Elizabeth Strout Yorumları ve İncelemeleri
Elizabeth Strout yorumları ve incelemelerini, Elizabeth Strout kitabı hakkındaki okur görüşlerini , Elizabeth Strout puanlarını 1000Kitap'ta bulabilirsiniz.
BENİM ADIM LUCY BARTON-ELIZABETH STROUT,192 sayfa
Pulitzer Ödüllü 
Elizabeth Strout’un 
Benim Adım Lucy Barton romanı, anneler ve kızları arasındaki karmaşık bağları ve geçmişle yüzleşmeyi anlatıyor.Yoksulluk ve istismarla geçen bir çocukluktan New York'ta başarılı bir yazarlığa uzanan Lucy'nin hikâyesi…Anne-kız arasındaki sevginin bazen doğrudan ifade edilemediği,içten sevip bunu dışa vuramama, farklı bir çevreye uyum sağlarken hissedilen aidiyetsizlik ve insan ilişkilerindeki başarısızlıklar…
Hikaye, 1980’lerin ortalarında New York’ta bir hastane odasında geçer. Lucy Barton, basit bir ameliyat sonrası gelişen beklenmedik bir enfeksiyon nedeniyle haftalarca hastanede yatmak zorunda kalır. Bir gün uyandığında, başucunda uzun yıllardır görüşmediği annesini bulur. Annesi, Lucy’nin yanına gelebilmek için hayatında ilk kez uçağa binip Illinois’deki küçük kasabalarından çıkıp gelmiştir.
Lucy ,beş gün boyunca yatağının ucunda oturan annesi ile kesintisiz sohbet eder. Bu sohbetler genellikle tanıdıkları eski köylülerin, mutsuz evliliklerin ya da trajik hayatların dedikoduları üzerinden ilerler. Ancak bu yüzeysel hikayelerin altında, Lucy’nin çocukluğunda uğradığı derin yoksulluk, yalnızlık ve aile içi duygusal/fiziksel ihmal yatar. İkili, asıl konuşmaları gereken travmaları teğet geçer her ne kadar Lucy bu konuları konuşmak istesede…
Lucy’nin annesi sevgisini kelimelerle, sarılmalarla göstermeyi becerebilen bir kadın değildir; zaten hiçbir zaman Lucy’ye doğrudan "seni seviyorum" demez. Ancak kızının başucunda günlerce beklemesi, onun kendi dilinde bir sevgi ilanıdır.
Lucy, çocukluğunu geçirdiği o izole ve fakir dünyadan kurtulup New York’ta bir yazar ve iki çocuk annesi olarak yeni bir hayat kurmuştur. Ama geçmişinden gelen travmalar,yabancılık duygusu Lucy’nin peşini
Elizabeth Strout’un Benim Adım Lucy Barton romanı, anneler ve kızları arasındaki karmaşık bağları ve geçmişle yüzleşmeyi anlatıyor.Yoksulluk ve istismarla geçen bir çocukluktan New York'ta başarılı bir yazarlığa uzanan Lucy'nin hikâyesi…Anne-kız arasındaki sevginin bazen doğrudan ifade edilemediği,içten sevip bunu dışa vuramama, farklı bir çevreye uyum sağlarken hissedilen aidiyetsizlik ve insan ilişkilerindeki başarısızlıklar…
Hikaye, 1980’lerin ortalarında New York’ta bir hastane odasında geçer. Lucy Barton, basit bir ameliyat sonrası gelişen beklenmedik bir enfeksiyon nedeniyle haftalarca hastanede yatmak zorunda kalır. Bir gün uyandığında, başucunda uzun yıllardır görüşmediği annesini bulur. Annesi, Lucy’nin yanına gelebilmek için hayatında ilk kez uçağa binip Illinois’deki küçük kasabalarından çıkıp gelmiştir.
Lucy ,beş gün boyunca yatağının ucunda oturan annesi ile kesintisiz sohbet eder. Bu sohbetler genellikle tanıdıkları eski köylülerin, mutsuz evliliklerin ya da trajik hayatların dedikoduları üzerinden ilerler. Ancak bu yüzeysel hikayelerin altında, Lucy’nin çocukluğunda uğradığı derin yoksulluk, yalnızlık ve aile içi duygusal/fiziksel ihmal yatar. İkili, asıl konuşmaları gereken travmaları teğet geçer her ne kadar Lucy bu konuları konuşmak istesede…
Lucy’nin annesi sevgisini kelimelerle, sarılmalarla göstermeyi becerebilen bir kadın değildir; zaten hiçbir zaman Lucy’ye doğrudan "seni seviyorum" demez. Ancak kızının başucunda günlerce beklemesi, onun kendi dilinde bir sevgi ilanıdır.
