Fail tanrıdır; kaynak, maddedir; form, görünen dünyanın biçimi ya da düzenlenişidir. İdea, tanrının bu koskoca ve güzeller güzeli âlemi ona göre kurmuş olduğu modeldir. Gayeyse bu âlemi meydana getirirken zihnindeki niyettir. Tanrının niyeti nedir? Tanrının bu dünyayı yapma sebebi nedir? Tek cevabı vardır bu sorunun, o da iyilik; çünkü tanrı iyidir.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Duygusal çatışma insanı öyle bir hale koyar ki, ne doğru yanlıştan ayrılabilir ne de iyi kötüden. Başa gelen olaylarda, özellikle kötü olaylarda mutlaka kendinin dışında bir neden aranır ve o nedene bir suç yüklenir. Zafiyet anında suç yüklemenin en şiddetlisiyse tanrılara yüklenen suçtur. Hele bir de kişi kendisini iyi bir insan olarak tanımlamışsa, karşılaştığı her zorluğun tanrısal bir iradenin parmağı olduğunu düşünür ve Seneca’nın De Providentia adlı eserinde olduğu gibi naif bir şekilde şu soruyu sorar: “ Tanrısal irade varsa neden iyi insanlar felaketlere maruz kalır?”
"Ne kadar ilerlediğimi mi soruyorsun? Kendimle dost olmaya başladım." Hecaton
Sayfa 44
İnsanla tanrı arasındaki ortak mülk akıldır. Akıl, insanı tanrıyla birleştirir.
İnsanın kendi doğasıyla kavgası ruhuna sadece mutsuzluk getirir. Çünkü uyum mutluluktur, uyumsuzluk da mutsuzluk.