Bittiğinde bitmeyen kitap
Kitabı bitirdiğimde elimdeki kitap kapandı ama hikâye kapanmadı.
Son sayfalarda uzun süre , Ben mi bir şeyi kaçırdım? diye düşündüm. Çünkü okuduğum her şeyi yeniden değerlendirmek zorunda kaldım.
Bu kitap benim için sadece bir cinayet romanı değil ,insanların sevildiğine inanmakla gerçekten sevilmek arasındaki farkı anlatan psikolojik bir hikâyeydi.
Alicia’nın sessizliği ilk başta bir suçun sonucu gibi görünse de, ilerledikçe bunun yalnızca yaşanan olaylarla açıklanamayacak kadar derin bir şey olduğunu anlıyoruz. Bazen insanı susturan şey, yaşadığı olaydan çok, o olayın içinde gördüğü gerçektir.
Kitabın en sevdiğim yanı okurla kurduğu oyun oldu. Uzun süre her şeyi anladığınızı, karakterleri tanıdığınızı ve parçaları birleştirdiğinizi düşünüyorsunuz. Sonra yazar küçük bir hamleyle bütün resmi yeniden değiştiriyor. Ve bir anda kitabı değil, kendi bakışınızı sorgulamaya başlıyorsunuz.
Ters köşesi benim için sadece şaşırtıcı olmakla kalmadı , geriye dönüp baktığınızda parçaların aslında en başından beri orada olduğunu fark ettiren türdendi.
Belki de kitabın adının 
Sessiz Hasta olması boşuna değil.
Alicia’nın sessizliği yalnızca tek bir olayın sonucu gibi gelmedi bana. Daha çok, insanın yıllarca içinde taşıdığı yaraların, bastırdığı korkuların ve kaçtığını sandığı duyguların sessizliği gibiydi. İnsan bazen geçmişini geride bıraktığına inanıyor. Yeni bir hayat kuruyor, bazı acıların artık geride kaldığını düşünüyor. Ama bazı yaralar kaybolmuyor; sadece sessizleşiyor.
Bu kitap bana şunu düşündürdü: En çok kaçtığımız şeyler, bazen hiç beklemediğimiz bir anda yeniden karşımıza çıkabiliyor.
Ve belki de bazı sessizlikler, söylenemeyen sözlerden değil; insanın kendisiyle yüzleşmek zorunda kaldığı anlardan doğuyordur.
Sessiz Hasta olması boşuna değil.
Alicia’nın sessizliği yalnızca tek bir olayın sonucu gibi gelmedi bana. Daha çok, insanın yıllarca içinde taşıdığı yaraların, bastırdığı korkuların ve kaçtığını sandığı duyguların sessizliği gibiydi. İnsan bazen geçmişini geride bıraktığına inanıyor. Yeni bir hayat kuruyor, bazı acıların artık geride kaldığını düşünüyor. Ama bazı yaralar kaybolmuyor; sadece sessizleşiyor.
Bu kitap bana şunu düşündürdü: En çok kaçtığımız şeyler, bazen hiç beklemediğimiz bir anda yeniden karşımıza çıkabiliyor.
Ve belki de bazı sessizlikler, söylenemeyen sözlerden değil; insanın kendisiyle yüzleşmek zorunda kaldığı anlardan doğuyordur.
☆☆Spolier☆☆
Ben Ludwig'in aşık olduğunu düşünmüyorum; adam imkansız gördüğü, kendinden sosyal tabakada daha yüksek seviyede ve ona ilk defa iyi davranan bir kadını takıntı haline getirmiş, aslında bunu uzunca bir süre kendine kadını hatırlatmayıp öylece başka biri ile evlenmesinden de anlayabiliyoruz.
Kadında aynı şekilde aşık değil, hasta kocasından mahrum kaldığı ilgiyi kendinden yaşça küçük birinden bekliyor ve seneler sonra döndüğünde onu tekrar kaybetmemek için istemesede her dediğine razı olan bir kadın, ikiside birbirlerine aşık değiller.
Bu hikaye sadece saplantı, arzulama ve elde etme takıntısını anlatan bir yapımdı, bunu çokta güzel işlediğini düşünüyorum. Ayrıca bunun sonunun da bir bitiş ve ayrılık olduğunu düşünmüyorum, aksine ikisininde hayatı bundan sonra başlıyor, bu hikeyede kötü etkilenenler sadece Ludwig'in yeni ailesi.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Okumak için sabırsızlandığım ama daha yeni okumaya fırsat bulduğum bu kitaba tek kelimeyle BAYILDIM. Benim gözüme batan sadece çok fazla kelime tekrarı olmasıydı ama kitap çok sardığı ve akıp gittiği için fark etmedim. Kısa bir sürede çok az bahsedilen karakterlerin bile bir çoğuna bağlandım. Kurgu çok güzeldi anlamakta zorluk çekmedim hiç, puntosunun da büyük olması eklenince kesinlikle Reading Slump'tan çıkmak için okunabilecek bir kurguydu. Bazı yerlerde kendimi hikayeye o kadar çok kaptırdım ki heyecandan ayağa kalkıp okumaya başladım sdjdsjfldjflsdjflkfjlskdj. Yazarın yaptığı bir şey dikkatimi çekti karakterin o an yaptığı bir şeyi "Yaptım" diye anında söylemiyor da daha sonradan zamanı geldiğinde "Bunu böyle yapmıştım." diyor. Bu da nedense yazımda hoşuma giden bir şey oldu. Kapağı da bence güzel ama kitapçıda görsem üstüne atlayacağım bir kapak değil.
Sofie'nin dünyasını okurken kendimi küçük bir çocuğun herşeyi yeni yeni kavramaya çalışırken sorduğu soruları soruyormuş gibi hissettim. Bazı bölümler biraz kafa karıştırsa da bazı yerlerde kendimizle ilgili şeyler de bulabiliyoruz. Bence herhangi bir felsefe kitabından daha fazlası.
Ben bugüne kadar birçok şeyi sorgulamadan kabul etmişim.Duygu ve Düşünce
İnsanlık ilerledi ama insanlar gerçekten daha mutlu oldu mu?
İnsanlık inanılmaz ilerlemiş ama kendine yeni dertler de üretmiş.
Dünyada birçok şey sandığımız kadar doğal değilmiş.
Puan vermedi
Bu alanda yazılan
Diğer kitaplarda olduğu gibi
Sadece belirli kimselere bazen görünen
ve kanallık yapıyorum deyip
Hangi kanal olduğunu da sormayın diyen
ruhsal varlıklardan alındığı iddia edilen
Bilgiler içeren bu kitabın,
Serinin diğer kitapları gibi
Okuması keyifli, ve her ne kadar
Size yeni bakış açısı katacak olsa da
Temelleri sağlam olmaması hasebiyle
Dikkate alırken, bir değil
iki kez düşünmeniz gereken
kitaplardan olduğunu söyleyebilirim.
Not : Okuyun, iyidir, güzeldir.
Ama her okuduğunuza inanmayın !