Lucy, çocukluğunu geçirdiği o izole ve fakir dünyadan kurtulup New York’ta bir yazar ve iki çocuk annesi olarak yeni bir hayat kurmuştur. Ama geçmişinden gelen travmalar,yabancılık duygusu Lucy’nin peşini
Benim Adım Lucy Barton, 2016 yılında Booker Prize uzun listesine girdi, aynı yıl Women’s Prize for Fiction kısa listesinde yer aldı.
Roman, başkahraman Lucy Barton’un geçmişiyle hesaplaşmasını ve annesiyle olan karmaşık ilişkisini konu alıyor. Lucy, bir ameliyat sonrası hastanede yatarken, uzun süredir görüşmediği annesi onu ziyarete gelir. Beş gün boyunca, annesiyle geçmişteki tanıdıklar ve kasabadaki hayat üzerine sohbet ederler. Ancak konuşulanlardan çok, konuşulamayanlar belirgindir.
Yazarı Olive Kitteridge ve Olive, Yeniden kitaplarıyla tanıdım. Her iki kitabı da severek okudum; ardından çekilen diziyi de izledim. Tuhaf bir şekilde, Olive ile hiçbir bağlantısı olmamasına rağmen, Lucy karakteri zihnimde dizideki Olive’in yüzüyle canlandı. Ne kadar kovsam da bu görüntü gitmedi.
Bu kitapta da büyük olaylar ya da yüksek sesli dramlar yok. Elizabeth Strout’un aşina olduğum o sakin, usul usul akan anlatımı yine kendini hissettiriyor. Ben, bu bağırmadan sessizliğin içindeki karakterleri okumayı seviyorum.
Lucy'nin hissettiği yalnızlık, yaşadığı yoksulluk, sınıf ayrımı çokça, fiziksel ve duygusal şiddet ise doğrudan anlatılmasa da satır aralarında hissediliyor.
Annesiyle ilişkisi hem özlem hem hayal kırıklığı taşıyor. Kadın olarak yaşadıklarından, kendi hayatımızdan ya da çevremizden izler bulmak mümkün. Kitap, dinlendirici bir sadelikle, abartısız bir dille yazılmış. İçsel ama yormayan bir anlatımı var. Severek okuduğum bir roman oldu.
Not: Kitabın devamı niteliğinde eserler de varmış. Lucy’nin yaşamının sonraki dönemlerini de merak ettim. Umarım onları da okuyabilirim.
Reklam
2009 Pulıtzer Edebiyat Ödülü’ne layık görülen #oliverkıtterıdge bir karakter romanı görüntüsü altında;psikolojik tahlillerin olduğu olaylar ile birbirine bağlanan farklı hikayelerin ortak karakteri olan Olive Kıtterıdge ile birleşen çok güzel bir kitaptı…
Her bölümde farklı bir olay anlatılsa dahi ana karakterin bazen çok bazen de az bir şekilde yansımasını gören okuyucu büyük bir keyifle sonucu merak ederek kitabı okuyor…
Gerçekçi bir karakter olan Olive’yi bir öyküde eş olarak gören okuyucu farklı bir öyküde de anne olarak görür hepsinin ortak noktası ise hayatın iyi ve kötü yönlerinin anlatılması…
Büyük bir keyifle okuduğum bu güzel kitap tavsiyemdir….
Öncelikle şunu söylemek isterim; Elizabeth Strout’u büyük bir keyifle okuyorum.
Onun o sakin, sade anlatımı beni her seferinde mest ediyor.
Her Şey Mümkün, Benim Adım Lucy Barton’u okuyanların aşina olduğu karakterlerin kısa öykülerinden oluşuyor.
Küçük bir kasaba olan Amgash’ta yaşayan insanların birbirine değen hayatlarını okumak benim için çok etkileyiciydi.
Tüm karakterlerin yanı sıra Lucy Barton’un kasabaya yaptığı kısa ziyarette; geçmişte yaşanan travmalar, kırgınlıklar ve bastırılmış duygular gün yüzüne çıktı.
Özellikle Lucy’nin kardeşi Pete'yi çok sevdim. Ona sımsıkı sarılmak istedim. Yalnızlığı içimi acıttı.
Her hikâyede başka bir hayatın içine giriyoruz.
