Yaren Demiral
@yarendemirall
146 okur puanı
Nisan 2017 tarihinde katıldı
Kitabın konusu ya da olay örgüsü gibi matematiksel noktalara değinmeyeceğim. Uzun zamandır farketmeden özümsediğim yaşama stilini böyle nazik anlattığı için benim kalbimde çok duygu yüklü bir eser. Kader var ya da yok, çaba ve istek, değişimi getirir ya da getirmez, fikirlerin ve ideolojin sana daima başka şeyleri fısıldayabilir ancak bu hayat her şeye rağmen yaşamaya değerdir. Sunulan ya da kazanılan küçücük güzellikler aşkına...
"Kendimi iyileştirmek için başkalarını iyileştirmem gerektiğini anladım."
Farkında bile olmadan hayatıma dokunup değişmemi sağlayan, yaşayışıma farklı anlamlar katan, hüzünlerin arasından gülümsememi sağlayan iyileştiricilerime minnetlerimi sunmak isterim. Muriel Barbery şifan ve şifacın bol olsun <3
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Evvel Zaman İçinde kitabını Kitapyurdunda çok ucuz bulup ‘hadi ya okurum belki’ diyerek almıştım. Yaklaşık 1.5-2 senedir de kitaplığımda bana gülümsüyordu ama bir türlü elim gitmedi. Nihayet elime aldığımdaysa böyle bir kitaba ihtiyacım olduğunu fark ettim.
Ana karakterlerimiz Jeremy, onun kadim dostu hayaleti ve Ginger. Jeremy küçük yaşında hayatın sorumlulukları ile karşı karşıya kalmış ve içine kapanık bir çocuk. Babasına ebeveynlik yapacak kadar büyütmüş kendini çok erken yaşta. Ginger ise büyükbabası ile yaşayan ve büyükbabası tarafından çok da değer verilen biri olmadığının farkında, küçük kasabanın tabularını kendi çapında yıkmaya çalışan bir kız. Hayaletimiz ise etiyle canıyla yaşarken kendinden taviz vermemek adına kendinden istenen bazı küçücük şeyleri yapmamış ve daha sonra yaşanan şeylerden dolayı da bu katı haline çok kızmış, çok pişman olmuş ve kendini hiç affedememiş bir ruh. Böyle darmadağın halde öldüğünde ise aralıkta kalmış, gitmesi gereken yere gidebilmesi için bir görevinin olduğunun farkındalığıyla oradan oraya sürüklenirken Jeremy ile kesişmiş yolları, onu sadece Jeremy duyabilmiş. Ah bir karakter daha var ama onu anlatmayacağım yoksa heyecanı kaçabilir kitabın :d
Bu kitap 11-12 yaşlarındaki bir çocuğa okutulabilir, didaktik bir dili yok ancak gizli bir didaktikliği de barındırıyor içinde. Dürüstlüğü, cesareti, yaşama mücadelesini, insanların tek bir yanlışınıza göre tüm doğrularınızın üstünü çizişini, sevgiyi, bazı iyiliklerin içinin kötülük dolu olduğunu, bazı kötü insanlarınsa yaşadıkları onca acıdan sonra bu hale geldiğini; çok ama çok kibar, üstü kapalı bir öğretiyle anlatmış yazarımız. Haliyle bu kitabın okuyucularının yaş aralığı 11-15 yaş olarak kalmamış. 40 yaşına da gelsem tebessümle okurum sanırım bu kitabı, tabi bu herkese hitap
Ahmet Ümit’in kitaplarını okumak istiyordum hep ve ilk okuduğum kitabı da bu oldu. Ancak bir miktar hayal kırıklığı yaşadım açıkçası. Seçtiği konu oldukça güzel olmasına rağmen kurgulama kısmında çok eksik kalmış gibiydi roman. Zaten son 100 sayfaya kadar hiçbir ilerleme kaydedilmeyen bu kitapta, betimlemeler oldukça yarım yamalaktı. Cinayetleri konu almasına rağmen kitapta cinayetlerin işleniş şekli ile ilgili çok az kısım vardı. Mitolojiyle harmanlanmış bir polisiye hikaye yaratılmak istenmiş ancak mitolojiye verilen ağırlık polisiye kısmı oldukça gölgelemiş. Yine de çok kötü bir kitaptı diyemem. Ahmet Ümit’in akıcı bir dili var. Almanya’daki Türkler ile diğer göçmenlere, teşkilat içerisinde hala daha korunan Neo Nazilere yer vermesi hatta hikayesini bunların etrafında şekillendirmesi güzeldi. Değindiği bu noktalar ve hikayenin temeli oldukça çekici durmakla birlikte tüm bunların oldukça eksik kaleme alınması, kitabı okuyacak arkadaşları üzebilir.
Doğu Yücel’in yeri hep ayrıdır benim için, hiperaktif hayal gücüne bayılıyorum. Bu kitabında da Mitat’ın monoton, rutin hayatının gecenin bir yarısı kapısının çalınması ve komşusunun öldürülmesi ile nasıl sarpa sardığını okuyoruz. Kitabı okurken sıkılacağınızı hiç düşünmüyorum çünkü hem olay örgüsüyle hem de Mitat’ın iç hesaplaşmalarıyla oldukça akıcı ve eğlenceli bir eser ortaya koymuş yine Doğu Yücel. Kitabın en beğendiğim yanı ise son bölümleri oldu, aile kurumunun günümüzdeki algılanış ve işleniş şekline yapılan eleştiriler gerçekten çok güzeldi. Kısacası herkese ısrarla tavsiye edeceğim bir kitap daha okumuş oldum.
Ve Doğu Yücel, peşini bırakmayacağım ender yazarlardansın, kalemine sağlık :d
José Saramago’nun Habil, Kabil ve Tanrının arasında geçen hikayeyle başlattığı sorgulayış serüveni. Yazdığı dönemi göz önünde bulundurursak cesur bir kitap diyebiliriz fakat bana ‘vay be hiç böyle düşünmemiştim’ dedirtmedi kitap. Sekülerleşmenin etkisiyle bile yumuşatılabilecek bir kitap değil bana kalırsa, çünkü eleştirilen, sorgulanan şeyler alaycı bir üslupla yazılmış. Her ne kadar yazarla Tanrı, İncil hakkında benzer fikirleri paylaşsak da saygının minimumda tutuluşu, başka insanların inanışlarının böylesine alaycı ele alınışı beni rahatsız etti kitapta. Herkese önerebileceğim bir kitap değil bu sebeple.
