğru kullandığım anlamına falan gelmez ama uzun yıllardır -en azından- buna dair bir çabam var. Zaten de bir dili ustaca kullanabilmek, insanın bu meselelere yıllarını vermesini gerektiriyor; o sebeple üç kitap okuyup da kitap yazan arkadaşlara, ne yalan söyleyeyim, içten içe çok gülüyorum. Cehaletle cesaret arasındaki mesafe bazen cidden çok kısa.
Otuz Beş YaşCahit Sıtkı Tarancı
Yaş otuz beş! Yolun yarısı eder.
Dante gibi ortasındayız ömrün.
Delikanlı çağımızdaki cevher,
Yalvarmak, yakarmak nafile bugün,
Gözünün yaşına bakmadan gider.
Şakaklarıma kar mı yağdı ne var?
Benim mi Allahım bu çizgili yüz?
Ya gözler altındaki mor halkalar?
Neden böyle düşman görünürsünüz;
Yıllar yılı dost bildiğim aynalar?
Zamanla nasıl değişiyor insan!
Hangi resmime baksam ben değilim:
Nerde o günler, o şevk, o heyecan?
Bu güler yüzlü adam ben değilim
Yalandır kaygısız olduğum yalan.
Hayal meyal şeylerden ilk aşkımız;
Hatırası bile yabancı gelir.
Hayata beraber başladığımız
Dostlarla da yollar ayrıldı bir bir;
Gittikçe artıyor yalnızlığımız.
Gökyüzünün başka rengi de varmış!
Geç farkettim taşın sert olduğunu.
Su insanı boğar, ateş yakarmış!
Her doğan günün bir dert olduğunu,
İnsan bu yaşa gelince anlarmış.