Ama sanki hepsinin ortak noktası aynı:
yoksulluk, sevgi eksikliği ve geçmişten kaçamamak.
Strout, insan olmanın o kırılgan hâlini öyle güzel anlatıyor ki.
Bazı okurlara durağan gelebilir, evet.
Ama ben tam da bu dinginliği, o usul usul akan anlatımı seviyorum.
Çünkü bu kitap, insanın iç dünyasına bakıyor.
Ve tüm o kırılganlıkların içinde
"Her şeye rağmen her şey mümkün," diyor.
Yazarın tüm kitapları kalbime dokunuyor.
Ve ben bu hissi çok seviyorum.
Elizabeth Strout 'un Benim Adım Lucy Barton adlı romanı yaralarla dolu bir aileden çıkan bir yazarın yavaş yavaş bu yaralarıyla yüzleşmesinin hikayesini anlatıyor.
Lucy, hiç beklemediği anda hastane de uzun süre kalmak zorunda kalır. Bir gün ansızın uzun yıllardır görmediği annesi ona refakat etmek için çıkar gelir. Beş gün boyunca annesi ile bir odada
kalan Lucy, annesi ile daha samimi olmak ister ancak annesi tam anlamıyla orada sadece oturur. Aralarında bir kaç dedikodu ve kahkaha dışında bir şey geçmez. Ancak Lucy'nin kafasının içinde yoksulluk içinde büyümesini, istismara uğramasını, her şeyi üstünden gelmesini, annesinin kendisini sevip sevmediğine dair endişeni görüyoruz. Annesinin gösterdiği minik sevgi kırıntıları dışında aralarında başka bir sıcaklık yer almıyor.
Lucy'nin travmalarından biri olan kamyonda yaşananlar gerçekten vurucuydu. Ama kitaba başlarken daha başka bir hikaye beklemiştim. Ancak kitabı bitirip bırakınca aslında yaşadığımız ufak olayların yetişkinliğimize nasıl etkisi olduğunu, tüm duygularımızı nasıl etkilediğini fark ettim. Çocukken anne babamızın farkında olmadan yaptığı bir şeyin yıllar geçse de bizde bir iz bırakması çok ilginç. Lucy'nin anne babası da aslında iyi bir ebeveyn olduklarını düşünüyorlardı sanırım kendilerince. Sadece o sevgilerini gösteremiyorlar kısmı onlarda çokça bulunuyordu. Hikayede çok etkileyici öğeler olmasa da ben kitabı sevdim. Merak edenlere tavsiyemdir.Her şey mümkündü herkes için…
Her Şey Mümkün, Elizabeth Strout’un Lucy Barton evrenine açtığı ama aslında Lucy’den çok geride kalanların hayatına ışık tutan bir kitap.
Lucy Barton kitabından aşina olduğumuz ve adını sıkça duyduğumuz Amgash, Lucy’nin ayrılışıyla boşlukta kalmış, herkesin herkesi tanıdığı küçük bir kasaba. O gittikten sonra kasaba küçülmemiş, aksine daha görünür hâle gelmiş: insanların içlerinde taşıdığı eksiklikler, bastırılmış öfkeler, sessiz kabullenişler… Tüm karakterler biraz yaralı, biraz kusurlu ve en çok da anlaşılmaya muhtaç.
Kitap, sıradan görünen hayatların içindeki kırılma noktalarını gösteriyor. Birinin yaptığı evlilik seçimi, bir başkasının taşıdığı utanç, bir başkasının Tanrı’yla kurduğu ilişki… Ve hepsini birbirine bağlayan geçmişin izleri… Tüm bunların yanı sıra, Lucy Barton’ın kitabının çıkmasından bir süre sonra kasabaya yaptığı ziyaret, aile içindeki bastırılmış duyguları ve bazı gerçekleri de gün yüzüne çıkarıyor.
Kitap umudu merkezine almıyor; onun yerine size şunu söylüyor: İnsanlar kırılır, hata yapar ve eksik sever ama buna rağmen, “Her şey mümkündü herkes için.”
Anlatım dili yine sade, akıcı ve sürükleyici. İlk kitaptan sonra bu kitabı okumak, Lucy’nin hikâyesine dışarıdan bakmak gibi. Ve bu bakış, onun geçmişini daha da ağır ve daha da gerçek kılıyor. İnsanın içine işleyen, sakin ama derin bir okuma arıyorsanız kitaba şans vermenizi öneririm. :)
Reklam
Reklam