yaren
@yarenacar
Puan vermedi·632 syf.··
Beğendi
·2019 12. kitabı
·9 günde okudu
·Okunma: 24 Temmuz 2019 22:38
Ölmeden önce yapmak istediğiniz şeyler sorusuna cevabım hep ‘yaşamak’ olmuştur.
Ama nasıl yaşamak? Olga gibi, Ştolts gibi mi, Agafya gibi mi, Aleyseyev gibi mi yoksa Oblomov gibi mi? Hepsine yaşamak denir mi? Yaşamak nedir? Nefes alıp vermek midir? O balo senin bu sohbet benim gidip gelmek midir? Çalışmak, çalışmak, sonunda rahat edeceğiz diye bir ömrü çalışarak geçirmek midir? Sürekli çalışan insan neden sürekli yatandan üstündür ki? Yatıp düşünmek, düşünmeden koşuşturmaktan az şey midir?
Oblomov en sevdiğim kitaplardan oldu çünkü kendimi yalnızca bir karakterde değil bölünmüş şekilde farklı karakterlerde gördüm. Onlarca hayalim, yapmak istediğim bir sürü şey var. Ama sürekli bir bahaneyle bunları erteliyorum, yapıcam elbet ama şu an değil. Ruhum Olga bedenim Oblomov sanki..
Kitabın en güzel yanı karakterleriydi şüphesiz. Yazar karakterleri çok güzel işlemiş ve aralarındaki diyalogları ustaca kurmuştu. Oblomov-Olga, Oblomov-Ştolts diyaloglarını açıp açıp okuyacağım.
Hayran olduğum bir kadın oldu Olga. Yaşam enerjisi, yaşamaktan aldığı zevk okura yansıyor adeta. Yapmacıklıktan uzak, kendini sürekli geliştiren.. Olgunlaşması da çok güzel yansıtılmıştı.
Ştolts, Alman disiplininin Rus zevkiyle harmanlanmış hali. Dolu dolu yaşamayı ihmal etmeyen bir iş adamı. Tam olarak benim hayat görüşümle, bildiğin ölçüde yaşarsın sözüyle hareket eden bir karakter. Kitap boyu dostunu kendinden kurtarmak istedi ancak başaramadı, sonunda oğlunu evlat alarak ne güzel bir dost olduğunu tekrar gösterdi ve tebessüm ettirdi.
Oblomov bambaşka bir şahsiyet zaten, üstüne 600 sayfalık kitap yazılmış, 2 cümleyle özetlemek haksızlık olur.
Bunlar bariz fakat benim en çok etkilendiğim karakterlerden biri Alekseyev idi. Hatırladınız mı? Hepimizin hayatında olan, farkına varmadığımız silik karakter.
Gayet akıcı ve gerçekleri yüzümüze pat pat vuran bir eser. Türk köylüsünün Kurtuluş Savaşı’na umursamaz tutumunu, Türk aydını ile köylüsü arasındaki zihniyet uçurumunu, oğlu askere giderken tek damla gözyaşı dökmeyip toprak için ağlayan Anadolu kadınını, çorak Anadolu coğrafyasını gözler önüne seriyor.
Bir çocuk ne kadar fedakâr olabilir?
Ona hiç arkadaşı olarak bakamamış, utanmış, başkaları yanında onunla oynamamış, ondan bahsederken 'hizmetçimizin oğlu' diye bahseden birine karşı?
Onu aşağılamaktan zevk alan birine karşı?
Okuması olmadığından onu kandıran birine karşı?
Onun için uçurtma yakalayıp, o uçurtmayı ille de ona götüreceğim dediği için tecavüze uğrarken, bunu gören ve arkasını dönüp kaçan birine karşı?
Son olarak ona tuzak kurup evden gönderen birine karşı?
Senin için bin tane olsa yakalarım diyecek kadar, son narı kendi alnına çarpacak kadar, yalancı olarak anılmayı göze alıp Emir'in babasını kaybetmesine izin vermeyecek kadar...
Okuma yazma bilmezdi ama Emir'i yüzünden okurdu... Ah Hasan...
Arkasını dönüp kaçtığını bile bile, tüm yaptıklarını bile bile onu affetmek ne yüce gönüllülüktür... Ona tekrar ulaşmaya çalışmak... Okuduğum en iyi karakterlerden olabilir Hasan.
Keza oğlu da öyle. 'Kirlendim' dedi. Sen öyle temizdin ki çocuk... Sana yaşattığı şeylere rağmen Assef'in canını yaktığın için kötü hissettin. Baban öyle öğretmişti çünkü sana. Ah Hasan...
Emir neden yaptı? Çünkü Baba 'onun' babasıydı. Onu sevmesini, gurur duymasını istedi. Bu bir çocuk için çok masum bir düşünceyken nasıl aynı zamanda şeytanca olabiliyor?
Ali ve Baba da beraber büyümüştü. Babanın ona abi deyip ağladığı kısım çok duygusaldı bana göre, sonra sebebini anlayınca yıkıldım tabii.
Emir babasına istediğinden çok daha fazla benziyordu. İkisi de kendilerine sadık dostlarına ihanet etmişlerdi. Gerçi baba için 'pişmanlığı iyiliğinin gerçek sebebi' idi.
Emir için ise yeniden iyi biri olmak mümkün...
Oldu mu? Tartışmaya açık.
Rahim Han.
Sen çok güzel bir adamdın. Emir'e hep inanman beni hep gülümsetti. Yazılarına da inandın, iyi biri olduğuna da...
Hasan ve Emir yüzleşmesi
En iyi planları farelerin ve insanların
Sıkça ters gider...
Kitabın ismine ilham vermiş bu şiir. Okuyunca kitabı, ne kadar da manidar.
Sürprizbozan Uyarısı
Kitapta George ve Lennie isimli iki dostu okuyoruz. Kitabın sonunda ise George, Lennie'yi vuruyor. Sebebi tartışılır. Bana göre, arkadaşını ne olursa olsun öldüreceklerini bildiği için, ölümünün onlar elinden değil de kendisinden olmasını istedi. Lennie'ye iğrenç davranan o insanların onu öldürüp zevk almalarını istemedi. Bence bunda temizlikçi Candy'nin zamanında "Köpeğimi ben vurmalıydım George. Bir yabancının köpeğimi vurmasına izin vermemeliydim." demesinin etkisi epey fazla. Hatta bana göre bu konuşma kitabın yapı taşı olabilir.
George her zamanki gibi arkadaşının yerine de düşünüp karar veriyor ve uyguluyor. Zaten en büyük üzüntüsü, George'un tavşanlara bakmasına izin vermeyecek olması olan ve en büyük mutluluğu da George'un kendisine söylediği kaçış yerini unutmamak olan Lennie'nin bu kararı vermesini beklemek saçma olurdu. Ben George'un doğru kararı verdiği kanısındayım. En yakın arkadaşımla bu konuda farklı görüşlere sahibiz. İronik.
