Tim Powers Yorumları ve İncelemeleri
Tim Powers yorumları ve incelemelerini, Tim Powers kitabı hakkındaki okur görüşlerini , Tim Powers puanlarını 1000Kitap'ta bulabilirsiniz.
"Anubis Kapıları" okumaya başladığımda, klasik bir zaman yolculuğu anlatısının içine girdim diye düşündüm; ama Tim Powers'ın, zamanı olayları taşıyan bir araç olarak betimlediğini anladığım an, insan kimliğinin parçalanmasını gösteren metafizik bir labirente düştüm. Brendan Doyle karakteri ilk bakışta akademik dünyaya sıkışmış, içine kapanık ve tarihsel metinlere gömülmüş bir araştırmacı gibi görünse de, anlatı ilerledikçe zamanın içinde savrulan bir kimlik enkazına dönüştüğünü görüyoruz. Doyle’un yaşadığı dönüşüm yalnızca fiziksel bir hayatta kalma mücadelesi değildir; Powers burada insanın tarih karşısındaki çaresizliğini, geçmişe hükmetmeye çalışırken geçmişin bir parçasına dönüşmesini anlatıyor. Romanın olay örgüsü inanılmaz derecede karmaşık; 1810 Londra’sı, dilenciler loncası, büyücüler, Mısır mitolojisi, beden değiştirme ritüelleri, şiirsel referanslar ve zaman kırılmaları kaotik gibi görünüyor; fakat Powers bütün bu parçaları gotik bir matematik hassasiyetiyle birbirine bağlıyor. Özellikle Dr. Romany, Horrabin ve palyaço görünümünün ardında grotesk bir trajedi taşıyan Dog-Face Joe gibi karakterler yalnızca olay ilerletmek için yazılmamış, her biri insanın yozlaşmış arzularının farklı bir temsilidir. Alt metninde en güçlü şekilde hissedilen unsur, zamanın insanı tüketmesi fikri. Powers geçmişi romantikleştirmiyor, aksine geçmişin kirli, salgın dolu, vahşi ve acımasız tarafını göstererek tarihsel nostalji sergiliyor. Londra sokaklarının betimlenişi neredeyse çürüyen bir organizma; sis, lağım, açlık ve kalabalık roman boyunca yaşayan bir karakter gibi. Bu atmosfer sayesinde eser fantastik oluşunun yanı sıra, gotik bir korku romanına dönüşüyor. Tim Powers’ın anlatım üslubu aşırı yoğun, detaycı ve bilinçli şekilde olayları içinden çıkılmaz bir duruma sürüklüyor.
Anubis Kapıları, sadece bir zaman yolculuğu hikayesi değil. Kimlik, kader, irade ve tarih gibi kavramları aynı anda sorgulayan, bunu yaparken de okuru yormayan ama sürekli tetikte tutan çok özgün bir roman. Tim Powers, büyüyü ve doğaüstünü ayrı bir fantastik evren kurarak değil, gerçek tarihin ve gerçek mekanların içine yerleştirerek anlatıyor. Bu yüzden kitap, fantastik olmasına rağmen hiçbir zaman masalsı ya da çocuk kitabı gibi hissettirmiyor.
Buradan sonrası kitabın olay örgüsüne dair spoiler içerir.
Hikaye, 1983’te yaşayan Brendon Doyle’un, zengin ve hasta Darrow’un düzenlediği bir zaman yolculuğu deneyine katılmasıyla başlıyor. Anubis Kapıları açıldığında "zaman", hikayemizin ana unsuru hâline geliyor.
Doyle’un bu yolculuğa çıkmasının temel nedenlerinden biri, hakkında çok az şey bilinen şair William Ashbless’e dair bilgi toplamak ve biyografisindeki boşlukları doldurmaktır. Ancak zaman ilerledikçe Doyle, geri dönüşü olmayan bir zaman döngüsünün içine çekilir.
