İnsan bir zaman tüketicisidir. Üstelik bize ayrılan bu zaman oldukça sınırlıdır da. Ama yine de çoğumuz yapmak istediklerimizi sonsuza dek zamanımız varmışçasına erteleriz. Yaşamımız boyunca yitirdiğimiz bazı şeyleri yeniden elde edebiliriz ya da yerine başka şeyler koyabiliriz. Ama tükettiğimiz zamanı asla !
Karlı bir güne uyanmak dünyada en çok sevdiğim şeydir …Pencereye koşar ve dışarısının tamamen beyaza büründüğünü görürsünüz. Kaldırımlar, ağaçlar, sokaktaki arabalar, pencere pervazlarınız. Böyle bir şey hafta içi olduğunda ve okulların kapandığını öğrendiğimdeyse… şey, kaç yaşında olursam olayım bunun her zaman dünyanın en güzel hissi olduğunu düşüneceğim. Ve asla kar yağdığında şemsiye açan şu yetişkinlerden biri olmayacağım; asla.
“Çocukluk dönemindeki oyunlar yetişkin insanın günlük etkinliklerinden zevk alabilmesine, bunları benliğine mal ederek ve gönlünü vererek yapabilmesine zemin hazırlar; yaşam sevincinin geliştirilmesine katkıda bulunur. Bundan yoksun kalan kişi, yaşam etkinliklerini kendine verilmiş bir görev gibi yerine getirir.”