İnsan, akıl nuruyla aydınlanmadıkça kendi nefsini göremez. Karanlıkta kalan kimsenin ne kendisini, ne çevresindekileri görmesi gibi; nefs de kendi özünü, aklı ve aşkın biçimleri aklın ışığıyla görür.
İşte Sahabe-i Kiram’ın dünya sevgisi böyle idi. Dünya onların avuçlarında idi, kalplerinde değildi. Dünya kendilerinden yüz çevirince sabr ederler, dünya kendilerine gelince nimete şükrederek Allah yoluna harcarlardı.