yesils
@yesils
Insan eli ilk mağaraya ilk bizonu çizdiğinden beri bir ulu ırmak akıyor
121 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
7/10
2025 15. kitabı
Zalime boyun eğmeyecek kadar güçlü ol ama zalim olacak kadar güçlü olma, derdi mesela. Güce aşık olma, derdi. Güce aşık olursan o güç elinden gitmesin diye korkak olursun, korkaklığını gizlemek için de zalim olursun.
Bir diktatör öldüğünde rejim gerçekten biter mi
Mario Vargas Llosa’nın Teke Şenliği (La Fiesta del Chivo, 2000) adlı romanı, yalnızca Dominik Cumhuriyeti’nin kanlı bir diktatörlük sürecini anlatmakla kalmaz; aynı zamanda iktidarın, hafızanın ve travmanın birey ve toplum üzerindeki kalıcı etkilerini derinlemesine sorgulayan sarsıcı bir yapıttır. Gerçek tarihî olaylara dayansa da, romanın esas gücü bu olayları edebi bir yoğunlukla yeniden kurmasında yatar.
Vargas Llosa, Trujillo diktasının son günlerini anlatırken, anlatıyı sadece dışsal olaylarla sınırlamaz; bunun yerine çok katmanlı, çok zamanlı ve çok sesli bir anlatı kurgular. 1961 yılında Trujillo’nun suikaste uğradığı güne odaklanırken, suikastı planlayanların iç dünyalarına sızar; bir yandan da 35 yıl sonra ülkesine dönen Urania Cabral’ın travmatik geçmişiyle yüzleşmesine tanıklık ederiz. Zamanın bu iç içe geçişi, romanın hem gerilim hem de düşünsel derinlik açısından sürekli dinamik kalmasını sağlar.
Trujillo’nun iç monologları, güce olan saplantılı bağlılığını, paranoyasını, yaşlanma korkusunu ve fiziksel çöküş karşısındaki çaresizliğini sergiler. Yalnızca bir diktatör değil, aynı zamanda çöken bir bedenin ve zihnin de portresi çizilir. Öte yandan Urania’nın sessizliği, sadece bir bireyin cinsel travması değil, aynı zamanda bütün bir toplumun suskunluğunun metaforu haline gelir. Vargas Llosa, sessizliğin ve unutuşun da politik olduğunu güçlü bir şekilde hissettirir.
Roman, yalnızca bireylerin değil, kurumların ve toplumsal yapının da nasıl yozlaştığını gözler önüne serer. Urania’nın babası gibi, iktidar uğruna kızını Trujillo’ya “sunmayı” kabul eden karakterler, baskıcı rejimlerin yalnızca zorla değil, işbirlikçiler sayesinde ayakta kaldığını gösterir. Kadın bedeni, yalnızca Trujillo’nun kişisel zevklerinin değil, sistemin tahakküm aracı hâline
Propaganda dişlileri arasında ezilerek, bilgi yokluğunda zorla kafalarına sokulan öğretilerle aptallaştırılmış, yalnızlığa mahkum edilmiş, korku ve kölelikle özgür iradesi yok edilmiş milyonlarca insan, Trujillo'yu tanrısallaştırmıştı.
