Yasemin Arslan
@yaseminarslan
Nora Seed, hayatından memnun olmayan ve hiçbir şekilde işe yaramayan biri gibi hissediyordu. Bu yüzden intihar girişiminde bulundu ve hayatının sonu zannederken aslında yepyeni başlangıçlara doğru yol almaya başladı. Yaşadığı pişmanlıklar, umutsuzluk, ölüm isteği ve tüm bu karmaşık ruh halinin kitap boyunca nasıl bir değişim geçirdiğini okuyoruz. İçinde bulunduğumuz hayatın ve aldığımız her nefesin kıymetinin farkına varmamıza yönelik bir yol gösteriyor. Okurken hayallere, yeni hayatlara yolculuk yapıyorsunuz. Kısacası okumaktan keyif aldığım bir kitap oldu.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Yaşadığımız hayat bizi yeterince mutlu etmiyor bazen. Hatta hayattan hiç tat alamadığımız zamanlar da oluyor. Herkesin yaşadığı acılar kendisine göre en büyüğüdür. O zaman bir de İçimdeki Müzik kitabındaki 11 yaşındaki Melody adlı kıza kulak verin. Onun yaşadığı zorlukları okuduğunuzda belki empati yaparak kendi hayatınıza daha sıkı sarılırsınız. Herkesin ders çıkaracağı ve her yaş grubunun okuyabileceği bir kitap. Sadece bir çocuk kitabı değil.
Melody gibi hiç konuşamıyor, yürüyemiyor ve insanların bakımına muhtaç değilseniz hayatta bundan özgür olamazsınız. Melody, en çok konuşabilmeyi istiyor. Sadece konuşmayı. İçinde öyle çok kelime birikmiş ki o kelimeleri dile dökememek ona azap veriyor. Anlatmak istediği şeyleri kimseye anlatamaması Melody'nin şu dünyadaki en büyük acısı. İnsan kendisini onun yerine koyduğunda bile o zorlukları bir nebze olsun hissedebiliyor. Hayat, Melody için kelime engelleriyle dolu. Oysa o çok zeki bir kız. Ancak ne kadar akıllı olduğunu kimseye gösterememesi yüzünden onun için zekasının bir önemi kalmıyor. Kendisini insanlara ifade edememesi onun içini kemiriyor. Kitapta da Melody'nin içindeki kelimeleri okuyorsunuz. Okurken yer yer duygulanıyor, yer yer eğleniyorsunuz. Yani benim için öyle oldu. Ben bu kitabı çok sevdim. Kahramanı Melody'yi de çok sevdim. Mükemmel bir kitaptı. Okumalısınız.
Albert Camus daha önce hiç okumadığım bir yazardı. Başlangıç olarak Yabancı kitabını okumak istedim.
Kitabın baş kahramanı Meursault, hikayesini anlatmaya annesinin ölümü ile başlıyor. Annesini maddi imkanı olmadığından bakımevine göndermiş olan Meursault, bundan dolayı çevresi tarafından ayıplanıyor. Ancak baş kahramanımız, bu ayıplanmayı somut bir yaklaşımla baktığından anlamsız buluyor. Hayatta birçok duyguya somut olarak bakan Meursault, annesinin ölümüne de bu şekilde bakıyor. Bu yaklaşımı onun toplum tarafından dışlanmasına sebep oluyor ve olayların akışının temelini oluşturuyor.
Meursault gibi düşünen bir insan elbette ki hepimiz için sıradışı biri olacaktır. Onun kendine göre doğru olan bu yaklaşımı toplumdan dışlanması için yeterli bir sebep midir? Bu sorunun cevabı kişiye göre değişir. Bana göre düşünceler başka birine zarar vermediği sürece dışlanmanın bir nedeni olmaması gerekir.
Kitabın anlatımına gelecek olursam, dili gayet sade ve akıcı olduğundan okuması zor değildi. Sadeliğine ve kısalığına rağmen derin bir kitaptı. Mutlaka herkesin okuması gereken değerli bir eser.
Stephen King ve yine efsane bir kurgu. Nasıl bir ruh halinde böyle bir kitap ortaya çıkardı bilemiyorum, ancak gerilimi okuyucuya geçirmeyi çok iyi bilen usta bir yazar olduğu kesin. Bu da ayrı bir yetenek tabii ki.
Kitaptaki olayların başlangıcı Overlook adlı bir otelde oluyor. Jack Torrence, karısı ve 5 yaşındaki küçük oğluyla bu otele sadece kışın çalışacak bir çalışan olarak geliyor. Otelin tam anlamıyla lanetli geçmişi kimsenin peşini bırakmadığı gibi Jack ve ailesinin peşini de bırakmıyor. Olaylar gelişmeye böylece başlıyor ve Torrence ailesi ile birlikte kendinizi gerilim dolu bir ortamda buluyorsunuz.
Kitaptan oluşturulmuş bir film de mevcut. The Shining ve Türkçe olarak Cinnet adıyla sinemaya uyarlanmış. Zaten yazarın birçok kitabı da filme uyarlanmış. Tabii ki de önce kitabını okuyup sonra filmini izlemek daha iyi bir seçenek olacaktır.
Okuyacak olanlara keyifli okumalar dilerim.
Küçük bir kız çocuğunun gözünden anlatılan bu kitap 20.yüzyılın en iyi romanlarından biri olarak seçilmeyi bana göre sonuna kadar haketmiş. Kitabın yazarı Harper Lee, anlatım olarak bir çocuğun tüm masumluğu ile olaylara bakışını öyle güzel anlatmış ki gerçekten küçük bir çocuk başından geçenleri anlatıyor gibi hissettim. Çocukların dilinden anlatılan kitaplar bana başka bir mutluluk veriyor ve bunun nedeni de sanırım o çocuk saflığını sevmemden. Bir yandan da çocukluk günlerine de özlem duydum okurken. Tüm bunlar kitabı daha çok sevmemi sağladı. Benim için ayrı yeri olan kitaplar arasına bir yenisi daha eklendi.
