Benim bir kişi için daha, "yanlış tanımışım" diyecek yerim kalmadı.
Siz devam edin
hayatta hep palyaço yok mu?İnsan ve Hayat
bir bakmışsın hayatta herkesi mutlu etmeye çalışan ,içinde kopan fırtınaları bir kostüm ardına saklayan ,yanlış tercihleriyle hayat tarafından kahkahayla karşılanan ve başkasına gösterdiği değeri geri alamayan palyaço günün sonunda herkese düşman olmuş.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Benden hoşlanıyor olman beni etkilemez ama sen dışardayken içim rahat yatabiliyorsam işler bir tık değişebilir.
Çanta ve ayakkabı görüşüm sebze ve meyve için de geçerliDuygu ve Düşünce
Bugün pazardayken ikişer şekilde dört plastik kasayı ayaklık yapıp üzerine 3-4 m biraz kalın ama yetişkin biri için hafif bir plastik ile tezgah yapıp üstüne plastik hasırlar dizmiş bir yer vardı.
Ben annemleri beklerken etrafa bakıyordum ve çocuğun bir şeyler yaptığını görünce orada durdum. Geriye doğru devrilmişti bir köşeden tutup ondan daha da küçük olan çocuğa sesleniyordu ama gelmedi hemen. Ve ben birkaç adım attım ona tutmak için o sırada içeride yatan adamla göz göze geldim. Çocuğun halini görüp gelmiyordu. Buna gıcık oldum. Bir an tereddüt etsem de diğer velet gelince yumuşak tonda "Sen de karşıya geç istersen. Burayı ben hallederim." deyip gülümsemiştim. Ve geri çekmiştik. Onlar hafif tarafta ben baya hasırla dolu taraftaydım. Yardıma gelmiş diye "Gerek yok sen bekle." demedim büyüğün yanına yolladım. Bir yandan da kalabalıkta olmanın farkındalığıyla çekimserim. O yüzden biraz durmuştum ama buraya kadardı.
Ben hasırlar düşmeden çekeriz sandım ama biraz gecikme ile düşmüşlerdi. En azından tezgah olan o plastiği doğru düzgün yerleştireceğiz derken çocukla alttaki birbirine bağlı olmayanlar düştü. O an sesli güldüm. Ve "Tek başına yaparken zordu şimdi üç kişiyken daha da zor oldu değil mi?" deyip çocuğu yoklarken düzeltip dizdik ve babamların geldiğini görüp onlara katılırken "Ne oldu, ne yapıyordun?" diye tuhaf tuhaf bakmışlardı. "Güçlü ve cesur çocuğa minik bir yardım takviyesi sağlamaya çalışıyordum." deyip giderken çocuğu unutmuştum. Bana "Eline sağlıııkk." diye biraz yüksekten yetişince ona dönüp gülümseyerek "Ne demek kolay gelsin." el sallayıp önüme döndüm. Çocukluktan olan o el sallama olayını çocuklara yapmayı çok seviyorum. Sonra "İçeride büyük biri vardı. Çocuğun halini görüp gelmedi. Çocuk için zordu yani, kör olan görür." deyip biraz sinirle
Doğarken değil de yaş aldıkça yaşadıkça hayatı gözleri görmeye başlarmış insanın.
Biz kadınlar gördüğümüz her şeye bakmadığımıza inanıp kendimizi ikna etmedik mi..
Biz kadınlar düşündüğü,emin olduğu her şeyde dış etkenlere etki etmeyeceğini bildiğimiz için bildiğimiz doğruların yanlış olduğunuda biz ikna etmedik mi kendimizi..
Biz kadınlar düşündüklerimizle farkında olduklarımızla hissettiklerimizle çatışabilen tek warlık olarak tarihe geçebilmeliyiz..
Çünkü bir tek biz kadınlar kalben hissedip gözle görüp
akıldan geçtiği gibi asla yaşamayan tek warlığız..
Bazı Vazgeçişler Hayat Kurtarır
insan, nefes aldığı sürece sürekli yanlışlar yapar. Tanmadan yanlış kisileri hayatına alır, tanıdığını sandı kişiyi de aslında hiç tanımadığını anlar. Yapmayacağı hataları yapar, istemediği şeyleri yapmak zorunda kalr.. Her şeyi fazlasıyla yapmak ister ama yaptığı hatadan başka) bir şey değildir.