yesils
@yesils
Insan eli ilk mağaraya ilk bizonu çizdiğinden beri bir ulu ırmak akıyor
121 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Kurtlukta düşeni yemek kanundur.
Kurt Kanunu, 1926’daki İzmir Suikastı girişimini merkezine alıyor. Bu olay, Mustafa Kemal Atatürk’e karşı düzenlenen bir suikast planıdır. Kemal Tahir, romanda bu komplonun hazırlık sürecini ve arka planındaki siyasi atmosferi işliyor. Amacı sadece tarihi olayları anlatmak değil; aynı zamanda yeni kurulan Cumhuriyet’in sancılarını ve eski düzenin insanlarının sisteme uyum sağlamakta yaşadığı sıkıntıları da göstermektir. Devrim sonrası bireysel trajediler, iktidar mücadelesi ve toplumsal değişimin bedelleri romanın temel izlekleri arasındadır.
Kemal Tahir, eserde doğal, canlı ve halkın konuşmasına çok yakın bir dil kullanıyor. Anlatımında uzun betimlemelere pek yer vermiyor; olayları güçlü diyaloglarla, akıcı ve gerilimli bir şekilde aktarıyor.
Roman tamamen belgesel bir anlatım tarzı taşımaz. Gerçek olayları temel alsa da, bunları kurgusal öğelerle zenginleştirmiştir. Burada önemli olan “olayın nasıl olduğu” değil, “olayın atmosferi ve ruhu”dur. Yani, Kurt Kanunu bir tarih kitabı gibi değil, tarih üzerine düşünmeye sevk eden bir roman olarak okunmalıdır.
Kitap, yalnızca bir siyasi komplonun romanı değil; aynı zamanda devrimlerin bireysel düzeyde nasıl yıkımlara yol açabileceğini gösteren bir eserdir. Kemal Tahir taraf tutmuyor; ne eski rejimi yüceltiyor ne de yeni rejimi sorgusuz sualsiz destekliyor. Daha çok insan psikolojisini ve devrimlerin kaçınılmaz sonuçlarını anlatıyor.
Eserin adının Kurt Kanunu olması ise sembolik ve imgesel bir yaklaşımdır. “Kurt” burada, devrim sonrası dönemin “vahşi yasalarını”; güçlü olanın yaşadığı, zayıfın yok olduğu bir ortamı ve insan doğasındaki ilkel, hayatta kalma içgüdüsünü simgeliyor. Kurt sembolü romanda; İttihat ve Terakki Cemiyeti'nin eski liderlerinden biri olan, yeni rejimde kendisine yer bulamayan, bir yandan geçmişteki
"Bu ülkenin kanununda önce güç sahibi olacaksın, sonra haklı."
Doğruymuş meğerse, çokluğun bir yerde yokluğa kavuştuğu.