“Boğuluyorum abi, birkaç metrekare kutu gibi yerde sıkıştım kaldım. Uzanmayı sevdiği o koltuğunda birkaç saç teli, sarılarak yattığı o büyük tüylü yastığında kokusu kaldı. Beynimin içinde halen ayak sesleri, birde şu kapıdan ilk girişi. Silemiyorum hatırasını. Bir yanım yangın, diğer yanım uçurum. Bir yanım umut, diğer yanım intihar.”
Bazı insanları şanslı buluyorum.
Denize nazır bir bankta gelecek gemiyi bekliyorlar.
Bense duvarlarına veda sinmiş,
Rayları yerinden sökülmüş,
Çatısı olmayan bir tren istasyonunda bekliyorum.