Kahramanımız, mahsur kaldığı 1810 yılı Londra’sında hem hayatta kalmaya hem de Ashbless hakkında bilgi toplamaya çalışırken roman, alışıldık “geçmişe gidip geri dönme” anlatılarından ayrılır. Zaman ve olaylar lineer ilerlemez; kimlikler bulanıklaşır, kimin kim olduğu sürekli bir soru işareti yaratır. Okur da Doyle’la birlikte, ipuçlarını birleştirmeye çalışan bir dedektif gibi metnin içinde ilerler. Buna rağmen roman hiç ağırlaşmaz; aksine, tüm bu karmaşıklığa karşın şaşırtıcı bir akıcılıkla sürükleyip götürür.
Romanın en çarpıcı yönlerinden biri, Doyle’un William Ashbless’e dönüşme süreci. Ashbless’in biyografisini 1983 yılında okuruz; ölüm tarihi bile bellidir. Buna rağmen Doyle, 1810'da adım adım bu hayatı yaşamak zorunda kalır. Bu noktada kitap, çok güçlü bir soru sorar:
Eğer hayatın yazılıysa,
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Süresi Dolanlar: Onlar Her Zaman İki Kişidir; Bir Hayalet ve ÇırağıEdebiyat
Bayağı bir kapalı, karanlık bir pazar günüydü. Henüz öğlen olmasına rağmen odamın ışıkları yanıyordu. Bulutlar öylesine siyahtı ki gökyüzünün üzerindeki cennetlerden başıma bir şelale düşecek diye korkmaya başlamıştım. Elbette bu durum serinin ilk kitabı olan, 680 sayfalık Son Çağrı’nın incelemesinden sonra 672 sayfa olan Süresi Dolanları okumak için pek de yardımcı olmuyordu.
Ben de her zaman olduğu gibi bir şeylerin üzerine gitmeyi sevdiğimden, kitabın ilk sayfasını çevirerek bu yolculuğa adım atıverdim. Buradaki ana problemim kitabın akıcılığının nasıl olacağıydı aslında. Süresi Dolanlar’ın haberini girdiğimde kitap oldukça ilgimi çekmişti, fakat serinin ilk cildindeki bazı sorunlardan sonra cesaretim biraz kırılmamış değildi. Şüpheli yaklaşsam da kitabı okuyor ve ilerliyordum, gözle görülür hiçbir sorun yoktu ve akıcılığı da bayağı iyiydi.
Halil Oğulcan Karamağara
İncelemenin tamamı: kayiprihtim.com/inceleme/suresi...
İthaki yayınlarından yıllar önce yayınlanmış baskısı bitmiş alamadım diye cok üzüldüğüm bi eserdi. İkinci eline param yetmediği için sürekli yeni basımını bekledim ve alfa kitap yetişti.
Kitap genel olarak zaman içinde sıkışmayı keyifli eğlenceli ve maceralı şekilde anlatıyor. Büyük bir döngüsel parçanın minnacık bir parçası olduğunu gözler önüne seriyor.
Keyifli ama bazen hikayeden hikayeye atlarken bir kopma olmuyor değil ama ceviri kaynaklı ama yazar kaynaklı. Genel olarak güzel keyifli bi eser.
Sadece Tim Powers'ın parlak hayal gücü böylesine çılgın karakterler yaratabilirdi: Eski çağlardan bir Mısırlı büyücü, bir modern milyoner, bir kurt adam, şekilsiz bir palyaço, erkek kılığına girmiş genç bir kadın, beyni yıkanmış Lord Byron ve son olarak kahramanımız, Profesör Brendan Doyle. Bu şaşırtıcı karakterlerin buluşması sonrasında neler olduğuna gelince... bunu sadece zaman gösterecek.
okunmasada olur1000Kitap
öncelikle herkese ıyi okumalar
kitaba ilk başladığımda açıkçası karayip korsanları filminin uyarlandığı eser olarak düşünüp aldim kitaptaki baş karakterin adi bile jack ti ama açıkçası bir iki yer hariç filmlerle hiç alakası yoktu
konu nasildi eh işte diyebilirim yani ben beklentimi çok yüksek tuttuğum için belkide beni tatmin etmedi bence yazarın gereksiz olarak uzattığı bölümler vardı özellikle alın okuyun diyebileceğim bir kitap değil